The Bamboo Kids :: The Way Things Are

Toen The Bamboo Kids een paar jaar geleden met Feel Like Hell debuteerde, maakte de groep een vrij dubbelzinnige indruk: enerzijds straalde het rockende drietal heel wat overtuigingskracht uit, maar anderzijds was het plaatje veel te lang en vooral veel te fantasieloos om te blijven boeien. Met het EP’tje The Way Things Are maakt de combo een nieuwe start en groeit de hoop dat een tweede full album een nieuw en beter begin zal inluiden.

Het is intussen al een hele poos geleden dat The Bamboo Kids het publiek met Feel Like Hell op een cocktail van eightiesrock-‘n-roll en Britse punk trakteerde. Met enerzijds politiek bezielde teksten en anderzijds heel solide rock, balanceerde de groep namelijk op de scheiding van punk à la The Clash en The Heartbreakers en radiovriendelijke rockmuziek à la Billy Joel en Bruce Springsteen. Het enige probleem dat de groep had, was dat hij net iets te gretig te werk ging en het debuut hierdoor met te veel materiaal belastte. Dat wij zulke beginnersfoutjes met de mantel der liefde bedekten, had alles te maken met het feit dat het album toch een paar hoogtepunten telde. Met nummers als “Reveille”, “USA Out Of NYC” en “Rock ’N Roll Soldier” had de groep vijfentwintig jaar geleden namelijk heel gemakkelijk een paar grote hits kunnen scoren. Toch was dat geen gemiste kans, want het is net boeiend om zulk kwalitatief materiaal in harde punkversies terug naar boven te zien komen.

Het nagelnieuwe The Way Things Are is tegelijkertijd minder en meer van hetzelfde. Met het plaatje trekt The Bamboo Kids namelijk eerder de gematigde kaart, wat tot gevolg heeft dat je nergens nog echt krachtige nummers zoals “Rock-‘N-Roll-Soldier” en “Reveille” tegenkomt. Hier stelt de groep echter meer variatie tegenover, iets wat na het ellenlange en monotone Feel Like Hell net heel welkom is. Het openingsnummer “Daylight, Be Damned” is hier als potentiële hit en mooie appetizer meteen een mooi voorbeeld van. In het liedje verfoeit de combo namelijk het opkomen van de zon na een nachtje stappen; een punky sfeertje dat met het over the top gezoem op de achtergrond muzikaal eveneens vorm krijgt.

Met nummers als “You Can’t Trust Me” en “The Way Things Are” doet The Bamboo Kids het evenmin onverdienstelijk. Met “You Can’t Trust Me” komt het namelijk weer tot het type uitbundige vocalen waar Feel Like Hell veel van zijn geloofwaardigheid aan te danken had, terwijl “The Way Things Are” op zijn beurt met een rustige zangstijl tegen de achtergrond van pittige gitaren een regelrecht eerbetoon aan seventies poprockgroepen als Blondie, Television en The Nerves lijkt. Er valt zelfs een ballonnetje op te laten voor het overdreven melige “Central European Time”, al zou de combo zulke uitstapjes toch beter tot een strikt minimum beperken wanneer het opnieuw de stap naar een langspeler besluit te wagen.

Dat The Bamboo Kids met The Way Things Are genoeg hoge ogen gooit om de gok van een tweede full album te rechtvaardigen, lijdt bijgevolg geen twijfel. Uiteindelijk tipte men The Bamboo Kids ten tijde van Feel Like Hell al als een mogelijke opvolger van The Libertines en The Strokes. Daar heeft de groep toen naast gegrepen, maar dat zou — afgaande op wat het korte, maar fantasierijke The Way Things Are te bieden heeft — met een nieuwe plaat wel eens heel anders kunnen uitdraaien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 5 =