The Devil Wears Prada




Stanley Tucci, Emily
Blunt e.a.
109 min. /
USA /
2006

Ik heb geen
flauw idee waarom, maar films over de mode-industrie lijken een
harde noot om te kraken, zelfs voor de beste satiristen die we
hebben rondlopen. Midden jaren negentig maakte Robert Altman
‘Prêt-à-Porter’, en het resultaat was zo’n beschamende
teleurstelling dat je spontaan begon terug te verlangen naar dat
monumentaal staaltje van Vlaamse modesatire, ‘Koko Flanel’. Nu
probeert ‘Sex & the City’-regisseur David Frankel het met ‘The
Devil Wears Prada’, en hoewel het resultaat in ieder geval
samenhangender is dan Altmans poging, is er nog steeds geen enkele
reden om feest te vieren.

Anne Hathaway
speelt Andy Sachs, een wannabe-journaliste wiens ambitie
het is om maatschappelijk relevante artikels te schrijven voor een
grote krant en op die manier de wereld een betere plek te maken
voor alle mensen en verscheidene diersoorten. In plaats daarvan
vindt ze een job als persoonlijke assistente van Miranda Priestly
(Meryl Streep), de hoofdredactrice van Runway, een toonaangevend
modeblad. Miranda ziet eruit als een real life versie van
Cruella De Vil, en zo gedraagt ze zich ook. Vanonder haar
witgeverfde kapsel en vanachter haar gladgebotoxte gezicht
commandeert en schoffeert ze iedereen die haar pad kruist – in de
eerste plaats natuurlijk haar personeel. Andy krijgt te horen dat
ze er in haar confectiekleren uitziet als een boerentrien, voordat
ze op pad wordt gestuurd voor de meest onmogelijke eisen. “Haal
eens het nieuwe boek van Harry Potter. Het nieuwe, dat J.K. Rowling
nog aan het schrijven is. Twee kopieën graag.” Andy reageert
aanvankelijk met walging op haar bazin, maar na een tijdje laat ze
zich steeds verder meesleuren in Miranda’s meedogenloze big
business
wereldje.

Persoonlijk
heb ik altijd geloofd in de stelregel dat er bij iedereen die meer
dan vijftig euro kan uitgeven aan één individueel kledingstuk,
fundamenteel een steek los zit. Face it, people, het is
wol en katoen, aan elkaar gestikt op zo’n wijze dat het net genoeg
van je corpus bedekt om smaakvol te heten. Tenzij je in het
Midden-Oosten woont en een burqa aanmoet: no biggie.
Vandaar dat ik best wel uitkeek naar een film die de holheid en het
inhoudsloos narcisme van die wereld uit de doeken doet. Ik wacht er
nog altijd op.

‘The Devil
Wears Prada’ is immers niet zozeer een bijtend exposé over de
industrie, als wel een klassiek en doodbraaf komedietje, dat ons
vooral wil aantonen hoe belangrijik het is om onder alle
omstandigheden onszelf te blijven. Wat een venijnige uithaal naar
de modebranche had kunnen worden, resulteert dan ook in een
voorspelbaar zedenlesje dat op een schrijnende manier verstoken is
van alle weerhaakjes of eender welke eigenschap waarmee het
aanspraak zou kunnen maken op de titel “satire”. De achtergrond van
David Frankel laat zich hier duidelijk voelen: ‘The Devil Wears
Prada’ lijkt bijna een extra lange aflevering van ‘Sex & the
City’, met enkele pogingen tot sociaal-culturele scherpzinnigheid
er gratis bij. Maar als het er op aankomt, ontbreekt het de
regisseur aan moed om écht kattig te worden. Miranda is een
eersteklas takkewijf, maar goh, eigenlijk bedoelt ze het allemaal
nog niet zo verschrikkelijk slecht, en dus krijgen we aan het einde
een scène waaruit duidelijk wordt dat ze in feite enkel een diep
teleurgestelde, verbitterde dame is. Even lijkt het alsof Andy
zichzelf en haar vriendenkring zal verraden voor de betekenisloze
glitter van de mode, maar hey, dit is Hollywood, dus laten we het
vooral niet te heavy maken.

