Prime




Ben Younger maakte een vijftal jaar geleden de thriller ‘Boiler
Room’, een prent die tegenwoordig hooguit nog herinnerd wordt omdat
Vin Diesel er een rol in had waarvoor hij af en toe een
samenhangende volzin moest uitspreken. ‘Boiler Room’ kwam bij ons
nauwelijks in de zalen en het lijkt me sterk dat ook ‘Prime’, ‘s
mans jongste project, een gelijkaardig lot beschoren zal zijn. Zo
zie je maar wat release data kunnen betekenen voor een film: onder
andere omstandigheden zou ‘Prime’ wellicht een makkelijk
verteerbaar tragikomedietje zijn geweest, dat enkele weken kon
draaien voor een niet àl te veeleisend publiek. Zoals het is, wordt
de prent echter in de bioscoop gedropt in vol oscarseizoen. Tussen
‘Brokeback Mountain’, ‘Syriana’ en ‘Capote’ door, lijkt ‘Prime’ wel héél erg
het kneusje van de cinema. Wie dan toch wil gaan kijken, kan ik
enkel aanraden er snel bij te zijn, maar au fond is er geen
enkele goede reden om dat te doen: alles wat Younger hier te bieden
heeft, hebt u elders al gezien. En beter.

Uma Thurman speelt Rafi Gardet, een 37-jarige vrouw die net
gescheiden is en in therapie is gegaan bij Lisa Metzger (Meryl
Streep), een praktiserend joodse psychiater. Kort nadat Rafi van
haar man af is, leert ze David Bloomberg (Bryan Greenberg) kennen,
een sympathieke jonge knul met artistieke ambities. Het klikt
meteen tussen de twee, maar er is één groot probleem: hij is nog
maar 23. Lisa verzekert Rafi dat die leeftijdskloof van 14 jaar
geen verschil hoeft te maken – je leeft maar één keer, amuseer je.
Maar ze verandert bijzonder snel van mening wanneer blijkt dat
Rafi’s nieuwe toy boy haar eigen 23-jarige zoon is.

Het eerste uur van ‘Prime’ bevat nog wel leuke momenten. Lisa is
aanvankelijk niet van plan om Rafi te vertellen dat die met haar
zoon aan het rampetampen is – niet dat daar een logische reden voor
bestaat, maar anders zou de film te snel gedaan zijn – en dat leidt
tot een aantal zeer aardige situaties. Meryl Streeps reacties
wanneer Uma Thurman haar nieuwe seksleven beschrijft (“Zijn penis
is zó schattig, ik zou er een wollen mutsje voor willen breien!”)
zijn fantastisch. En ook de relatie tussen Thurman en Greenberg
zelf wordt best nog sympathiek voorgesteld: beide acteurs zijn
natuurlijk zo fotogeniek als de pest, en we volgen hen terwijl ze
met hun mooiste Colgate-glimlach sushi gaan eten en galerijen
bezoeken. Zij toont hem waar haar clitoris zich bevindt (off
camera,
jammer genoeg), hij bezorgt haar een orgasme (dat is
dan ook het minste dat hij kan doen), en zo, dames en heren, worden
twee mensen verliefd in een film.

‘Prime’ kabbelt een uur lang rustig door, zonder ooit écht
hilarisch te worden, maar met voldoende leuke momenten om althans
de prijs van uw ticket de moeite waard te maken. Het is echter
daarna dat de miserie begint. Na een uur kan Younger er namelijk
echt niet meer onderuit en moet Meryl Streep open kaart spelen over
de situatie. En het is eens dat alle personages weten hoe de vork
in de steel zit, dat de hele film als een soufflé in elkaar zakt.
Alle energie kwijnt zienderogen weg, de occasionele goeie grappen
die we eerder kregen zijn nu ver te zoeken en waar we mee blijven
zitten is een voorspelbare relatiekomedie waarin de geliefden ruzie
krijgen, terug bij elkaar komen, nóg eens ruzie krijgen enzovoort.
Niet alleen kun je de crisissen die Thurman en Greenberg doormaken
al van een kilometer afstand zien aankomen, het zijn er ook veel te
veel. ‘Prime’ eindigt ongeveer even vaak als ‘Lord of the Rings’: er zijn minstens drie
gelegenheden waarop je denkt dat dit het laatste gaat zijn en dat
de film over enkele minuutjes wel zal aflopen, maar niks hoor.
Mensen die elkaar graag zien, kunnen elkaar eindeloos blijven
aantrekken en afstoten, en dat doen ze hier dan ook.

Younger heeft nochtans oprecht geprobeerd om hier een ietwat
gesofisticeerde tragikomedie van te maken, met duidelijke overtonen
van Woody Allen: de film speelt zich voor een groot deel af in een
soms verstikkende joodse familiesfeer waar het een schande is dat
Greenberg met een sjikse naar huis komt, we krijgen de praatjes
tussen Thurman en Streep als patiënt en psychiater en uiteraard is
er het hele gegeven van de romance-met-leeftijdsverschil. Let
overigens ook eens goed op een montage aan het einde van de prent:
regelrecht gepikt uit ‘Annie
Hall’
.

De intenties van de regisseur zullen dan ook wel gelijkaardig zijn
geweest aan wat Allen in die film deed: een oprecht liefdesverhaal
creëren waarin het publiek niét betutteld werd en de werkelijkheid
niet helemaal werd buitengesloten uit de situatie. Het probleem is
alleen dat Younger toch niet weet te ontsnappen aan de conventies
van het genre, en dat hij alles veel te lang uitrekt. Ik had wat
dat betreft ook problemen met de cinematografie: Younger filmt in
nogal groezelige gelig-bruine tinten, en laat het grootste deel van
zijn film zich binnen afspelen. Het gevolg is dat ‘Prime’ na een
tijdje een benauwend gevoel krijgt, alsof je in een muffe kamer zit
waar je geen raam kunt openzetten.

De aanzet voor een leuke komedie is er, en de acteurs doen hun
best, maar ‘Prime’ dreigt op geen enkel moment het niveau te
bereiken dat de maker duidelijk voor ogen had. Een paar goeie
grapjes tijdens de eerste helft maken dat gebrek niet goed. Wachten
op dvd, dus. Of misschien zelfs dat niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =