Avant-garde classicist, rauwe rocker, überproducer, pianoballadeer… John Cale heeft vele gezichten gekend in zijn lange carrière. Sinds enkele jaren beleeft de man een zoveelste jeugd en dat dient geconsacreerd met een livedubbelaar waarop Cale een dwarsdoorsnede van die veertig (!) jaar geeft.
Tot voor een paar jaar leek het alsof de ster van Cale definitief tanend was, maar een nieuw platencontract bij EMI gaf hem de broodnodige energie en sindsdien is ’s mans carrière weer springlevend: op twee jaar tijd verschenen twee albums en een e.p.. De Welshman ging voor het eerst in jaren ook opnieuw de hort op met een echte rockband en een setlist die geen periode uit zijn rijkgevulde oeuvre onvermeld liet. Circus Live is een weergave van die BlackAcetate-tour uit 2005/2006 en kan net zo goed als een eigenzinnige Best Of worden beschouwd.
Lang voor The Velvet Underground was de jonge Cale een leerling van hedendaagse klassieke componisten als La Monte Young, aan wiens onderzoek naar de drone (een lang aangehouden noot of akkoord dat het hele muziekstuk lang blijft doorklinken) hij meedeed. Dat was dan ook wat de Welshman meebracht toen hij de handen in elkaar sloeg met de New Yorkse songschrijver Lou Reed voor The Velvet Underground: zin in experiment, in buiten de lijntjes kleuren.
Als om aan te tonen dat die drone nog altijd zijn hoofdzorg is, trapt Circus Live af én besluit ze met nummers die zwaar op die muziekfiguur zijn gebaseerd. Met "Venus In Furs" als opener is meteen ook de herinnering aan zijn legendarische rockgroep bovengehaald, afgestoft en weer netjes weggeborgen: op een half "Femme Fatale" na (hier in combinatie met "Rosegarden Funeral Of Sores" van op Sabotage/Live – één van Cale’s eerdere livealbums) is het woord aan de solocarrière.
En dat is niet meer dan terecht, want met een scheurend "Helen Of Troy" (eat this, broekies van Arctic Monkeys en anderen: DIT is wat rockmuziek moet zijn) en parels als "Buffalo Ballet" en "The Ballad Of Cable Hogue" worden de klassiekers niet gespaard. Maar ook het recente werk wordt uitgebreid aan het publiek voorgesteld: van BlackAcetate mogen zowel "Hush", "Outta The Bag" als "Woman" uit de zak. "Look Horizon" (van op HoboSapiens uit 2003) krijgt echter een fletse en onbehoorlijk tamme uitvoering mee.
Op de tweede cd van Circus Live krijgt Cale’s experimentele kant alle speelruimte. "Gun" wordt gedeconstrueerd tot een bevreemdende track die ijle belletjes en toetsen koppelt aan een occasioneel scheurende gitaar. Slepend en mikkend op de groove, lijkt het in de verste verte niet meer op de stevige rocktrack van op Fear.
De laatste zes tracks van deze dubbelaar — in een andere bezetting opgenomen — vormen samen de "Into Amsterdam Suite" en spelen voluit op de drone, met eigenzinnige versies van Cale-klassiekers als "Style It Takes" en Elvis’ "Heartbreak Hotel", al jaren vaste prik in Cale’s set en regelmatig in een ander jasje: deze keer een zweverige, nog tragere versie dan anders. En dan, verrassing, diept Cale nog eens "Mercenaries – Ready For War" op. Brandend actueel, maar in tegenstelling tot de snijdende, nijdige versie van eind jaren zeventig op Sabotage/Live, wordt het nummer hier op een dubby leest geschoeid die naadloos overgaat in "Outro Drone".
En zo eindigt Circus Live waar het begonnen is: bij de drone, maar dan versie 2006. Nog steeds, 64 jaar of niet, blijft Cale verkennen wat hij kan doen met nieuw én oud materiaal en weigert hij ter plaatse te trappelen. Deze liveplaat is een tijdsdocument, eentje dat toont waar Cale anno 2007 staat, maar ook eentje dat verre van definitief is: morgen gooit de kameleon zijn vermomming af, verkleurt hij alweer tot iets nieuws. Op BlackAcetate stoeide Cale vrijelijk met R&B en hiphop, morgen zal het wel weer iets anders zijn. Normaal gezien reserveren we de uitdrukking voor jonge beloftevolle groepjes, maar voor deze ouderling gaat het nog meer op: in de gaten te houden.
