Ozzfest. Sounds Of The Underground. Slayer’s Unholy Alliance. Megadeth’s Gigantour. Het zijn maar enkele van de tournees die Lamb Of God, een drietal jaar geleden nog zwervend door de hardcore-underground, achter de rug of nog in het vooruitzicht heeft. Met een klassieker als Ashes Of The Wake op zak zou een band voor minder gaan zweven. Juist? Hell no.
Klassiekers moeten immers opgevolgd worden. En liefst door een album dat nóg beter is. Overbodig te zeggen dus dat de verwachtingen voor Sacrament hooggespannen waren — en het dient gezegd: Lamb Of God lost ze grotendeels in. Hoewel een pak toegankelijker en minder nadrukkelijk virtuoos en bijtend geëngageerd dan zijn voorganger, scoort het album op zijn eigen manier: het gevecht met de persoonlijke demonen wordt aangegaan in een sfeer van alles verstikkende duisternis terwijl de spleen er bij sloten afgutst. Dit alles met dank aan producer Machine, die, ondanks de gewaagde evenwichtsoefeningen tussen meerwaarde en overproducing, het album vooral vettig en vol maar nooit overvol laat klinken. Bovenal toont Sacrament echter een band op het toppunt van zijn kunnen die het experiment niet schuwt — en bovenal vreselijk bruut klinkt.
Er is het spokende “Walk With Me In Hell”; “Again We Rise”, een Pantera-esque rant jegens snode poseurs aller lande (“mama’s boy plays heretic / the real thing would kill you quick”); de southern groove van “Redneck”; het cynisch uitzichtloze “Blacken The Cursed Sun”; het stampende haakje van “Forgotten (Lost Angels)” en het razende “Beating On Death’s Door”. Echte uitschieters kunnen ze niet worden genoemd, want op gitarist Mortons tegenvallende “Descending”-avontuurtje na scoort Sacrament over de hele lijn hoog.
Randy Blythe, zowat ’s werelds meest onderschatte (metal)zanger, legt de lat op hoogst ambitieuze hoogten. De man heeft zijn stemregister in de tussentijd nog wat verder ontwikkeld en stelt die verworvenheden met succes in functie van zijn Getormenteerdheid. Strofenlange grunts slaan net voor het einde om in langgerekte ijselijke kreten terwijl ook het melodische aspect opvallend veel aan belang gewonnen heeft. Phil Anselmo is nooit ver weg, maar geen vermaledijde ziel die daar aanstoot aan zou kunnen nemen. Aangevuld met de onderhand vertrouwde speelstijl van de Adler-broertjes, waar hintjes Slayer en een toets Pantera (ze blijven terugkomen) de ingrediënten zijn van een unieke cocktail die “speed metal” een duchtige opfrisbeurt geeft, is het resultaat een klasseproduct.
Dat Sacrament uiteindelijk een toch wat lagere godverdorie-factor dan Ashes heeft en nogal wat vlakker en eenvormiger klinkt, doet niets af aan het feit dat Lamb Of God het soort band is dat in zijn autoriteit de hele hedendaagse metalwereld in perspectief stelt en de vraag doet rijzen waar recyclerende tijdsgenoten en would-be troonpretendentjes als Trivium of As I Lay Dying in godsnaam mee bezig zijn. Als Ashes Of The Wake het Master Of Puppets van dit decennium was, dan is Sacrament, hoewel onvermijdelijk in de schaduw van zijn voorganger, een hoogst verdienstelijke mix van …And Justice For All en Metallica. Wanneer u de volgende keer de stad ingaat, op zoek naar dit pareltje, slaat u maar beter ook meteen een forse lading ijs in. Op de eenzame hoogte van Lamb Of God is het zelfs in de schaduw nog verdomd heet.
