Clearlake :: Amber

Een nieuwe Clearlake, een nieuwe hype? Werden hun eerste worpen op de Britse eilanden nog op applaus onthaald, dan wist Clearlake op het vasteland minder reactie los te weken. Of daar met Amber verandering in gaat komen, is maar de vraag. De groep wil duidelijk een stevig potje rocken, maar blijft net iets te vaak in de middelmaat steken.

Amber begint nochtans sterk. Opener "No Kind Of Life" sleept je vanaf de beginakkoorden mee naar de duistere donkere krochten die we kennen als rock -’n roll en maakt het langharige headbangbeest in ons wakker. Dat beest wordt nog stevig gevoed met "Neon", een song om zonden bij te begaan, zo dirty klinkt dit door een mondharmonica aangedreven nummer.

Vervolgens loopt het helaas compleet fout. "Good Clean Fun" klinkt zoals zijn titel laat vermoeden: veel te braaf, binnen de lijntjes en geschikt voor het ganse gezin. Verbijstering bij de luisteraars die na de eerste twee nummers alvast aan het slamdancen waren gegaan. "Finally Free" gaat zelfs nog een stapje verder en klinkt rustiger dan wijlen The Radios. Op dit punt gekomen, is de groep duidelijk de pedalen kwijt en heb je de neiging naar je cd-speler te roepen dat het luider! harder! sneller! moet, een gewoonte die je in een sociaal isolement dreigt te duwen, want blijkbaar is luidop commentaar leveren op platen nog niet zo ingeburgerd als luidop commentaar geven bij sportwedstrijden op tv.

"Is er eigenlijk nog hoop?", vraag je je af wanneer Amber verder door de boxen sijpelt. De titeltrack lijkt beterschap te beloven door te balanceren op de dunne lijn tussen ontzettend mooi en dodelijk saai. Helaas helt het nummer uiteindelijk over naar de verkeerde kant. De zang laat vermoeden dat de leden van Clearlake niet vies zijn van het gebruik van pijnstillers. Werden die maar bij de plaat meegegeven, denken we dan, misschien wordt het voor de luisteraar dan ook allemaal wat draaglijker.

Net als je denkt dat alles verloren is, komt Clearlake opnieuw met kwaliteit op de proppen. Begrijpe wie begrijpen kan. "I Hate It That I Got What I Wanted" drijft op een spannende gitaarrif en barst enkele keren heerlijk hard los. Het geeft ons alvast het gevoel dat we niet voor niets tegen onze cd-speler stonden te tieren. Wie het tot hier heeft volgehouden, wordt beloond voor de inspanning. Alsof Clearlake de eerste helft van het album wou testen waar de grenzen lagen om vervolgens voluit te gaan.

"Here To Learn" trekt en steunt, en ademt de waanzin van de grootstad bij nacht uit; het nummer leeft en toont de kant van Clearlake waar we lang op aan het wachten waren. Had de band, of iemand bij de platenfirma, de moed gehad het kaf van het koren te scheiden, dan was Amber een schitterende e.p. geweest. Nu is het aan de luisteraar om met de programmeertoets van zijn cd-speler dit wispelturig album in te korten tot een beluisterbare parel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + veertien =