Zelfs twintig jaar na het verschijnen van The Devil Wears Prada is de culturele impact van het komisch drama ongezien – mede dankzij de memorabele quotes en legendarische mode. Ondanks het succes en de grote vraag, gaf vooral de sterrencast aan niet geïnteresseerd te zijn in een vervolg. Twintig jaar later kwam dat er dan toch, wat fans van de eerste film veel tijd gaf om te dromen. Zo’n langverwachte sequel kan bijgevolg dan ook gemakkelijk tegenvallen. The Devil Wears Prada 2 weet echter de balans te behouden tussen inspelen op nostalgie en voldoende nieuwe elementen toe te voegen. De prent weet dat de wereld en fashion scene veranderd zijn, maar probeert tegelijk ook om de elementen die de film destijds tot een succes maakten niet zomaar overboord te gooien.
Andy Sachs (Anne Hathaway) heeft er al een succesvolle, zij het niet zo heel lucratieve, carrière opzitten als onderzoeksjournalist wanneer ze 20 jaar na alle gebeurtenissen van de eerste film opnieuw de kantoren van modemagazine Runway binnenstapt. Nood aan een nieuwe, goed betalende job nadat haar tijdschrift wegens besparingen haar volledig team moest ontslaan, besluit ze in te gaan op een onverwacht voorstel om aan de slag te gaan als Head of Features bij Runway. Het zijn woelige tijden voor het op Vogue geïnspireerde modemagazine, dat zowel zijn weg moet banen in het nieuwe medialandschap als een pr-schandaal moet weten te temperen. Andy moet zorgen voor interessante content die nieuwe clicks, engagement en lezers genereert. Miranda Priestly (Meryl Streep), nog steeds het hoofd van het magazine, heeft weinig vertrouwen in Andy’s nieuwe aanpak waardoor Andy net zoals jaren geleden terug alles op alles zet om toch maar erkenning en appreciatie van de goedgeklede duivel te krijgen.
Zowel de modewereld als de journalistiek hebben in die twintig jaar heel wat klappen te verduren te gekregen. Het verhaal hekelt het feit dat er geen plaats meer lijkt voor diepgaande journalistiek. Niemand koopt nog een papieren tijdschrift als alles ook online te vinden is, met enkele simpele vingertikken. Er wordt niet meer gebladerd, maar gescrold. En niet de verkoopcijfers van een magazine maar de metrics van sociale media vormen de maatstaf van succes. Wanneer de (financiële) toekomst van niet enkel Runway maar van het volledig uitgeverij-imperium onzeker wordt, moeten onze vertrouwde personages uit de eerste film, zoals ook Nigel Kipling (Stanley Tucci) en Emily Charlton (Emily Blunt), de krachten bundelen en alles uit de kast halen om hun geliefde Runway te redden. Daarnaast maken ook een hoop nieuwe gezichten hun opwachting zoals Simone Ashley, B.J. Novak, Lucy Liu en Kenneth Branagh.
Met deze sequel wordt zeker verder geborduurd op het eerdere succesrecept, met veel verwijzingen en kwinkslagen naar het origineel. Een groot deel van de film wil dan ook vooral het vertrouwde gevoel repliceren. Zo krijgen we meerdere montages van de personages in verschillende stijlvolle outfits en zijn de glimpen van de talrijke events nog steeds even glamoureus. Daarnaast voegt men ook nieuwe lagen toe die meer ingaan op de soms volatiele staat van de huidige samenleving. De bij momenten toxische werkvloer, die in 2006 soms nog te veel al grappend werd weggezet als ‘zo is dat nu eenmaal’, wordt ditmaal ook meer onder de loep genomen. Net zoals hoe de verschillende generaties in het werkveld staan: Hebben millenials te veel feedback en schouderklopjes nodig? Zijn boomers te direct met hun onverbloemde mening? Is Gen Z te veel gefocust op persoonlijk welbevinden? Al wil het drama op dat vlak vooral een positieve boodschap meegeven. “Some things do change”, verzucht Andy.
De eerste film mag dan iconisch genoemd worden, het drama bevatte ook heel wat toxisch gedachtegoed, zoals dat je maar op je tanden moet bijten wanneer jouw baas je beledigt of dat een mooi en slank voorkomen essentieel zijn om op te klimmen in de (mode)wereld. Zonder dat er sterk wordt ingegaan op eten, diëten of welke kledingmaat je nu hebt, probeert men aan de hand van kleine opmerkingen – “shared carbs have no calories” – deze keer om jonge vrouwen geen eetstoornis aan te praten. In combinatie met een Miranda die ook niet meer alles mag zeggen en ook wat zachtere kantjes krijgt, bestaat hierdoor wel het gevaar dat de film zijn scherp randje verliest en het geheel slechts een flauw afkooksel wordt. Desondanks slaagt The Devil Wears Prada 2 er in om voldoende power te behouden en een nieuwe lading oneliners de wereld in te sturen. En ook al zullen die nooit de kracht of impact hebben van de eerste film, het is een verdienstelijke poging om de kijkers voldoende geboeid te houden en een avond (nostalgisch) plezier te bezorgen. That’s all.
