Ignatz :: Ignatz

(K-RAA-K)³
Bang!

Een muzikant en songschrijver die eenzaam op een zolderkamertje aan
nummers zit te schaven en experimenteert met geluiden. Het is een
beeld dat in tijden van coveralbums, protools en zich voor niets
schamende promotiecampagnes bijna idealistisch mag worden genoemd.
Noem ons onverbeterlijke romantici, maar zo stellen we ons Bram
Devens voor, een jonge Brusselaar die onder het pseudoniem Ignatz
een muzikaal universum schept waarin spontaniteit en improvisatie
geen loze begrippen vormen. Op zijn debuut zijn geen songs te
horen, maar rusteloze en ongedurige sferen die even ongrijpbaar
zijn als de gemiddelde film van David Lynch.

“Je kan geen twee keer door de dezelfde rivier gaan”. Naast Peter
Verhelst is ook Bram Devens aanhanger van Heraclitus’ filosofie van
voortdurende verandering. Wanneer hij een stuk muziek opgenomen
heeft, wordt zijn sampler volledig leeggehaald zodat zijn creatie
nooit meer hetzelfde zal klinken. Door die techniek van tabula rasa
wordt de muziek van Ignatz als het leven zelf: onvoorspelbaar en
constant onderhevig aan variatie. Structuur en voorbereiding zijn
in de muziek van Ignatz volledig uit den boze. Devens gebruikt zijn
recorder namelijk als een seismograaf die zijn experimentele
aardschokjes van geluid en weerbarstigheid registreert. Daardoor
krijgen we geen uitgekiende nummers met een kop en een staart, maar
acht stukken pure improvisatie. Het gitaarspel van Devens en de
elektronische effecten bepalen de koers van de muziek. Net als in
de freejazz is elk geluid een reactie op het vorige.

In ‘Rebound from the Cliff’, de opener, wordt deze avontuurlijke
visie op muziek vertaald in een stuurse gitaardrone waar
stelselmatig laagjes aan worden toegevoegd. Het bezwerend
gitaargetokkel en de vervormde klankuitstoten van Devens (denk aan
Tom Waits met een bronchitis van jewelste) creëren een chaos die de
luisteraar een gevoel van onbehagen bezorgt. ‘Echo All Acoustically
Correct’ zorgt gelukkig voor een adempauze. Devens schetst een
nevelig landschap van zachte echo waarin contemplatieve
gitaarklanken en een donkere bas proberen hun weg te vinden.
Wanneer de laatste noten uitsterven, heeft de mist het pleit
gewonnen en kondigt een wolk van ruis al een volgend stukje
avantgardistische waanzin aan.
‘The Radiant Sheen’ lijkt nog het meest op een song. Over een
repetitieve beat en tamboerijn maakt Devens als een kruisspin een
stevig web van gitaarpartijen, doorspekt met onverstaanbaar gebral
dat de luisteraar beloert en bevangt. In ‘No Greater Gravity’ neemt
een amalgaam van elektronische geluiden dan weer de bovenhand,
terwijl de ruis zacht verderkabbelt. De overige nummers zijn
eveneens muzikale doolhoven waar het zalig in verdwalen is.

Voor wie het label (K-RAA-K)³ enkel kent van De (fantastische)
Portables en zijn muzikale horizon wil verbreden, is Ignatz een
stevige aanrader. Devens neemt je namelijk mee op een bizarre
muzikale reis door werelden van drones, veel echo en folky
gitaargetokkel. Het resultaat is een plaat die moeilijk in het oor
ligt, maar des te meer fascineert.
Net als bij andere bands die ver buiten de lijntjes durven te
kleuren, is er bij Ignatz geen sprake van een aureo
mediocritas
. Liefhebbers van loepzuivere popsongs laten deze
kelk beter aan zich voorbijgaan, muziekfans met een open geest
zullen genieten van een intrigerend werkstuk dat blijft nazinderen.
Aan u de keuze!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 3 =