De jeugd als inspiratiebron, er zijn originelere manieren om een plaat vorm te geven. Larrikin Love grasduint door de moeilijke jeugd van zijn frontman en puurt er zowaar een mooie, hoopvolle debuutplaat uit.
Er was eens … Lang geleden dat we die zin nog gehoord hebben, maar hij kwam spontaan bovendrijven toen we ons in Larrikin Love verdiepten. Er was namelijk eens een muzikant met een obsessie voor Shane McGowan en Arthur Rimbaud. Een gewaagde combinatie die zich algauw leent tot een dagindeling met als voornaamste agendapunten kroeglopen en busken. Echter niet zo voor de man in kwestie, Edward Larrikin. Als kind uit een gebroken gezin had de jongeman al genoeg meegemaakt om een zekere mate van verantwoordelijkheidszin aan de dag te leggen, zeker wat iets kostbaars als zijn eigen muziek betreft.
Die muziek, die hij hier als het trio Larrikin Love presenteert, vertelt zowat het verhaal van zijn leven: The Freedom Spark is als een boek met drie delen: deel één vertelt over de moeilijkheden die Larrikin als kind ondervond, vervolgens is er met "At The Feet Of Rae" een overgangsnummer, waarna het slot aanvangt en de donkere wolken oplossen en plaatsmaken voor een stralende hemel. Klinkt allemaal behoorlijk emo, maar het resultaat staat daar mijlenver vandaan.
The Freedom Spark is een geslaagde mengelmoes geworden van Balkanklanken, vroege ska en primitieve rock. Zo blijkt Edward Larrikins stemgeluid soms schrikwekkend dicht in de buurt van dat van Pete Doherty te liggen, zoals in "Forever Untitled", een nummer dat van Babyshambles had kunnen zijn, als de leden van die band, de frontman op kop, hun prioriteiten zouden bijstellen.
Op andere momenten klinkt Larrikin Love als een stel jonge, onbezorgde honden die met volle teugen van het leven proeven. Neem nu "Well, Love Does Furnish A Life", een nummer dat, als het nog meer levensvreugde zou bevatten, op voorschrift verkocht kon worden als antidepressivum. Niet toevallig is het nummer het eerste van het zogenaamde opgewekte deel van dit album én draagt het de heel wat rooskleuriger getinte e.p. A Day In The Life, die zijn titel aan het lied ontleende.
Daarmee lijkt The Freedom Spark een bonte, ietwat losgeslagen verzameling nummers te zijn, maar de liedjes passen wonderwel in elkaar, mede dankzij het heerlijke stemgeluid van Larrikin dat als bindmiddel fungeert en de songs, hoe heterogeen ook, tot een mooi geheel smeedt. Het resultaat is geen onmisbare plaat, maar wel de charmante proloog van wat een indrukwekkend oeuvre belooft te worden.
