Jamie Lidell :: Multiply

Dé plaat van 2005 als we het opperhoofd van één van de grote
kanshebbers voor de titel plaat van het jaar mogen geloven. Iets
waar ik Tom Barman voor één keer alleen maar in kan bijtreden. Denk
nu niet dat ik net daarom nog snel een bespreking wijd aan
‘Multiply’ van Jamie Lidell. De plaat had zich immers bij zijn
release in juni al weten te verzekeren van een vaste stek bovenaan
mijn eindejaarslijstje. En kijk, goed een half jaar later is nog
geen enkel album in de buurt gekomen.

Voor wie nog nooit van Jamie Lidell heeft gehoord even een viertal
zinnen om de man te plaatsen. Met zijn eerste soloalbum bij Warp,
‘Muddlin Gear’, wist Lidell geen potten te breken. Maar als unieke
performer heeft hij de voorbije jaren naam en faam gemaakt en op
zowat alle bekende festivals gespeeld. Als u weet dat de man live
zijn eigen vocale improvisaties samplet en ter plaatse bewerkt tot
tegendraadse soul jams, begrijpt u vast wel waarom. Ook zijn
samenwerking met Christian Vogel als Super_Collider leverde hem na
twee wonderlijk bizarre albums een stevige reputatie op, zij het
dan vooral bij de liefhebbers van experimentele elektronische
muziek.

Met ‘Multiply’ mikt Lidell een stuk breder dan dat, want in
tegenstelling tot wat we van hem gewoon zijn, zijn de songs op het
album eigenlijk bijzonder toegankelijk. Jamie trekt resoluut de
kaart van de funky soul, laat zich niet verleiden tot hermetische
experimenten, maar beperkt zich tot een goedgeplaatse stroomstoot
elektronica hier en daar. Ook de naar goede gewoonte gesamplede
vocalen zijn niet overdadig. Dat alles zorgt voor een uiterst
geslaagde evenwichtsoefening. Zo weet hij in het openingsnummer
‘You Got me up’ een wringend elektronische melodietje op
meesterlijke wijze te vermengen met verknipte meerstemmige
koortjes. Warp meets Motown, en hoe! Titelsong ‘Multiply’ baadt
volop in de sixtiessoulsfeer en draait misschien daarom al een
tijdje moeiteloos mee in het ochtendblok van Radio 1 (u hoort het
goed!).

Ook op de rest van de plaat koppelt Jamie de beste vintage soul uit
de sixties, seventies en vroege eighties aan hedendaagse
elektronica. Wat daarbij opvalt, is hoe Lidell moeiteloos weet te
schakelen tussen de typische zangstijlen van de verschillende
iconen uit de soulgeschiedenis. Zo doet hij op het slepende ‘What
Is It This Time?’ denken aan Marvin Gaye en hoort u hem in het
stroperige maar funky ‘What’s The Use?’ als de jonge Prince
(weliswaar iets groter van gestalte). En ook in het steviger werk
staat Lidell vocaal moeiteloos zijn mannetje. Zo is ‘When I Come
Back Around’ het soort verslavende discosoul waarmee Stevie Wonder
graag zijn comeback had gemaakt. Maar het is toch vooral het
pompende ‘Newme’ dat met verstomming slaat. Lidell steekt er zowaar
James Brown, the King of Funk himself, mee naar de kroon. Met beide
nummers trekt hij alle funk- en soulregisters open en pleegt
daarmee een onweerstaanbare aanslag op de heupen van de luisteraar.
En ook al ben je net als ondergetekende niet meteen begiftigd met
enig gevoel voor ritme, je moet toch al uit gewapend beton
opgetrokken zijn om niet verleid te worden tot wat fikse
heupbewegingen. Die fors swingende nummers zorgen voor een
heerlijke afwisseling tussen de soulvolle crooners en zwoele
ballads. Het maakt van ‘Multiply’ een zeer gevarieerd pareltje dat
geen zwakke momenten kent, al moet het gezegd dat ‘The City’ er
iets minder vlot ingaat. Niet toevallig net het nummer dat het
meeste aanleunt bij Lidells minder toegankelijke werk.

Ondanks de knipoogjes richting grootmeesters heb je tijdens het
beluisteren van ‘Multiply’ nooit de indruk dat je naar het werk van
een vernuftige imitator luistert. Integendeel, Lidell weet elk
nummer een persoonlijke tintje te geven en slaagt er op die manier
in zijn nummers erg retro en toch zo verdomd modern te laten
klinken. Hij probeert op ‘Multiply’ wat nog maar weinigen hebben
aangedurfd: experimenteren binnen het vaste kader van een
muziekgenre met een torenhoge traditie, zonder daarbij schaamteloos
te kopiëren of ontoegankelijk te worden. Wie luistert naar het
eindresultaat kan enkel beamen dat Lidell met verve geslaagd is in
zijn opzet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 17 =