Bij Argentijnse televisieshows stellen wij ons graag kleurrijke taferelen voor van rondborstige diva’s en al te besnorde mannetjesdieren die het kijkvee met zwoele blik, de borstharen netjes omhoog gekamd dan wel het décolleté feestelijk diep uitgesneden, een bono estente toewensen. Lichte verbijstering maakte zich dan ook van ons meester toen we vernamen dat Juana Molina, auteur van enkele sfeervolle platen elektronische indiepop en in onze gedachten een bedeesd minivrouwtje, in Argentinië een gevierde tv-ster blijkt te zijn.
Wanneer de groten van het kleine scherm zich vol overgave op de muziek storten, levert dat bijna zonder uitzondering beschamende momenten op. Rasacteur David Hasselhoff zette in een roemrijk verleden op onnavolgbare wijze een hersenloze strandredder neer, maar sinds hij zijn Speedo inruilde voor een paar baggy pants, wat gouden kettingen en een plastieken rappersimago is hij zelfs voor de ferventste Baywatchfan (ofwel een pubermeid óf een tettengek) het mikpunt van spot. In klein Vlaanderen kan tv-manusje-van-alles-als-ik-maar-in-beeld-kom Gene Bervoets, tot jolijt van enkelen en spijt van velen, het niet laten te pas en te onpas zijn bulderende tenor over de Vlaemsche velden te doen galmen. Alsof de agrarische sector het nog niet moeilijk genoeg had.
Niet zo met Juana Molina. Zij is geen marionet in de handen van een gehaaide manager, maar simpelweg een talentvolle presentatrice die zich bij tijd en wijle terugtrekt op de zolderkamer om er met hoorbaar plezier een album in elkaar te knutselen. Son is Molina’s vierde soloplaat en die gaat verder waar haar voorgangers halt hielden. Plaat per plaat sluipen er meer elektronische snufjes in Molina’s in se traditionele folk- en popsongs; het soort klanken die je eerder zou verwachten van een Scandinavische vuurtorenbewoner dan van een tv-figuur uit Buenos Aires. Die zuiderse roots komen tot uiting in het vleugje bossanova dat in de onderste lagen van deze plaat verscholen zit. En in de Spaanse lyrics.
Spaans is als Chinees voor ons. Verderos dan Jommekespaansos zijn we nooit geraaktos. We hebben bijgevolg geen idee wat Molina ons met haar teksten tracht mede te delen, al rijst het vermoeden dat ze in "Micael" een geliefde zoete woordjes toefluistert. Maar evengoed kan het een hommage zijn aan een te vroeg heengegaan huisdier of, je weet maar nooit, een als liefdeslied vermomde oproep tot Jihad. Ach, wie maalt er om de inhoud van teksten als de stemme die ze zingt zo fluweelzacht de oren streelt als die van Juana Molina. Een Zuid-Amerikaanse variant op de zoetgevooisde Stina Nordenstam, nu eens kinderlijk naïef, dan weer verleidelijk sensueel.
"La Verdad" opent met een akoestisch gitaardeuntje en gezellig tjirpende vogels, maar halverwege het nummer slaat de sfeer om en gaat Molina, met hulp van een vocodertje, plots klinken als een krolse kat in vrolijke doen. Meer van zulke gekkigheden in "Malherido", dat vaag iets weg heeft van "Ça Plane Pour Moi" met teruggeschroefd tempo. In nummers als "Un Beso Llega", "Río Seco" en "Elena" daarentegen, toont de Argentijnse zich van haar singer-songwriterkant en staat de elektronica in dienst van de song. De voortkabbelende melodieën en broeierige ondertoon maken van Son de ideale plaat om je in te dompelen tijdens een warme zomernacht terwijl je, eenmaal knus in de hangmat genesteld, de blik op een klare sterrenhemel richt en met blote voeten zachtjes op het ritme meewiegt.
Son is in al zijn bescheidenheid een weergaloos uur muziek. Veel beters zal er dit jaar op vlak van softe vrouwelijke folktronica niet op plaat verschijnen. Laat Juana Molina het zingende bewijs zijn dat een televisiecarrière niet noodzakelijk tot jammerlijk falen in ’alternatieve’ kringen hoeft te leiden. Verder kunnen we enkel hopen, bidden en, mochten er reeds plannen in die richting zijn, op de blote knieën smeken dat dit Ingeborg niet tot een muzikale comeback aanzet.
