Chacda :: Tonar

Schoonheid bestaat niet alleen om tristesse te verhelpen en te verdrijven. Songs die eigenlijk wrakstukken zijn van een op de klippen gelopen relatie leveren doorgaans pijnlijk mooie platen op. Een steeds huizenhoger cliché dat geldt voor véle platen die op uw favoriete site besproken worden. En ook nu weer tellen we er maar al te graag eentje bij.

Chacda is de band rond de lieflijke Nederlandse Chantal Acda, een fluisterende sirene die het luidruchtige Nederland ontvlucht is en in ons land de beheerste biotoop gevonden heeft waarin zijzelf en haar liedjes veel beter gedijen. Om haar gevoelens na de breuk met Chacda-gitarist Teuk Henri te kanaliseren in een nieuwe plaat, trok Chantal naar IJsland. Het kleurenpalet dat ze in dat elfenland zag, mondde uit in het klankenpalet van Tonar – IJslands voor ’klanken’. Tonar is geen kille winterplaat geworden, maar de IJslandse bries tijdens nummers als "Nanana" en "Introsong" doet je soms wel rillen.Tonar is een plaat waarbij de bladeren vallen, terwijl je vizier gericht staat op de andere kant waar felgroen gras je uitnodigend toelacht.

Naast Acda zelf, doet er nog ander (voorts vooral figuurlijk) schoon volk mee op Tonar. Zo hielp Max Lichtenstein van Timesbold een handje en kwamen ex-dEUSlid Craig Ward en Pascal Deweze (van onder andere Sukilove) een instrumentje bijsteken op het fantastische openingsnummer "Million Times" en het slotnummer "Words Left On The Beach". Deze plaat is de opvolger van La Sortie, waarmee Chacda in 2002 aan het venster kwam piepen.

Hoe laat de muziek van Chacda zich nu het best samenvatten? Singer-songwriter komt misschien nog het dichtst in de buurt, muziek voor zondagavond 22u. Chantal mag bands als dEUS en Motorpsycho dan wel haar voornaamste inspiratiebronnen noemen, haar band laat zich niet gemakkelijk in een hoekje duwen of categoriseren, en dat is een goede zaak. Waar minder originele bands deze twaalf nummers zouden opluisteren met een cello of een strijkkwartet, waar de songs zich weliswaar uitstekend toe lenen, gebruiken Chantal en co een klarinet en een melodica. Die aanpak wérkt. Mogen we zeggen dat de stem van Chantal Acda ons soms doet denken aan Cat Power, soms aan Scout Niblett en soms zelfs aan die van Lows Mimi Parker? Wel, eigenlijk niet. Elke vocale en muzikale vergelijking loopt mank en doet oneer aan Chacda’s subtiele originaliteit.

Op het eerste gehoor lijkt Tonar niet meer dan een vlakke collectie schone liedjes te zijn. Maar zoals het nog andere clichés en de beste, boeiendste platen betaamt, worden bij elke luisterbeurt steeds meer rimpels en reliëf zicht- en hoorbaar. Dan hoor je hoe "Million Times", "Black Sea" en "Song Of May" in al hun bedrieglijke soberheid in je lijf en leven kruipen. Het zijn nummers die kabbelen en onderhuids borrelen, waarin gitaren rustig pingelen en waarin Chantal zachtjes mijmert over verlies van hoop. "Daydreamer" klinkt alsof Chantal het in haar kamer, met opgetrokken knieën op de vensterbank zingt; in "Nanana" kronkelt de dreigende muziek als een mist vol pijnlijke herinneringen rond haar stem. "Beautiful" is dan weer zo opzwepend en aanstekelijk, dat we hopen dat we meer van dat mogen horen in de toekomst. En zo is elk nummer wel een smakelijke oester waarin meer dan één parel verscholen zit: van het pianomotiefje in "All Things Shining", via de aanvankelijk ijzingwekkende gitaar in "I Could Hear", tot de verbluffende, louter instrumentale schoonheid van "Introsong" .

Chacda spuit met deze plaat als een schitterende IJslandse geiser uit de Belgische muzikale ondergrond. Een IJslandse tint die ons landschap er alleen maar rijker en mooier doet uitzien. Takk voor deze Tonar, jongens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =