Lamb Of God :: “Liever gitaar spelen dan veertig voet hoog kruipen”

Lamb Of God is al lang geen kleine metalband meer. Voor de persdag van de Amerikaanse metalhelden werden we ontvangen in de chique lobby van het Radisson Blu hotel in Amsterdam. In de VS en Groot-Brittannië zijn ze al bijna een decennium lang een van de populairste metalacts, maar op het Europese continent volgde de doorbraak pas later met de release van Wrath. Vandaag lijkt de deal met Roadrunner Records de ideale zet om hier even machtig te worden.

Pas tien jaar na zijn oprichting in 1994 scoorde Lamb Of God voor het eerst commercieel met Ashes Of The Wake. De band uit Richmond, Virginia nam voor het eerst deel aan Ozzfest, het rondreizende metalcircus van Ozzy Osbourne, waardoor het meteen de harten van metalminnend Amerika kon veroveren. “Tekenen bij Epic Records in 2004 was een groot moment voor ons. Ik had nooit durven dromen dat we er vier albums zouden uitbrengen”, aldus gitarist Mark Morton. “We konden eindelijk onze jobs opgeven”, zegt zanger Randy Blythe, die er met zijn dreadlocks tegenwoordig uitziet als een metalhippie.

Als vertegenwoordiger van de toen vreselijke gehypete New Wave Of American Heavy Metal (NWOAHM) groeide Lamb Of God bij ons gestaag uit tot een van de vaandeldragers van de hedendaagse metal. Ondertussen verkocht de band in Amerika alleen al twee miljoen albums. Achter die goed geoliede machine zitten nog steeds een van de beste metalstrotten ter wereld, een verschroeiende ritmesectie en een weergaloze gitaartandem. En de band lijkt nog geen moeite te hebben met albumopnames. Uitgezonderd Blythe, die meteen een diepe zucht slaakt bij het horen van het woord ‘opnames’. Morton denkt daar anders over: “Iedereen is benieuwd naar wat wij uitsteken in een studio. Bij ons zijn er geen regels. We spelen, spelen en spelen tot we krijgen wat we willen. Maar spannend is het niet. Het is wel mijn favoriete bezigheid. De reden waarom ik in een band speel, is om gitarist te zijn. Performing komt er pas bij als je band succes heeft. Let op, ik sta graag op een podium, maar ik blijf in de eerste plaats een gitaarcomponist. Nieuwe dingen proberen: dat houdt mij bezig”.

“Of we met Resolution opnieuw old school wilden gaan? Ik weet het niet. Iedere journalist zegt iets anders. Zolang we eerlijk blijven, is het goed zeker?” Bij Blythe horen we eenzelfde geluid: “Jij zegt dat het album als de oudere Lamb Of God klinkt terwijl we tijdens de vorige interviews hoorden dat we een nieuwe richting zijn ingeslagen”. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het orkestrale “King Me”, waarin de band op de proppen komt met strijkers en vrouwelijke vocalen. “Toen het nummer opgenomen was, stelde onze producer, Josh Wilbur, voor om er een sopraanstem en strijkers in te steken. Hij verstaat de band perfect en weet hoe hij met ons geluid kan goochelen. We stonden dus alleen maar open voor het idee”, legt Blythe uit.

Collega-dakwerkers

Blythe en Morton zijn op perstrip door Europa en de interviewmoeheid lijkt te zijn toegeslagen, maar het sympathieke duo hoor je nog niet klagen over het hectische muzikantenleven. Morton: “Vroeger was het leven simpeler: werken, met de band repeteren en af en toe wat shows voor de fun. Vandaag doen we nog steeds wat we willen, maar de dag dat ik wakker word en denk ‘dit leven wil niet meer’, stop ik ermee. Dat kan al binnen een week zijn”. “Of binnen een uur!”, grapt Blythe. “We take a day at a time, gaat Morton verder. Even later zingen de twee lolbroeken in koor het refrein van het christelijke countrylied “One Day At A Time” (“One day at a time sweet Jesus, that’s all I’m asking from you”. Of hoe een van de populairste metalbands alles weet te relativeren.