Op elk punt in
het verhaal waarop Frankel had kunnen kiezen voor een harde,
overtuigend satirische aanpak, geeft hij toe aan de vereisten van
mainstream Hollywood. Hij speelt op veilig, bergt zijn
gemene steekjes weer op, en kiest keer op keer opnieuw voor een
plotwending waarmee hij de meute ten dienste kan
zijn.

Dat alles
levert een film op die slechts zeer sporadisch grappig is – zo heel
af en toe krijgen we wel eens een rake one-liner, maar de kans dat
de bioscoopuitbaters zuurstofflessen moeten laten aanrukken lijkt
me gering. Het frustrerende aan ‘The Devil Wears Prada’ is dat je
de hele tijd zit te zoeken naar een film die nergens te zien is. Je
zoekt naar de venijnige satire die dit had kunnen en moeten zijn,
terwijl op het scherm een voorspelbaar, weinig komisch
niemendalletje koppig verder gaat. Neem nu een scène waarin Andy
in een wagen zit met Miranda. Ze vraagt haar bazin: ‘Wat als ik dit
nu allemaal eens niet wil?’ En Miranda antwoordt: ‘Doe niet
belachelijk. Iederéén wil ons zijn.’ Dat zinnetje onthult veel over
het misselijke ego van dergelijke mensen, die zichzelf zodanig
verheven voelen boven het plebs dat ze er voor het gemak van
uitgaan dat iedereen graag in hun schoenen zou staan. Maar waarom
gaat die scène dan niet verder in op dat idee? Waarom wordt dat
punt gewoon opzij geschoven om niet zoveel later plaats te maken
voor een sentimentele monoloog? Die scène is typerend voor de film:
de aanzet is er, maar Frankel is zo bang om zijn publiek af te
schrikken, dat hij met die aanzet absoluut niets weet te doen. En
dus kiest hij maar voor een zoveelste montage op een quasi-hip
popdeuntje (daarvan zijn er minstens twee te veel) en voor een
zoveelste weinig geïnspireerde werkcrisis.

Anne Hathaway
is vooral bij een jong publiek bekend als prinses in verschillende
Disneyproducties. Verleden jaar speelde ze haar eerste volwassen
rol in ‘Brokeback
Mountain’
– een bijrol, waarin ze niet echt opviel maar ook
niet stoorde. Hier bewijst ze echter dat ze nog lang niet de
présence heeft om een film te dragen. Niet dat ze echt slecht is,
maar ze slaapwandelt doorheen de prent. Het woord “gewoontjes” is
uitgevonden voor dit soort acteerprestaties, maar “gewoontjes” is
niet genoeg voor zo’n grote rol. Telkens wanneer Meryl Streep of
Stanley Tucci het scherm opkomen, wordt Hathaway vierkant
weggeblazen. Streep speelt Miranda op een schitterend ingehouden
manier – een ijskoningin die haar stem niet hoeft te verheffen om
gehoorzaamd en gevreesd te worden. Streep speelt haar met
moeiteloze autoriteit en arrogantie. Tucci is dan weer een
sympathieke ontwerper, die de beste regels tekst heeft en
nauwelijks uit tweede versnelling hoeft te komen om deze film een
betere acteerprestatie te geven dan hij eigenlijk
verdient.

‘The Devil
Wears Prada’ is een film die wordt overschaduwd door z’n eigen
potentieel. Het had scherp, geestig en gevat kunnen zijn, maar in
plaats daarvan gaat men voor de commerciële veiligheid van een
crowdpleaser. En zo komen we aan voorspelbaar, flauw en
belerend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + een =