Six Organs Of Admittance :: The Sun Awakens

Sommige artiesten werken zodanig in de marge dat hun releases de honderd exemplaren niet overstijgen. Wanneer zo een artiest dan opeens in de belangstelling komt te staan bij een ruimer publiek, is het toch even schrikken en rijst vooral de vraag welke weg hij muzikaal in zal slaan.

De stap uit de obscuriteit legde Ben Chasny alvast geen windeieren. Niet alleen werd School Of The Flower, zijn zevende album al, op veel meer dan een handvol exemplaren uitgebracht, maar ook zijn zes eerder verschenen albums kregen een nieuwe release in een grotere oplage (bij Holy Mountain). Eindelijk was zijn vroeger werk beschikbaar en dat zonder op muzikaal vlak ook maar een toegeving te doen. School Of The Flower behoort immers tot het beste werk dat Chasny onder de naam Six Organs Of Admittance heeft uitgebracht.

Met The Sun Awakens brengt Six Organs Of Admittance nu het tweede album uit op Drag City en kan pas echt getest worden of Chasny toegevingen heeft gedaan. Gelukkig blijft de acid-folk prominent aanwezig op dit achtste album en zo er al een metaalmoeheid op te merken valt, is dit eerder te wijten aan de enorme productiviteit van de man dan aan welk compromis dan ook. Chasny richtte de groep immers acht jaar geleden op en klust in tussentijd onder meer bij Current 93 bij. Een mens zou van minder al eens een avondje rustig in zijn zetel willen blijven zitten.

"Torn By Wolves" start dan ook nog rustig als een niemendalletje van nog geen twee minuten. Een lichtvoetige gitaarriedel en zacht aangeslagen drums sluipen rustig en behoedzaam de kamer binnen, maar zijn terug verdwenen vooraleer iemand hun aanwezigheid opgemerkt had. "Bless Your Blood" wil zich aanvankelijk ook niet opdringen en laat opnieuw Chasny’s wonderlijke gitaarspel horen waarin hij als geen ander sjamanistische motieven binnen weet te smokkelen. De gezangen komen versmoord naar voor maar dragen in de eerste plaats bij tot een eeuwenoud ritueel, door Six Organs Of Admittance op muziek gezet.

Het ritueel vindt zijn climax in "Black Wall", waar een elektrische gitaar het nummer een extra cachet geeft en melodie en ritme een extra adrenaline-injectie krijgen. Chasny’s stem klink versmoorder dan ooit, want de gitaren wetten de messen en het einde is in zicht. De goden zullen tevreden zijn. Die vrolijkheid is zowaar terug te horen in het luchtige, licht op countryleest geschoeide "The Desert Is A Circle" dat enkele klassiek aandoende melodielijnen door elkaar weeft. De Man Zonder Naam knikt goedkeurend, vandaag zal er niet in lood gehandeld worden.

"Attar" was een Perzische (Iraanse) dichter en mysticus uit de twaalfde eeuw, wiens naam zoveel wil zeggen als druggebruiker. De song brengt hulde aan de man door, middels verstoorde gitaren en chaotisch klinkende drumslagen, een bevreemdende paranoia te evoceren. Chasny maakt het zijn luisteraars nog steeds niet gemakkelijk. Maar "Wolves Pup" sluit de cirkel door "Torn By Wolves" terug aan te halen en te zogen. De eerste helft van het verhaal is afgesloten.

Het net geen vierentwintig minuten durende "River Of Transfiguartion" vormt immers een (mini-) album op zichzelf. Vreemde klanken creëren de sfeer en laten nukkig toe dat andere geluiden zich kenbaar mogen maken. Een opbouw van bijna zeven minuten plaveit het pad voor opperpriester Chasny die zijn gruwelijkste waanbeelden kenbaar maakt. Een duister ritueel wordt ontplooid, geruggensteund door een muzikale bezwering.

The Sun Awakens heeft door deze tweedeling tussen de eerste zes nummers en het laatste haast de allure gekregen van twee e.p.’s die samengevoegd zijn, maar eenieder die vertrouwd is met Chasny’s werk weet hoezeer Six Organs Of Admittance vooral gericht is op sferen die nu eens dreigend en beangstigend, dan weer haast vrolijk en achteloos klinken. Het is op dit album niet anders. Zo er al een erfgenaam is voor John Fahey, laat het dan Ben Chasny zijn, want hij bewijst al acht albums lang dat de titel hem gerechtigd toekomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =