The Invisible Eyes :: Laugh In The Dark

Een jaar geleden zouden wij hebben gezworen dat In The Red het belangrijkste Amerikaanse garagelabel was. Vandaag de dag is dat echter al lang geen zekerheid meer. Bomp Records deed zich in de tussentijd met releases van onder andere BBQ, The Dreadful Yawns, Col. Knowledge & The Lickity Splits en The Konks als geloofwaardig garagelabel alle eer aan, en daar zal het fantastische debuut van The Invisible Eyes als klap op de vuurpijl alvast geen verandering in brengen.

Wie zegt er dat er in het genre van de garage geen muziek met de hoofdletter M wordt gemaakt? Wat ons betreft mogen The Invisible Eyes zich alvast tot het sterke geslacht van garagebands rekenen, dat zich niet met een paar hitjes per plaat in leven tracht te houden. The Invisible Eyes is net zoals het Japanse DMBQ een garagegroep die een hogere, intelligentere vorm van garage predikt, waar de muziek op werkelijk alles primeert.

De groep valt het best te omschrijven als een band die in de buurt van The Sonics en The Doors komt. Alleen maken The Invisible Eyes er geen punt van af en toe eens aan singles te denken. Dit is organische garage die het moet hebben van een spannend wisselspel tussen huilende keyboards, dominante gitaren, pompende drums en in distortion gedoopte vocalen. Er wordt een constante spanning tussen instrumenten, gitaren en vocalen opgebouwd, wat ruim volstaat om zo’n vijftig minuten lang te blijven boeien.

The Invisible Eyes is de allerlaatste groep die door de vorig jaar overleden stichter van Bomp Records, Greg Shaw, werd gerekruteerd, wat de release van Laugh In The Dark voor het label nog net dat ietsje specialer maakt. De jonge groep uit Seattle beschrijft haar geluid als dat van een "holbewoner in een ruimteschip", waar wij ons best mee kunnen verzoenen, want The Invisible Eyes slagen er vanuit de stokoude roots in zeer ambitieuze muziek te maken.

De meest typerende song van Laugh In The Dark is wellicht "Cyclone" waar duidelijk gemaakt wordt dat de stem niet meer is dan een instrument ten dienste van de song. De luisteraar komt in een wervelwind van psychedelische geluiden terecht, die hem niet de luxe van herkenbare lyrics geven, maar hem wel in een hypnotiserende trance wiegen.

In iedere song hebben The Invisible Eyes nieuwe ingrediënten klaar om je datzelfde trucje te lappen. In "That Old Song…" is het een psychedelische mondharmonica die je in een uitgerekte song van meer dan zes minuten naar hogere oorden brengt, terwijl "Luanne" dezelfde klus met een tergend trage melodie klaart. Het werkt echter allemaal even aanstekelijk en voordat je het allemaal goed en wel beseft, zit je vijftig minuten ver en leg je Laugh In The Dark instinctief een tweede keer op.

Of het de bedoeling is weten wij niet, maar met Laugh In The Dark bewijzen The Invisible Eyes dat de term vernieuwing van zeer weinig betekenis is voor de relevantie van een groep. Wie goede muziek maakt, wordt op de duur automatisch relevant, en zal op dat moment — veel meer dan een groep die als een kip zonder kop het begrip vernieuwing achterna holt — als een supergroep worden beschouwd.

Dat de groep in de toekomst door een groter label zal worden benaderd, lijkt ons zeer waarschijnlijk. Na een plaat als Laugh In The Dark is de vraag niet of, maar wanneer dat zal gebeuren. Wij zullen alvast niet verwonderd staan toekijken wanneer The Invisible Eyes na de Black Lips de volgende zal blijken om door In The Red op de koffie te worden uitgenodigd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 7 =