Pete Yorn :: Nightcrawler

Toen Pete Yorn in 2001 met zijn debuut Musicforthemorningafter op de proppen kwam, voorspelde iedere zichzelf respecterende recensent de jonge romanticus een grote toekomst. Vijf jaar later probeert de Amerikaan zich met Nightcrawler uit de vergetelheid te trekken.

Waar het misliep na Musicforthemorningafter is ook voor ons een raadsel. De plaat oogstte lovende kritieken bij de vleet maar de verkoop leek nooit echt los te lopen. Opvolger Day I Forgot (2003) haalde nog net de kaap van 300.000 verkochte exemplaren. Niet slecht, maar voor iemand die keer op keer als een van de golden boys uit het singer-songwriterwereldje genoemd wordt, verwacht je meer. Yorn zocht dan maar zijn heil in covers die verschenen op een hele rits soundtracks, in een poging het momentum opnieuw op gang te krijgen.

Met hitmachine Butch Walker (Pink, Avril Lavigne, Simple Plan) achter de knoppen is falen geen optie. Nightcrawler geldt dan ook als een comeback, wat eigenlijk absurd is voor iemand van 32. De plaat is het slot van de dagtrilogie. Musicforthemorningafter was de ochtend, Day I Forgot de dag zelf en Yorns nieuwste moet de nacht voorstellen. Niet dat er tussen de drie platen qua geluid of sfeer veel verschil zit. Het concept doet een donker, melancholisch plaatje vermoeden vol eenzaamheid en tragische liefdesnachtmerries maar niets is minder waar. Nightcrawler klinkt, op een drietal uitzonderingen na, erg afgelikt en te vrolijk voor een nachtraaf.

"Vampyre" zet nochtans perfect de toon. Na een breekbare start zet Yorn op het juiste moment de tanden in het nummer, dat met een resem scheurende gitaren eindigt. Het is jammer genoeg een van de weinige momenten op Nightcrawler dat Pete Yorn zich volledig laat gaan, zoals het een nachtraaf betaamt. "For Us" (met Dave Grohl op de drums) is dan weer een met veel vakmanschap geschreven single die op zowat elk alternatief radiostation veel airplay zal opeisen. Ook "Maybe I’m Right" en "Undercover" klasseren we onder die noemer. "Alive" heeft dezelfde ambitie maar is niet creatief genoeg om op te vallen.

Pete Yorn lijkt er geen problemen mee te hebben een leuke single met catchy refrein te schrijven, maar zich echt kwetsbaar opstellen doet hij zelden of nooit. Dat is jammer, want hij blijft toch op z’n best in de meer intieme en akoestische songs waarin zijn warme timbre perfect tot uiting komt, zoals "The Man" (met Dixie Chick Natalie Maines) en het melancholische "Ice Age". Ook het noteren waard is de Warren Zevon-cover "Splendid Isolation" die eerder al op de tribute-cd Enjoy Every Sandwich: The Songs Of Warren Zevon verscheen.

Zij die graag iets dieper graven, grijpen het best terug naar Yorns Musicforthemorningafter of leggen een plaat van generatiegenoot Ryan Adams op, maar voor liefhebbers van mooi geproducete en vol vakmanschap geschreven singer-songwriterpop is Nightcrawler verplichte kost.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + zeventien =