De Belgische Aaron Perrinofans die jaren aan een stuk op een distributiedeal voor Dear Leader zaten te wachten, mogen eindelijk gerust hun hartje ophalen: het intussen twee jaar oude All I Ever Wanted Was Tonight werd door PIAS van onder het stof gehaald en nu ook officieel in België uitgebracht. En er is nog goed nieuws, want All I Ever Wanted Was Tonight is eigenlijk niet eens zo’n slechte popplaat.
Het zal je maar overkomen om met een paar superego’s een supergroep uit de grond te stampen, die groep vervolgens ten onder te zien gaan, en daarna op je eentje met zeer grote verwachtingen achter te blijven. Het is het lot van Aaron Perrino — de zanger van The Sheila Divine — die na de split van de groep op een trouwe schare fans kon blijven rekenen, en maar e-mails bleef ontvangen over wanneer de plaat van Dear Leader nu eindelijk eens in België zou verschijnen.
Vandaag is de eerste officiële release van Dear Leader in België een feit. En in tegenstelling tot wat de liveplaat ons deed vermoeden, geeft All I Ever Wanted Was Tonight blijk van een goede kans op overleven. De ambitie van de groep ligt weliswaar een paar treden lager dan die van The Sheila Divine, maar dat wil gelukkig nog niet zeggen dat de groep niet kan overtuigen als pure popgroep.
Dat Dear Leader een eerste indruk belangrijk vindt, maken de twee eerste songs van de plaat al meteen duidelijk: "All I Ever Wanted Was Tonight" en "Raging Red" zijn twee supersingles die het met een minimum aan airplay vrij gemakkelijk ver zouden kunnen schoppen in lijstjes als De Afrekening en Humo’s Top 20. Het bruggetje en de Edge-achtige gitaar van "Billion Served" neigen zelfs naar de stadionrock van U2, en dat brengt ons meteen bij de essentie van Dear Leader: Aaron Perrino brult zich nog altijd een ongeluk, maar wel op muziek die eerder bij de klassiekere rock dan bij de baanbrekende popmuziek van tegenwoordig aanleunt. Ook de teksten die Perrino’s voorliefde voor protestsongs verraden, wijzen in die richting en geven meer dan eens de indruk dat Perrino het wel ziet zitten om de nieuwe Bono te worden.
Nu zouden wij Dear Leader in die discipline gerust goede punten willen geven, maar wel alleen op voorwaarde dat de groep er met haar popmuziek een volledige plaat lang in slaagt te blijven boeien. En daar wringt het schoentje zo nu en dan wel eens.
Met het langzaam ontluikende "Resurrection Hill" lukt het Dear Leader na de drie sterke openers nog wel even om op tempo te blijven, maar met het ronduit vervelende "Nation" gaat het toch even mis. Het is een trage Perrinosong die net niet genoeg tijd krijgt om écht op de zenuwen te gaan werken, en die gelukkig vrij snel door de sterke luistersong "Young Hearts" wordt opgevolgd, maar na "Corroded Anchor" begint de aangekondigde sleet zich dan toch door te zetten. "Glacier" en "Puritans" zijn nog redelijk goede songs, maar "Culture Vultures" en "Life Is Full Of Disappointments" zijn gewoon te zwak om voor een sterke finale te zorgen en laten het album zelfs in elkaar zakken, wat een zeer spijtige zaak is voor een plaat die nochtans zeer sterk aftrapt.
Laat het u echter allemaal niet te veel aan het hart komen: U2 en Franz Ferdinand hebben ook platen gemaakt die als plaat op zich niet deugen, maar die wel goede singles bevatten. Wie de aankoop van zulke platen niet betreurt, kan gerust zijn gang gaan en met All I Ever Wanted Was Tonight een poging ondernemen om toch tenminste een deel van zijn behoeften bevredigd te krijgen.
