Mono :: You Are There

Synesthesie en muziek: de twee fenomenen zijn vaak onlosmakelijk
met elkaar verbonden. Bij bands als Sunn O))) en Wolf Eyes dringt de geur
van rottend vlees zich in je neusgaten, bij Sigur Rós voel je de koude van een tocht
door verraderlijke gletsjers en bij boysbandrockers als Hoobastank of Kane proef je de
misselijkmakende stroopsmaak zo hard in je mond dat het lijkt alsof
Baldrick uit ‘Blackadder’ een maaltijd voor je heeft bereid. De
postrock van het Japanse Mono speelt ook een spel met je zintuigen.
De hoes van de plaat is een poëtische evocatie van de weelde aan
natuurschoon die je ogen, oren en smaakpapillen over zich heen
krijgen. ‘You Are There’ verkilt, verschroeit, raast, vertraagt en
switcht van de zoetheid van gember naar het pikante van chilipeper
op een milliseconde. De betoverende landschappen die Zhang Yimou in zijn films weet op te roepen,
worden op deze plaat op majestueuze wijze in klankvorm
gegoten.

Als we de muziek op ‘You Are There’ moeten vergelijken met andere
postrockbands, komt Explosions in the
Sky
waarschijnlijk het dichtst in de buurt vanwege de
kristalheldere gitaarklanken die als sneeuwvlokken rijkelijk
neerdwarrelen. In ‘The Flames Beyond the Cold Mountain’ zorgen
nauwelijks ontwaarbare gitaren voor een kalme maar dreigende sfeer,
tot enkele prachtige gitaarnoten het beeld van een besneeuwd
berglandschap oproepen. Het plaatje oogt mooi, maar is al zwanger
van angst en verlies. Na vijf minuten zijn de ridders van de
Apocalyps namelijk gearriveerd en zwiert Thor zijn hamer Mjolnir in
het rond om het winterse tafereel te herschapen tot een heidens
spel van as, steen en lava. Een nog intensere tweede gitaarexplosie
zorgt voor de totale chaos. Qua vernietigende kracht kan deze song
moeiteloos wedijveren met ‘The Moment We Were Alone’ van
EITS.

Net als op ‘Lateralus’ van Tool
gunt Mono de luisteraar af en toe even rust. ‘A Heart Has Asked for
the Pleasure’ is een intimistisch miniatuurtje dat uitblinkt in
zacht waaierende gitaren en vertederende strijkers. Op dit punt van
het muzikale verhaal lijkt het alsof je als luisteraar wakker wordt
in een bergdorpje en nog half dromend de rookwolken van het
destructieve schouwspel van het eerste nummer ziet opdoemen. Onze
gedachten gingen uit naar de ochtendpassage uit de Peer Gynt-suite
van Grieg. Op de eerste plaathelft van ‘You Are There’ is echter
nooit plaats voor zorgeloosheid. ‘Yearning’ begint alsof alles goed
komt, maar de dromerige gitaarklanken blijken slechts de prelude op
de totale nachtmerrie. Mono past hier weer hetzelfde trucje toe
(een iets hardere gitaaraanslag, aanzwellende cimbalen), maar wie
kan het wat schelen bij zoveel schoonheid? De geleidelijke
aankondiging van de finale orkaan leidt immers naar een climax die
bol staat van doemdrift en dodende kracht, die je telkens weer een
paar centimeter in de lucht laten springen. Wanneer een paar
hemelse violen de helse gitaren proberen te overwinnen, wordt de
sfeer er nadien enkel maar infernaler op. Wie niet onder de indruk
raakt van deze brute, maar poëtische brok muziek, is nog
apathischer dan prins Filip tijdens een bedrijfsbezoek.

Nadat op het verlangen de dood is gevolgd, laat Mono je weer
wegdromen met ‘Are You There?’. Wanneer je de ogen opent, staan de
Walkuren aan je voeten om je naar het hiernamaals mee te nemen.
Zachte bekkens en zweverige strijkers zorgen ervoor dat de reis in
alle rust en kalmte verloopt. De nieuwe werkelijkheid die zich op
de tweede plaathelft manifesteert, lijkt de aardse dreiging
voorgoed de rug te hebben toegekeerd. ‘The Remains of the Day’
laat, terwijl de avond valt, een berustende piano weerklinken
tussen suizende gitaren. Met afsluiter ‘Moonlight’ eindigt ‘You Are
There’ dan waar de plaat begon: de contouren van een prachtig
klanklandschap tekenen zich langzaam af. De verrijzenis is compleet
wanneer Mono de maan laat tevoorschijn komen met aan Sigur Ros
refererende strijkers en intenser wordende gitaren die een
prachtige coda breien aan een zielsverheffende plaat.

Leven, dood, verrijzenis: met ‘You Are There’ doorloop je als
luisteraar een traject dat je niet onberoerd kan laten. De
afwisselend dromerige en apocalyptische postrock van deze Japanners
mag dan niet bijster origineel zijn, het is een intense trip zonder
weerga. Beluisteren op eigen risico!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vijf =