Giants Of The Air :: I Am The Co-Pilot

IJzer moet men smeden als het heet is, platen maken als het moment daar is. Giants Of The Air hadden nauwelijks hun debuutplaat uit of nieuwe songs dienden zich alweer aan. Dik een jaar later is er dus I Am The Co-Pilot, opnieuw een puike collectie flamboyante songs die het drama niet schuwen.

Onderweg is er opnieuw een groepslid gesneuveld, maar geen nood: zanger-gitarist Stef De Clerck en bassist Raf Willems worden op I Am The Co-Pilot bijgestaan door een keure uitstekende muzikanten waarvan toetsenman Jeroen Swinnen onbetwistbaar de grootste stempel op de muziek mocht drukken: zijn typische synths zijn erg aanwezig, maar doen slechts zelden te hard denken aan die van zijn andere broodheer Daan.

Wat primeert is immers dat verbluffende keelgat van De Clerck. ’s Mans falset staat nog altijd garant voor dik aangezet drama en grote gevoelens. Muzikaal wordt ook nog steeds met dezelfde grove trekken geschilderd: pathos, theater, panovision.

Wat opvalt is dat Giants Of The Air vandaag minder nadrukkelijk rocken maar volop de popkaart trekken. Dat levert vaak poptastische songs op als "Here In The Dark" en — eindelijk op plaat! — het onvolprezen "Lo-Rise/Hi-Rise" waarin de lalala’s heerlijk opzichtig aan Suede refereren. Helemaal te gek is "Transforming Time", dat rakelings langs de jaren tachtig schampt en alle ruimte laat aan de kitsch van Swinnens toetsen.

Toch valt het al eens tegen. I Am The Co-Pilot telt minstens drie songs te veel en dat is jammer voor een groep die zijn debuut bewust tot acht nummers beperkte "omdat het een verhaal moest vormen". Om het skippen niet al te intensief te maken, zijn ze gelukkig geconcentreerd tussen track één en vijf. Mogen dus naadloos overgeslagen worden: "Count The Number Of Greats" (mislukt popnummer), "Nothing At All" (nodeloos gedoodle) en "For The Stars" (halfbakken zacht/hard-vehikel). Na die valse start schieten de Giants pas echt van start met puike songs als "Make Plans As We Go" en "Tinfoil Softness".

"For All I Know" roept nog het meest herinneringen op aan de Giants van Where People Need No Ratio: een langzame atmosferische opbouw barst open in een loeier van een refrein dat het nummer vaart geeft en naar een door euforische synths onderbouwde finale stuwt. Machtig, en dat geldt ook voor het erg ingetogen "Rain On My Parade": hier zoeken de Giants de intimiteit op met een ingetogen vocale prachtprestatie van De Clerck.

Mag ook genoteerd worden: producer Geert Vanbever leverde weer schitterend werk op I Am The Co-Pilot. Beats knallen waar nodig, synths zijn lekker etherisch, gitaar en bas subtiel en nergens opdringerig, en boven dat alles zweeft die stem van De Clerck zonder de aandacht té nadrukkelijk naar zich toe te trekken.

I Am The Co-Pilot is opnieuw volstrekt on-Vlaams en nog steeds bedoelen we dat als een groot compliment: dit is muziek met een sterke persoonlijkheid, hoogst uniek in dit landsgedeelte. Met deze nieuwe songs onder de arm, beschikken Giants Of The Air nu over voldoende materiaal om een stevige set te vullen. Het wordt tijd dat ze de speelkansen krijgen die ze verdienen, want dat ze live een en ander kunnen, bewezen ze al op de albumvoorstelling afgelopen maand.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + twee =