Sophia :: Technology Won’t Save Us

Kreeg voorganger People Are Like Seasons al eensgezinde positieve kritieken, dan is opvolger Technology Won’t Save Us zo mogelijk een nog imposanter werkstuk. De nieuwe Sophia verrast niet door de muzikale richting, maar wel door de sterkte van de songs die elk het etiket ’klassieker’ verdienen.

Een man raakt met zijn negenjarige zoontje in de problemen voor de Britse kust. Met zijn gsm belt hij de hulpdiensten. Hoewel ze telefonisch contact hebben, raken die door de barre weersomstandigheden niet tot bij de noodlijders. Op amper enkele minuten afstand van de kustwacht verdrinken vader en zoon. Dat tragische bericht in het nieuws vormde de voornaamste inspiratie voor "Technology Won’t Save Us", de instrumentale openingstrack van het gelijknamige nieuwe Sophia-album. De dramatiek van het nummer lijkt je zelf te omsluiten als de golven die de vader en zijn zoontje verzwolgen. Met de aanzwellende barokke strijkers en de waanzinnige gitaaruithalen is "Technology Won’t Save Us" een imponerende opener die je totaal overdondert, je bij je nekvel grijpt en de plaat in sleept zoals, helaas, maar weinig openers dat kunnen.

Word je van de openingstrack automatisch een beetje stil, dan is eerste single "Pace" een lichtpuntje in de duisternis van het Sophia-universum. De toon is verrassend opgewekt en doet sombere gedachten vanzelf verdwijnen. Dezelfde hoop, maar dan heel wat ingetogener, is terug te vinden in "Where Are You Now", dat de bijna typische, slepende Sophia-melancholie in zich draagt. Het nummer voelt soms aan als een combinatie van "Swept Back" en "Holidays Are Nice" uit voorganger People Are Like Seasons en bouwt hierdoor een prima brug tussen beide platen.

Met die vorige plaat had Sophia zichzelf nogmaals overtroffen, tot in de verkoopaantallen toe. De vraag rees dan ook of de band erin zou slagen de prestatie van twee jaar geleden — een ijzersterke plaat een zo mogelijk nog sterker vervolg geven — te evenaren. Hoe moeilijk de bevalling van deze plaat voor Robin Proper-Sheppard ook was, het resultaat is verbijsterend goed. Kille, eerder ingetogen, middernachtelijke nummers als "Twilight At The Hotel Moscow" of een wild om zich heen slaand en niets of niemand ontziend "Theme For The May Queen No. 3" — daar heb je dat semifictieve zijproject weer — grijpen je naar de strot en doen je afvragen hoe Proper-Sheppard en zijn collectief er keer op keer in slagen zo’n dijk van een plaat af te leveren. Eentje dan nog waar de muzikale uitersten afgetast worden zonder dat je het gevoel hebt van het ene muzikale spectrum naar het andere geslingerd te worden.

Zelden imponeerde Robin Proper-Sheppards stem meer als in het keer op keer kippenvel bezorgende "Big City Rot". Zelfs als de man zich in "Birds" laat bijstaan door een subtiel koortje, blijft de kracht van zijn stem je treffen, niet in het minst als hij aanspoort tot haast, "because we’re a day late for spring." Die lente mag rustig nog even uitblijven nu we met Technology Won’t Save Us de ideale plaat gevonden hebben om de lange winteravonden in de juiste mood door te komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =