Under Byen :: Samme Stof Som Stof

Het moet een goede twee jaar geleden geweest zijn. IJsland was al de place to be voor het hippe volkje, toen plots een nieuw geluid kwam aanwaaien. Blikken moesten 140 graden gedraaid worden. Naar Denemarken dan nog, godbetert. Koester de stijve nek die u toen opliep: spierverslappers en hete douches zijn deze keer niet aan de orde.

Onder leiding van vleesgeworden afrodisiacum Henriette Sennenvaldt vestigde de band onderhand een imposante livereputatie: het majestueuze Det Er Mig Der Holder Traeerne Sammen bleek een dankbaar onderwerp waarrond telkens weer met succes een imposante show gebouwd werd. De tijd verstreek en na onder andere een korte opnamesessie in Brussel was de tijd rijp voor een nieuw meesterwerkje.

Zo luidt de theorie tenminste. Geschikte omstandigheden staan immers niet altijd borg voor een even geschikt resultaat, zo hebben wij intussen ondervonden, en net nu vond dat akelig ontgoochelende principe het blijkbaar tijd om ons grijnzend naar de strot te vliegen. Als Under Byen er deze keer voor opteerde om het opnameproces als band aan te vatten en de individuele sessies tot een minimum te beperken om zo het livegevoel meer uit de verf te doen komen, dan is het daar maar half in geslaagd. Het collectief is een pak minder vol gaan klinken en gaat voluit voor een minimalistischere aanpak: metalige percussielijntjes worden door simpele akkoordenschemaatjes gevlochten terwijl weinig om het lijf hebbende motiefjes komen en gaan zonder een blijvende indruk na te laten. Zo slentert het titelnummer als een volleerde hangjongere maar wat rond zonder echt ergens heen te gaan. Het typeert het album: Under Byen mag dan wel weerbarstiger en experimenteler geworden zijn, het boet gelijk een pak in op het vlak van meeslependheid.

Dat is meteen ook het grootste gebrek van Samme Stof Som Stof: de geniale invallen hebben plaats moeten ruimen voor wat meermaals gevaarlijk dicht in de buurt van moeilijkdoenerij komt. Het enige nummer dat na tien draaibeurten dan ook echt bijblijft is het fenomenale "Den Her Sang Handler Om At Fa Det Bedste Ud Af Det" — een lijvige titel voor een al even lijvig nummer met een haakje ter grootte van een enthousiast wassende maan dat al eerder tijdens optredens gul met buikkriebels en meer van die gezellige lichamelijke gewaarwordingen strooide. Vanaf dan kan het eigenlijk alleen maar bergaf gaan, is de nuchtere vaststelling, en dat gebeurt dan ook. Niet in doorgeknipte-remmen-mate, al was het maar omdat zelfs een freewheelend Under Byen een degelijk niveau blijft aanhouden. Jammer genoeg weet zelfs het kleinste kind dat het échte spektakel op de beklimming te beleven valt en zit er dus niets anders op dan achteruit te zakken en wachten op een onverhoopte demarrage. Of twee.

Die komen er nog, zij het voorzichtig, met het zorgvuldig uitgesponnen "Film Og Omvendt" dat de nieuwe aanpak nog het best vertegenwoordigt door een desolaat dreigende break door een industrieel pompende ritmesectie te laten ploegen en daar achteloos ook nog een hint strijker-tristesse en xylofoon-naïviteit door roert. "Palads" maakt later terloops (pijnlijk) duidelijk dat Under Byen-nieuwe-stijl het echt wel kan als het probeert — alleen blijft het nu te vaak zoeken naar de juiste dosering experiment om de hoofdschotel mee te kruiden. Een hoofdschotel die op Samme Stof Som Stof hoofdzakelijk uitblinkt in afwezigheid; specerijen vormen tot nader orde nog steeds geen volwaardige maaltijd.

Uiteindelijk blijven we dan ook op onze honger zitten: de band die ons ooit wegblies met Kyst en Det Er Mig zit met z’n derde langspeler even op een bankje buiten adem uit te puffen. Under Byen kan beter. Pakken beter. Toen onze schoolmeester dat indertijd in ons rapport pende, deed hij dat met goedbedoelde liefde en begrip. En zo proberen wij dat nu ook: goedbedoeld en met begrip, maar toch ook een beetje ontgoocheld met het nieuwe geluid. Groeipijnen zijn immers nooit prettig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − vijf =