Trentemoller :: The Last Resort

De opwarming van de aarde is een feit. Terwijl horden wetenschappers zich afvragen of de menselijke activiteiten al dan niet medeverantwoordelijk zijn, voert de Deen Anders Trentemoller je mee naar The Last Resort. De ultieme plek waar de ijzige koude in al haar schoonheid gesublimeerd wordt.

Een donker keldertje moet het geweest zijn, waar Trentemoller zijn debuutplaat opnam. Daar moest het verzamelde werk van Hans Christian Andersen plaats maken voor een laptop, een sequencer, een synthesizer en een handvol instrumenten. Hiermee zou de Deen zijn eigen muzikale sprookje vormgeven. Wat hij daar in elkaar steekt, ligt mijlenver verwijderd van eigen dansvloerkleppers als "Polar Shift" of "Sunstroke". Zelfs het doeltreffende geluid van zijn succesremixen voor onder meer Moby en Royksopp keert hij de rug toe. Minimaal, narcotisch en gortdroog zijn de sleutelwoorden die toegang verlenen tot de kelder van The Last Resort.

De Scandinaviër brouwt er een maagdelijk, ongeschonden geluid dat haast prenataal lijkt. Het verheerlijken van het onderkoelde komt steeds terug. Met een beangstigende precisie worden de donkerste geluiden aaneengeregen. Af en toe mag de deur op een kier, zo sluipen er enkele zonnestralen doorheen het mistige "Always Something Better".

Veel vaker blijft de deur potdicht. In die duisternis komt de onaards mooie, maar gitzwarte elektronica van de man uit het hoge Noorden het best tot leven. Tracks als "Nightwalker" en "Evil Dub" halen het weemoedige van new wavegroepen als Joy Division en het complexe van krautrockgroepen als Can naar boven. Het aan Colder refererende "Vamp" kleurt zelfs zwarter dan de eyeliner van Robert Smith. Een andere referentie die zich aandient, is Aphex Twin. Zo is afsluiter "Miss You" het etherische broertje van Richard D. James’ "Goon Gumpas". Al de melancholie uit Trentemollers onderbewuste komt hierop naar boven.

Het album is een mooi voorbeeld van de profileringsdrang van een nieuwe generatie danceproducers. Nathan Fake, James Holden, nu ook Trentemoller: het zijn jonge honden met durf die de dancescene met een open visie benaderen. Ze zijn duidelijk niet voor één gat te vangen, nemen de elektronica op sleeptouw en zijn niet bang om te experimenteren. Op hun debuutplaten laten ze een compleet ander geluid horen dan op hun remixes of eerdere singles en leveren het bewijs dat veelzijdigheid een grote troef is.

Alle lofbetuigingen voor de jonge Deen zijn meer dan terecht, maar toch kent het debuut nog enkele kinderziektes. Niet alle nummers weten even fel te beklijven, waardoor het niet lukt om de spanning meer dan vijf kwartier lang aan te houden. Zo wordt de opbouw van het ambientnummer "While The Cold Winter Waiting" plots helemaal verstoord door er een streep minimal techno op zijn Akufens door te sleuren. Op zijn volgende plaat zal Trentemoller hopelijk van die groeipijnen verlost zijn.

The Last Resort is niet het mekka van de zonovergoten dancemuziek. Als de opwarming van de aarde buitensporige proporties gaat aannemen, zal aan de hand van dit plaatje vol arctische pracht het onderkoelde van weleer opgeroepen worden. The Last Resort is een intrigerend werkstuk van een veelzijdige artiest.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 8 =