Skin :: Fake Chemical State

Anouk weigert op Pinkpop op te treden omdat ze niet tevreden is met haar plaats op de affiche. Skin maalt daar niet om en mag haar terstond vervangen. Hiermee is eigenlijk alles gezegd: het zijn twee gelijke en uiterst vervangbare druppels water die geen verschil maken in de stortbui aan releases en artiesten die ons elk week overvalt.

We kennen Skin nog wel als het zwarte zangeresje met de grote klep van het bandje Skunk Anansie, dat midden jaren negentig even furore maakte — vooral bij diegenen die enkele jaren te laat geboren zijn en de opwindende eerste jaren van dat decennium muzikaal helaas gemist hebben. Skunk Anansie kon ons toen met debuut Paranoid & Sunburnt even voor de zot houden en pretenderen dat het wel degelijk muzikale relevantie had, uiteindelijk bleek de groep niet meer dan een geldverslindende locomotief te zijn voor Skins solocarrière, die na bewezen diensten het ravijn instortte.

Een zestal jaren later lijkt het erop dat Skin zelf vergeten is uit die locomotief te springen. Fake Chemical State is ondertussen haar tweede miskraam, na het meer intimistische debuutalbum Fleshwounds. Deze plaat klinkt rauwer en scherper, dat wordt ons tenminste voorgehouden in de perstekst waar dus vooral eens goed mee te lachen valt. Skin is meer dan ooit de zwarte Anouk geworden, met de verdienste dat de albumtitel volledig de lading dekt: deze plaat klinkt bijwijlen inderdaad maar al te fake en chemical.

Eerste single "Alone In My Room" is weliswaar nog een tof pop/rocknummer dat niet op de zenuwen werkt, meer is het helaas ook niet . Skin rijt het nummer en bijgevolg de plaat open met een schreeuw zoals ze dat al een keer teveel heeft gedaan, waarna lyrics volgen die net gedumpte meisjes van zestien ondertussen wel kunnen meelippen of op hun kaften schrijven. "She’s On" is van hetzelfde laken een pak, maar dan belegener. "Movin’" mag daarna even uitschieten: een mooi opgebouwd, fris, kabbelend nummer dat toch wat water in je gezicht spetst. Dit is Skin op haar best: geen gezwollen ballad (zoals Skunk Anansie er ook te veel had) noch geforceerd vuil willen rocken, maar gewoon een smakelijke tussenweg. "Purple" is een afleggertje daarvan en zou een opgemerkte b-kant kunnen zijn van "Movin’".

Op "Just Let The Sun" gaat het er weer te drammerig en pathetisch aan toe. "Don’t Need A Reason" doet wenkbrauwen fronsen, want blijkt dat de toch straffe Ben Christophers aan het nummer heeft meegeschreven. Dat verbaast, de futiel song is zelfs voorzien van weer zo’n lelijk tussenstuk waarin Skins stem verwordt tot een dozijn vuile echo’s die weerklinken in een grot. Alsof Dante er zijn inspiratie haalde om de hel te beschrijven.

"Nothing But" is weer zo’n ballad die net niet ergert maar ook niet raakt. "Take Me On" en vooral Fooling Yourself" zijn soms iets te schreeuwerige up-temponiemendalletjes die zichzelf moeten afvragen waarom ze geschreven zijn.

Luisteren naar Fake Chemical State voelt als tijdverlies. De nummers klinken zielloos raken kant noch wal noch jezelf. Met platen als deze moet Skin niet te veel meer hopen op hoge plaatsen op festivalaffiches. En het zou ons eerlijk gezegd verbazen als we haar over vijf jaar überhaupt nog ergens op een affiche zien staan. Gaat u haar missen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vier =