Sonic Youth :: Rather Ripped

Melodie en noise: bij bands als Mogwai en Girls Against Boys gaan de
twee fenomenen een mooie relatie aan, maar bij Sonic Youth vormen
ze een gedroomd huwelijk, dat nu al twintig platen standhoudt. Met
onconventionele vingerzettingen, nerveus knoppengedraai en ander
gitaargemartel veroverde de New Yorkse postpunkband
blitzkrieggewijs het hart van deze recensent. ‘Dirty’ en
‘Goo’ zorgden voor een vurige koorts in ons tienerlijf en de
intense liefde voor de band werd helemaal bezegeld na wat
grasduinen in hun backcatalogue, waar platen als ‘Sister’ en
‘Daydream Nation’ liggen te blinken.

De liefde van Thurston Moore en Lee Ranaldo voor een hermetische,
noisy gitaarbrij kreeg langzamerhand meer een uitlaatklep in
releases bij Sonic Youth Recordings (SYR). Sommige van hun
avant-gardistische experimenten vond hun platenmaatschappij Geffen
namelijk te verregaand, zelfs naar Sonic Youth-normen. Op hun
reguliere platen bewandelden de New Yorkers de laatste jaren dan
ook toegankelijker paden. Op Murray
Street
en Sonic Nurse werden
distortion en venijnige gitaareffecten slechts in beperkte mate
geïnjecteerd in de iets gladdere voorarmen van de songs. De melodie
kreeg steeds meer ruimte toebedeeld. ‘Rather Ripped’ gaat verder op
de ingeslagen weg en lijkt het culminatiepunt te zijn van het
poppier geluid van Sonic Youth. Heldere gitaarlijnen voelen meer
dan ooit aan als satijn op onze huid, tot enkele lichte
speldenprikken voor traag opwellende druppels bloed zorgen. Smerig
etterende schrammen lijken voorgoed verdwenen te zijn, maar toch
loert de dreiging op ‘Rather Ripped’ als een hongerig roofdier
steeds om de hoek.

Net als op Show Your Bones van
Yeah Yeah Yeahs spelen de smerige noise-effecten verstoppertje met
de luisteraar. Bij de eerste luisterbeurten op deze groeier van een
plaat houden ze zich nog angstvallig schuil en denk je een wat
saaie, al te cleane cd te horen. Wie de fonkelende popjuweeltjes op
‘Rather Ripped’ wat grondiger verkent, zal de gifgroene ogen van
het gitaarvenijn echter meer en meer achter de struiken zien
opdoemen. Zo voelt ‘Turquoise Boy’ eerst nog aan als een wandeling
door een park, maar naarmate de song vordert, verandert de omgeving
tot een drukke straat in Kirkoek of Basra, waar een bomaanslag niet
denkbeeldig is. Ook in ‘Rats’ wordt de zang besmet met een smerig
noisevirus, terwijl de zachte drums van Steve Shelley en enkele
akoestische gitaarklanken tevergeefs de ziektekiemen proberen te
bestrijden.

‘Rather Ripped’ bevat dan wel enkele songs die hun noisegeheimen
pas na enkele luisterbeurten prijsgeven, toch is dit naar Sonic
Youth-normen een behoorlijk bedaarde en toegankelijke plaat. Op
veel nummers worden slechts een paar waarschuwingsschoten gelost,
maar tot fikse vuurgevechten komt het meestal nooit. Sommigen
zullen dit betreuren, anderen (ondergetekende incluis) zullen dan
weer beweren dat in deze uitgestelde orgasmes de aantrekkelijkheid
van deze plaat schuilt. De Duyster-slogan ‘Rustig maar ongedurig’
gaat Sonic Youth goed af en ze bewijzen met verve wat we in feite
al lang wisten: de band heeft geen gierende noise, gekraak en
gepiep nodig om te overtuigen. In al hun naaktheid en eenvoud weten
de nummers op ‘Rather Ripped’ ons evenveel te raken als het
verslavende gitaarvergif van bijvoorbeeld ‘100%’ of ‘Kool
Thing’.

Opener ‘Reena’ is zo’n zonnige popsong met een heerlijke zangpartij
van Kim Gordon (die voor 5 van de 12 tracks tekent). Knisperende,
zuivere staccato-gitaartjes overheersen tot Shelley een versnelling
plaatst met kurkdroge drums en Ranaldo en Moore hun gitaren even in
overdrive laten gaan. ‘Incinerate’ is net als ‘Unmade Bed’ een
heerlijke single met onweerstaanbaar gitaargepingel, maar het
pronkstuk van de eerste plaathelft is toch ‘Do You Believe in
Rapture?’: snaren worden gestreeld als waren ze een spinnende poes
en hoewel de song nergens losbarst, hangt de noisedreiging als een
donkere wolk boven de zacht zingende Thurston Moore. Hoewel de
kristallijnen gitaarpartijen van ‘Lights Out’ en ‘The Neutral’ de
lat ook hoog leggen, is de absolute topper van ‘Rather Ripped’ het
grotendeels instrumentale ‘Pink Steam’. We krijgen eerst 5 minuten
sferische gitaarspanning te verwerken die aan ‘Daydream Nation’
refereert, waarna Moore als een spin zijn prooi komt zoeken in het
pas geweven gitaarweb: “I just come by to run you over / I just
come by to see you quiver / killer eyes and a burning
heartbeat
“, zingt hij met overtuiging. De zacht beroerde drums
en gitaren van ‘Or’ zijn de perfecte soundtrack om uit te hijgen na
dit kippenvelnummer.

Lessen in waardig oud worden hoeft Sonic Youth niet te krijgen. Na
‘Murray Street’ en ‘Sonic Nurse’ is ‘Rather Ripped’ de derde
geslaagde release op rij van deze invloedrijke artrockers. Hun
aanvankelijk iets te clean klinkende songs blijken na meerdere
luisterbeurten nog meer dan voldoende spanning en geheimen te
bevatten om het aanstormende, jeugdige geweld de loef af te steken.
‘Rather Ripped’ is ouderwetse klasse van een geniale band!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 6 =