Songs of Green Pheasant :: Songs of Green Pheasant

De tijd van het jaar zal ons wellicht parten spelen, maar een
plaatje dat de laatste tijd niet uit onze cd-lader weg te branden
is het sacrale debuut van Songs of Green Pheasant. Songs of Green
Pheasant is de welluidende schuilnaam van Duncan Sumpner, een
leraar uit Sheffield die blijkbaar tussen het verbeteren van
toetsen en taken ook nog de tijd vindt om goddelijke songs ineen te
knutselen. Hij zou ons eens mogen komen uitleggen hoe hij dat in
godsnaam flikt, maar soit. Bij Fat Cat zijn ze naar verluidt bijna
drie jaar koortsachtig in de weer geweest om Sumpner op te sporen,
nadat ze in de zomer van 2002 een verbluffende demotape van de man
in hun bus kregen. De tracks die uiteindelijk op dit uitzonderlijke
debuutalbum terecht zijn gekomen zijn rechtstreeks overgezet van de
originele demo, wat de authenticiteit die van dit plaatje
afstraalt, enkel nog versterkt. Sumper neemt ons op zijn
gelijknamig debuut mee naar een wonderlijk universum waar je als
luisteraar zachtjes wordt toegedekt met een dekentje van prachtige
ballades, die steevast steunen op voorzichtige gitaarklanken. Dat
spaarzaam akoestisch basisgeluid wordt op bijna elk nummer
aangevuld met een rijk gamma aan verschillende instrumenten. Zo kan
de aandachtige luisteraar een hele reeks zachte
percussie-instrumenten onderscheiden. Vooral het gebruik van
windchimes en van tamboerijn zorgt voor het zweverig pastoraal
geluid dat de plaat kenmerkt. Het etherische, ijle sfeertje dat aan
elk nummer kleeft, wordt nog versterkt door de prachtige,
bezwerende zangharmonieën die ons vaag doen denken aan Simon &
Garfunkel. Maar in tegenstelling tot het illustere duo weet Sumpner
tijdig en meesterlijk subtiel de valkuil van mierzoete klefheid te
vermijden met enkele goed uitgekiende dosissen feedback of
keyboarddrones. Een prachtig voorbeeld daarvan is ‘Nightfall (for
Boris P.)’, dat begint als een heerlijk intimistische ballad die
zachtjes naar zijn einde lijkt te kabbelen maar plots eindigt in
een climax vol snerpende gitaarfeedback. Ook afsluiter ‘From Here
to Somewhere Else’, heeft na goed 7 minuten ingetogenheid nog een
kleine verrassing in petto en zorgt op die manier voor een prachtig
slot aan een betoverend plaatje.

De oppervlakkige luisteraar zal dit plaatje na een vlugge
luisterbeurt waarschijnlijk afdoen als het zoveelste exponent van
de moderne folkhype. Wie de tijd durft te nemen om zich te laten
bedwelmen door ‘Songs of Green Pheasant’ ontdekt echter al snel een
hypnotiserend kleinood dat rijker wordt met elke luisterbeurt en zo
steeds dieper onder je huid kruipt. Met dit opmerkelijk debuut
bewijst Duncan Sumpner dat hij zeker recht heeft op een eigen stek
in het uitgebreide peloton singer-songwriters!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =