Milow :: The Bigger Picture

Leuven is een stad van singer-songwriters, zo hoor je steeds vaker. Te braaf, niet hip genoeg voor rock-’n-roll, dus dan maar stad van intellectuelen en brave jongens met gitaren: kijk maar naar de geweldige Milow. Met The Bigger Picture kan hij zonder blozen in het rijtje Tom Helsen-Anton Walgrave-Nona Mez gaan staan blinken.

Alweer komt een finalist van Rockrallyklas 2004 met een album op de proppen, en dat terwijl de volgende editie nog maar net is begonnen. Het is ooit anders geweest. Toen vonden meestal enkel de winnaars misschièn een platenfirma. Dat waren de hoogdagen van de muziekindustrie, naar verluidt. Toen een Rockrally dus op zijn best een album van de nummers één tot drie opleverde.

Neen, dan is het dezer dagen wel anders. Crisis? Van de editie 2004 zijn er twee (2!) groepen of namen die nog een plaat moeten uitbrengen (waar blijven jullie, Bint en Mangosaft?). Dat dat niet meer bij grote labels is, maar meestal bij een kleiner label of manmoedig in eigen beheer, dat is dan maar zo. Muziek van eigen bodem heeft de laatste tien jaar een trouw publiek veroverd en haalt het wel op eigen kracht.

Zo vond ook de Leuvense songschrijver Milow — hij laat zich ook met Jonathan Vandenbroeck aanspreken zolang u beleefd blijft — dat het vooruit mocht gaan. "Eigenlijk wacht ik al tien jaar op deze plaat", klinkt het immers. Dan maar eigen beheer dus en zelf de stoute schoenen aantrekken om één van je helden te vragen de productie te doen.

Grote verbazing dat die Nigel Powell van het onvolprezen Unbelievable Truth ook toehapte. Milow mag hem eeuwig dankbaar blijven, want de Engelsman tekende voor een productie die de liedjes op The Bigger Picture alle eer aandoet: géén opdringerige arrangementen, géén alles volplamurende strijkers, maar subtiele, discrete toetsen. Er zijn violen, je hoort een glockenspiel, maar nergens ligt het er te dik op. Alles is precies zoals het hoort.

Milow is gegroeid sinds de Rockrally. Charmeerde hij toen met instant-catchy nummers als "One Of It" en "You Don’t Know", dan zijn dat twee jaar later gewoon de vlotste, maar zeker niet de beste nummers. Hij komt nu sterker uit de hoek. Opener "Born In The Eighties" is al een geval apart: geen vlotte singlekeuze om de luisteraar binnen te leiden, maar een regelrechte beginselverklaring. Milow probeert zichzelf in woorden te vatten en genereert naar het openbloeiende einde toe ronduit kippenvel.

De singles staan er natuurlijk op. Het onweerstaanbaar radiovriendelijke "One Of It" (met een fijn gitaarlickje van gast Johannes Verschaeve van de Van Jets), bijvoorbeeld, dat zich anderhalf jaar geleden op Marktrock zo onstuitbaar naar onze kleine hersenen zoog dat we het een jaar later nóg konden zingen. Maar straks volgen ongetwijfeld ook "Excuse To Try" of het heerlijk poppy "Little More Time". Konden liedjes een zonnestraal uit de radio toveren, dan was Milow verantwoordelijk voor een hittegolf. Blij dat een mens ervan wordt!

Een half uur, tien nummers. Veel idealer kan een plaat niet zijn. Tien keer een Song ook: geen vulsel, maar wel een heerlijk "Stepping Stone" dat bedremmeld komt aangetrippeld met de mededeling dat gisterennacht toch niet zo’n goed idee was geweest. Of een pakkend kleinood als "Silver Game": Milow laat zijn standaarden geen moment zakken.

Talloos op deze aardbol zijn ze, de jongens die met een gitaar hun zieleroerselen vorm proberen te geven. Iets minder dik gezaaid, maar nog altijd met genoeg, zijn zij die daadwerkelijk ook iets treffelijks afleveren. Of Milow het dus ooit in het buitenland zal maken — waar ongetwijfeld genoeg lokale helden te vereren zijn — is maar een vraag. Of ze belangrijk is, een andere: Milow mag zich immers tot de top van de binnenlandse songschrijvers rekenen. The Bigger Picture is een prachtig debuut, en laat af en toe een vermoeden na dat er hierna nog progressie mogelijk is. Qua visitekaartje kan dit debuut tellen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + zeventien =