De wilde jaren van de band blijken al achter de rug zijn, en Blythe is het enige bandlid zonder vrouw en kroost. Morton: “Uitgezonderd Randy zijn we allemaal gesetteld. Het leven lijkt een beetje rijker te worden.” Vervolgens kan Blythe het niet laten om te doen alsof hij geëmotioneerd is en zijn gitarist uit te lachen. “Het leven wordt gevuld met die dingen die écht van belang zijn”, schreit hij uit. Onze interviewpartners lijken net zo op elkaar ingespeeld als een komisch duo. Het is dan ook niet zo verrassend dat ze in een ver verleden werkmakkers waren. “Ik werkte zeven jaar als dakwerker. Randy en ik werkten samen voor een bepaalde tijd. Het was best een spannende job, maar ik speel toch liever gitaar dan elke dag veertig voet hoog op een ladder te kruipen”, aldus Morton. Blythe: “Ik werkte ook lang in een keuken. Een week interviews is veel toffer dan een godganse dag in een keuken te moeten kruipen.”

Hoe crisis? Waar crisis?

Maar het kan er ook serieus aan toe gaan. Op het moment van het interview is het drie jaar geleden dat Barack Obama de Amerikaanse presidentsverkiezingen won. In zijn teksten trok Blythe vroeger vaak van leer tegen Bush, de oorlog in Irak en het religieuze Amerika. Wanneer we stellen dat de verwachtingen van Obama mythische proporties aannamen omdat hij de eerste zwarte president was, barsten Blythe en Morton in lachen uit. Morton: “Laat mij jou corrigeren. Obama profileerde zich als de grote brenger van verandering. Hij was dat in bepaalde opzichten, maar ik denk dat hij onrealistische verwachtingen creëerde.” Blythe vervolgt: “Je moet ook kijken naar het Amerika dat hij van de vorige president erfde. Tijdens de transitieperiode van Bush naar Obama was de crisis op zijn hoogtepunt. Mensen hadden al hun hoop op hem gevestigd. It was fucked up! Morton: (richt zich tot Blythe) “De wereld ook vandaag. Kijk maar naar Europa.”

Morton geeft toe dat hij, als een fulltime toerende muzikant, de crisis niet aan den lijve heeft gevoeld. “Ik heb vandaag meer geld dan ik ooit had. Hoe dat komt? Omdat we bij Lamb Of God rocksterren zijn. (algemene hilariteit) Ik ben geen arbeider meer, maar dat wil niet zeggen dat ik geen zak om de situatie van anderen geef. Ik besef dat we als muzikanten veel geluk hebben en een comfortabel leven hebben. Een miljoen dollar heb ik niet op mijn rekening. Mijn familie is wel veilig, warm en goed gevoed. En ik leef in een beeldschoon huis. We zijn dus gezegend.”

Nieuwe muziek en projecten

“Ik ben fan van Pusha T (Amerikaanse rapper, nvdr). Ik hou ook van The Sword, maar hun muziek is niet zo vernieuwend. Led Zeppelin zal ik nooit, maar dan ook nooit, beu worden. Eigenlijk luister ik nooit naar metal. Als ik thuis kom van een tour, hebben mijn oren en hoofd een paar weken nood aan stilte. Ik haat dat omdat ik van muziek hou, maar soms kan ik zelfs het lawaai van kerkklokken niet verdragen”, geeft Morton toe. Blythe: “Eigenlijk luisteren we vooral naar hiphop, reggae, punk en oude rock. De metalscene volg ik niet omdat ik met de band constant door metal omringd word. Ik hou wel erg van Gojira. Ik hoop dat ze groot worden: ze hebben er hard voor gewerkt. Naar bands met vrienden luister ik ook, zoals MonstrO nu, een nieuwe groep met leden van Bloodsimple en Torche.”

In 2013 zal de band een documentaire uitbrengen over persoonlijke verhalen van zijn fans. Aangezien Lamb Of God steeds groter wordt, zou een mens denken dat het een medium is om opnieuw dichter bij de fans te staan. Niet dus, verduidelijkt Morton. “Ik weet niet of je onze vorige dvd’s ooit gezien hebt, maar de fans konden al doordringen in het innerlijke van de band. Vandaag kijken we over de hele wereld naar onze fans en hoe onze muziek hen beïnvloedt. Jouw theorie was interessant, maar compleet ongegrond.” lacht

Over zijn samenwerking met Devildriver Dez Fafara (intussen weten we dat het project Born Of The Storm heet, drummer Kevin Talley meewerkt en de eerste nummers klinken als een Down-meets-Soundgarden, nvdr) is de gitarist kort. “Het klopt dat we een aantal nummers geschreven hebben. Er is niets officieels aan: gewoon twee muzikanten die elkaar kennen sinds Ozzfest 2004 en wat jammen. Door Twitter werd onze samenwerking een groot nieuwsverhaal. Op mijn computer in mijn hotelkamer heb ik zelfs wat materiaal staan. (lacht)

Lamb Of God sluit vrijdag op Graspop Marquee 1 af.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + twaalf =