Coem :: Move / The Mountain

De Dresden
Dolls
hadden het over een ‘Coin Operated Boy’, maar in Limburg
hebben ze het dan weer over een ‘Coin Operated Entertainment
Machine’, kortweg Coem. Het project zag in 1998 het daglicht om
twee jaar later met debuutalbum ‘Wizzel Wo’ een laattijdige
geboorteschreeuw over het Belgische vaderland los te laten.
Bescheiden radiohitjes als ‘Put On Some Music’ volgden, alsook
enkele podiumplaatsen op festivals en in voorprogramma’s. Toch was
het wachten op de derde langspeler Happiness Etc. (2004)
om Coem echt op de kaart te plaatsen. De plaat werd lovend onthaald
in de pers en door Radio 1 zelfs als één van de beste platen van
het jaar genoemd. Twee jaar later bevindt Coem zich op een keerpunt
en daarom is de nieuwe dubbelaar ‘Move / The Mountain’ op twee
schijfjes geperst. Op het eerste horen we strakke rock zonder al te
veel tierlantijntjes, op het tweede (grotendeels gevuld met
instrumentals die ontstonden tijdens een improvisatiesessie voor
Radio 1’s ‘Cucamonga’) is er meer plaats voor experiment.

‘Move’ is het logische vervolg van Happiness Etc. en
biedt in grote lijnen meer van hetzelfde, zij het dan in een iets
strakker pakje gestoken. De nieuwe portie smaakt echter helemaal
nog niet duf: de lichtjes hese stem van Marc Wetzels past perfect
bij de no-nonsense gitaarrock met een lichte stonertoets. Aftasten
van nieuwe muzikale horizonten komt er hier evenwel niet aan te
pas. Dit is het werk dat al enkele jaren welig tiert op Studio
Brussel: Belgische rock zoals Jan met de pet die het best van dEUS
kent, overgoten met een toets Britrock. Met de op het eerste gehoor
ongeraffineerde songs ‘Reply’, ‘Giv’ In’ en ‘Leave This Town’ wordt
toch weer raak geschoten. Het al te repetitieve en daardoor
behoorlijk kleffe ‘Come Home’, de enige vertraging, is op dit deel
de enige teleurstelling.

Op het tweede luik, ‘The Mountain’, dat niet meer kon verschillen
van ‘Move’, kiest Coem voor een heel ander pad; volgens de mannen
zelf het pad van de vrijheid. Zoals gezegd, is de stem van Wetzels
hier bijna volledig afwezig. Het merendeel van de tracks vormen een
dromerige jamsessie met een hint postrock. ‘Thoughts Like Mountain’
is een sterk staaltje vakmanschap: een warme pianostroom die
geleidelijk aan door andere instrumenten omhelsd wordt. Spijtig
genoeg kunnen de overige nummers niet blijven boeien: stuk voor
stuk zijn het aangename deuntjes, maar missen ze die ene
lift of dat kleine randje. ‘Mountain Fighting Cities’ bijt
zo wel even van zich af, maar blijft verder gewoon rondcirkelen
waardoor het meer een outro is dan een track op zich. Als
uitsmijter is er voor de fans nog de Praga Khan-cover ‘Breakfast In
Vegas’. Behalve de lyrics is het origineel helemaal onherkenbaar
geworden, maar de knipoog zorgt wel nog voor een fijne afsluiter.
Coem geeft aan dat deze nummers een overgang aankondigen, maar
hopelijk wordt het concept toch nog wat uitgewerkt. Momenteel is de
formule nog te rudimentair om op te kunnen tegen het materiaal op
‘Move’.

Hoewel ‘The Mountain’ enkele heerlijke relaxte momenten aanbiedt,
is ‘Move’ toch het luik met de grootste replay value. Het
contrast tussen beide platen is bovendien ook dermate groot, dat
dit meer aanvoelt als twee toevallig samen gebundelde ep’s (gevuld
met respectievelijk 5 en 6 tracks) dan een dubbelaar. Na drie
albums was Coem misschien wel aan een nieuwe richting toe, maar
hopelijk herzien ze naar de toekomst toe deze blauwdruk toch nog.
De meeste nummers op ‘The Mountain’ vallen te bleek uit en zouden
een wel heel magere vijfde plaat opleveren. Hoezeer wij de nieuwe
briezen ook appreciëren, in dit geval blijft het ‘rock
on’
-credo toch van toepassing.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × een =