Yoko Ono :: Yes, I’m A Witch

Zeg wat je wil over Yoko Ono, makkelijk heeft ze het nooit gehad.
Of ze al dan niet de oorzaak was van de split van The Beatles,
laten we over aan de oudere jongeren op de tientallen
Beatle-internetforums, maar in die kringen volstaat het uitspreken
van de naam ‘Yoko’ al om net niet gekielhaald te worden. Haar
extreme vorm van avant-garde kunst is iets waar niemand (Lennon
incluis) ooit echt veel van gesnapt heeft, waardoor ze al snel het
etiket ‘zottin’ of ‘heks’ opgeplakt kreeg. Vaak hebben die
vooroordelen te maken met seksisme of racisme. Wie echter het
legendarische concert van The Plastic Ono Band in Toronto eens
YouTubed, zal vlug snappen dat haar oerkreten wel heel
apart klinken.

Naast weduwe-van en kunstenares, is Ono ook muzikante. Hoewel het
grote succes er op dat vlak nooit gekomen is (of heeft ù soms een
elpee van haar in de kast staan?), heeft ze zeker artiesten als
Björk,
Sonic Youth
en PJ Harvey beïnvloed. Nu ze haar titel van ‘Meest gehate
Beatlevrouw’ na al die jaren aan Heather Mills-McCartney heeft
moeten laten, acht Yoko de tijd rijp voor een nieuwe gooi naar uw
liefde. Hiervoor werden de grote middelen ingezet: onder meer
The Polyphonic
Spree
, Antony (van the
Johnsons) en The
Flaming Lips
verleenden hun medewerking aan ‘Yes, I’m a Witch’.
Elke artiest mocht een nummer uit Ono’s back catalogue
kiezen, om er vervolgens zijn gang mee te gaan.

Sommige muzikanten gingen total loss op hun bronmateriaal. Neem nu
The Flaming Lips of Peaches, wiens
respectieve versies van ‘Cambridge 1969’ en ‘Kiss Kiss Kiss’ je er
zo uitpikt. Vooral dat laatste nummer klinkt fantastisch, omdat je
er nog steeds Yoko’s karakteristieke geschreeuw en gehijg in hoort
en de combinatie met Peaches’ electro een heel raar, vettig
sfeertje oproept. Het net gesplitte Le Tigre maakte van het
feministisch anthem ‘Sisters O Sisters’ dan weer iets wat dicht
tegen drum ‘n bass aanleunt.
Andere artiesten hielden hun inbreng dan weer heel subtiel. Zelfs
Chan Marshall van Cat Power (die over
een stem beschikt die het ons zelfs op maandagmorgen warm kan doen
krijgen) beperkt zich in het prachtige ‘Revelations’ tot enkele
zinnetjes op de achtergrond. Op ‘Toy Boat’ is het unieke stemgeluid
van Antony Hegarty zelfs amper hoorbaar.

Het feit dat ‘Yes, I’m A Witch’ zo’n straf plaatje is, ligt dan ook
voornamelijk aan de nummers op zich, waar je eigenlijk moeilijk
fout mee kan gaan. De soepjurken van The Polyphonic Spree slagen er
bijna in met hun overdreven zeemzoete versie van ‘You and I’, maar
gelukkig wordt dit nummer gevolgd door het geweldige, van de pathos
druipende ‘Walking on Thin Ice’, dat door Spiritualized onder
handen werd genomen.

Bovenal is deze plaat een bijzondere kijk in de al even bijzondere
ziel van Yoko Ono. ‘Why does it have to be like this / I wanted
us to be happy’,
klinkt het in het door The Apples in Stereo
van een gospelsfeertje voorzien ‘Nobody Sees Me Like You Do’. Het
is een tekst die weinig aan de verbeelding overlaat, zelfs 25 jaar
na datum. Moordenaar Mark Chapman heeft haar wel doen buigen, maar
barsten heeft ze nooit gedaan.

De speciale touch die de hedendaagse bands eraan geven,
maakt Ono’s werk toegankelijker en makkelijker verteerbaar voor een
modern publiek. Misschien krijgen die nummers nu pas de uitvoering
die ze verdienen. Het zou dan ook fout zijn om te zeggen dat Yoko
klaar is voor de 21ste eeuw. Wie hoort hoe de ondertussen al
73-jarige granny op deze cd schittert tussen jonge,
verwante zielen, zou eerder stellen dat de 21ste eeuw eindelijk
klaar is voor Yoko. Nu iamthewalrus64 van het Strawberry
Fields Forum nog.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =