Larrikin Love :: The Freedom Spark

De mensen die hun buik intussen vol hebben van al wat naar Britpop
ruikt, willen we vóór de feestdagen (en de bijhorende indigesties)
toch nog gauw een lekker bandje door de strot rammen. Niet dat deze
groep (net als zovele andere van zijn lichting) iets
wereldschokkends, vernieuwends of revolutionairs zou doen, maar we
hebben hun debuutplaat nu zo’n goede twee maand in huis en nog
steeds worden we abnormaal goed gezind wanneer we ze door de
speakers jagen. De naam van de groep? Larrikin Love, een kwartet
uit Londen. Hun palmares? Een handvol singles en één langspeler
(deze dus) waarop de klassieke ingrediënten pop en rock worden
vermengd met punk, ska en (Ierse) folk.
Spilfiguur van de groep is zanger, tekstschrijver en slaggitarist
Edward Larrikin. Hij is de zoon van een hippiemoeder en heeft
ondanks zijn (nog maar) twintig jaar al een flink stuk van de
wereld gezien. ‘The Freedom Spark’ is in de eerste plaats dan ook
het relaas van de inzichten en wijsheden die hij opdeed tijdens
zijn trips (voornamelijk naar Azië) en zijn lange natuurwandelingen
in eigen land. Maar omdat een mens ook wel eens dingen wil doen met
zielsverwante soortgenoten, begon Larrikin een paar jaar geleden
met een band: ‘net niet naamgenoot’ Micko Larkin speelt gitaar en
toetsen, Alfie Ambrose bast en Cathal Kerrigan drumt.

Met de hulp van bekende en minder bekende gasten (Rob Skipper van
The Holloways en Patrick Wolf strijken en fiddlen een
stukje mee, Lauren Doss van Mechanical Bride en Jamie T lenen even
hun stembanden uit) nam de groep een plaat op die ons niet alleen
doet denken aan The Libertines, The
Kooks
en Mystery Jets, maar ook aan The Pogues. De
Libertines-referentie is erg dubbelzinnig: op muzikaal vlak schurkt
Larrikin Love graag aan tegen de gerafelde punkrock van Doherty en
Barât, maar voor romantiserende lyrics over een mythisch Albion
bent u bij Larrikin duidelijk aan het verkeerde adres.
Zinsneden als “England has nothing more to offer me, everything
that I adore came well before 1984″
en “So goodbye, I wish
you well, but I can no longer thrive in England, for I think that
is hell”
spreken in dat opzicht voor zich. Maar verwonderlijk
is dat niet, want Micko Larkin en Cathal Kerrigan hebben Ierse
roots, zijn daar terecht erg trots op en weten zeer goed welke
‘echtelijke ruzies’ in het verleden plaatsvonden tussen hun
moederland en hun nieuwe vaderland.

Inhoudelijk zijn de songs nauw met elkaar verbonden. Daarom werden
ze ook netjes gegroepeerd en valt het album uiteen in drie delen:
‘Hate’, ‘Fairytale’ en ‘Freedom’. Zoals de titel al laat vermoeden,
klinkt ‘Hate’ een tikkeltje nijdiger dan de andere stukken, wat
niet noodzakelijk hoeft te betekenen dat er beken vitriool uit de
luidsprekers gutst. Na een instrumentale opener (‘The Spark’) barst
het geweld los met ‘Six Queens’, een nummer dat nog het best valt
te omschrijven als Dirty
Pretty Things
met een fiddle. Vaak durft een plaat na zo’n
sterke opener wel eens inzakken als een soufflé, maar hier gaat het
feestje verder met ‘Edwould’, ‘Downing Street Kindling’ (hopelijk
krijgt Tony Blair deze song ook echt te horen), het onweerstaanbare
‘Happy As Annie’ en het obligate ska-uitstapje ‘Meet Me By the
Getaway Car’

Deel twee (‘Fairytale’, dus) bestaat uit één song, de mooie
folkballad ‘At the Feet of Ré’, en slaat een brug naar het derde
deel, waarin het accent van Libertines-meets-Pogues folkpunkpop
wordt verlegd naar erg knappe folkpop en -rock. Dat lukt het best
in ‘Well, Love Does Furnish a Life’, een nummer waar The Kooks
alleen van kunnen dromen en niet alleen een leuke titel heeft, maar
vooral één van de mooiste refreinen die we dit jaar hoorden. Iets
steviger gaat het er aan toe in ‘On Sussex Downs’ (een verslag van
Larrikins lange, barrevoetse wandelingen), ‘Forever Untitled’ en in
afsluiter ‘A Burning Coast’, waarin The Pogues gekoppeld worden aan
Mystery Jets.

Van de vele nieuwe Britse bandjes die we dit jaar leerden kennen,
zijn we de meeste over een paar maanden misschien alweer vergeten.
Maar wanneer Larrikin Love nog een paar keer uitpakt met een
fonkelend schijfje als dit, hebben ze er een zware fan bij!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − 5 =