Shora :: Malval

Onze kennis van de Zwitserse muziekscène is beperkt. Wij herinneren ons het bejaarde drietal in lederhosen tijdens onze laatste skivakantie, al zijn het vooral Shora en Knut die onze aandacht verdienen. De twee vaandeldragers van de Zwitserse metalscene timmeren al enkele jaren aan de weg, en met Malval levert Shora alvast opnieuw een opvallend luisterstuk af.

Shora’s debuut uit 2000 was een regelrechte aanslag op het gehoor. Shaping the Random stond bol van de furieuze noise in de stijl van The Dillinger Escape Plan en Drowningman. Agressief, chaotisch en vol tempowisselingen. Groot was dan ook onze verbazing toen we Malval voor de eerste maal beluisterden. Is dit dezelfde groep? De teringherrie heeft plaats gemaakt voor dreigende soundscapes doorspekt met elektronica. Het soort postrock dat ons doet denken aan Red Sparowes, Isis en bij vlagen zelfs 65DaysOfStatic. Malval is opnieuw vernieuwend en origineel, al is het op een heel andere manier dan op Shaping the Random.

Een elektronisch deuntje luidt opener "Parhelion" in. De gitaren nemen snel over en zorgen voor een dreiging die tijdens de hele plaat aanwezig zal zijn. Shora hangt, zo blijkt, geen al te plezierig plaatje op van het nochtans prachtige Zwitserland. De groep schildert kille vlaktes, geen adembenemend berglandschap. Shora hanteert dezelfde techniek als andere postmetal-bands zoals Red Sparowes en Isis: kalm beginnen en de luisteraar bezweren om dan via verschillende gitaarmelodieën naar een climax te werken. Maar in tegenstelling tot de hiervoor vernoemde bands zie je bij Shora niet van mijlenver aankomen waar het nummer naartoe gaat. Er wordt geregeld van richting veranderd en de beloofde climax komt er nooit volledig. Dankzij die inventieve structuur houdt het viertal het boeiend.

"Arch&Hum" is het meest beklijvende nummer op Malval. Een duistere gitaarrif vormt het leidmotief terwijl de roffelende drums het hele nummer door het tempo aangeven. "Siphrodias" opent met een stomende intro vooraleer de gitaren met een pak distorsie tot ontploffing komen. De hypnotiserende drum zorgt ervoor dat Shora nooit in chaos hervalt. Het valt ook op hoe de groep het lef heeft tijdens de opbouw het nummer plots stil te leggen, net wanneer je een explosie van gitaargeweld verwacht. Afsluiter "Klarheit" is het buitenbeentje op Malval. Voor het eerst lijkt de elektronica het te halen van het gitaargeweld. Op het einde van het nummer horen we zowaar enkele stemmen. Geen gebrul, zoals op Shaping the Random te noteren viel, maar bijna engelachtige gezangen die rustgevend werken.

Net wanneer we gevangen zitten in de wondere wereld van Shora is het afgelopen. 33 minuten is wat ons betreft veel te kort. De plaat verveelt dan ook geen seconde. Malval is verplichte kost voor liefhebbers van donker, origineel en pakkend gitaargeweld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =