Jongens worden pubers, pubers worden mannen, en gaandeweg trekt dat mal à l’aise weg. Op The Magic Position geeft Patrick Wolf het leven een kleurrijke draai en ontdekt hij het optimisme. Toeters, bellen en muzikale confetti zijn dan ook niet van de lucht.
Van het hippe TomLab naar een sublabel van Universal: voor iedereen behalve hemzelf leek de overstap naar een major bizar. Al van bij debuut Lycantropy mikt het jonge genie Patrick Wolf immers op een groot publiek. Pas toen bleek dat het debuut toch nét iets te veel vroeg van de massa, dook hij de alternatieve marge in om surfend op de folkgolven een publiek te vinden. Nu is het opnieuw tijd voor iets anders, zo bleek uit geruchten vooraf: Wolf was de discotheken ingetrokken, en dat zouden we geweten hebben. Een beetje dan toch, zo blijkt uit The Magic Position.
Op de hoes: kleuren, een draaimolen, speelsheid. Het staat in fel contrast met het zwart-witte van voorganger Wind In The Wires. Droop de ernst in dikke stromen van die plaat, op The Magic Position danst Wolf zich vrolijk een weg doorheen dertien perfecte popdeunen.
"Overture" — meer singlekandidaat dan zijn titel doet vermoeden — wandelt met opgeheven hoofd binnen, een baslijn echoot nog Lycantropy na, maar het majeur in de toonaard geeft een nieuwe marsrichting aan. Eerste single "Accident & Emergency" voert stoute kinderen op (live opgenomen op de luchthaven van Pisa) en een hoop kletterende elektronica met een sirene erbovenop. Over the top? Jazeker. Aanstekelijk? Double so.
Pop is het immers: direct, toegankelijk, zonder omwegen. Maar Wolf zou zijn eigen wonderkinderlijke zelf niet zijn als hij de songs niet vol zou proppen met eigenzinnige en originele geluiden. Zo krijgt "The Magic Position" — waarlijk poptastisch — een bedje van trombone, strijkers, handclaps en basklarinet, en wordt "Bluebells" voortgedreven door ontploffend vuurwerk. Benieuwd hoe dat live zal worden opgevangen. Of ook weer niet: Wolf is live gewoon zijn nummers opnieuw uit te vinden, en de kans dat er van dat popkarakter niets overblijft is vrij groot.
Na de openingshattrick drijft Wolf wat weg van de hitparade. Slechts een beetje echter: zelfs het duo "The Bluebell"-"Bluebells" bloeit gaandeweg open tot een bijna discoachtige stamper. Centraal rustpunt "Magpie" is voorzien van heerlijk krakerige gastzang door Marianne Faithfull. Een uitschieter is "Augustine", een pracht van een grootse ballade. Gedragen gezongen, plechtstatig bijna, en toch passioneel. Wolf in groten doen: hij weet hoe hij drama overtuigend moet brengen.
Maar Wolf blijft ook uitdagen. "Secret Garden" is een hoop gestructureerde chaos, maar ook net daarom de perfecte opmaat tot "Get Lost", alweer zo’n popnummer. Het laatste, want "Enchanted" en "The Stars" doen langzamerhand uitgeleide tot de "Finale". De conclusie is tegen dan allang getrokken. Niet langer dient er gefriemeld te worden in de marge, op The Magic Position kijkt Patrick Wolf zijn publiek onbevangen in de ogen: hij is klaar voor een groter publiek en dat heeft met deze plaat geen enkele reden om niet overstag te gaan.
