Children Of Bodom :: Are You Dead Yet?

Dames en heren, borstel uw ruigste paar combats af en klop de dode muizen eruit, strek die kuiten, ga de tuin in en bedreig het eerste het beste weerloze onkruidplantje met de oogstzeis want voorwaar, het is Schoffeltijd.

Er zijn zo van die momenten die het leven tekenen. U kent ze allemaal wel, dus dreunt u even routineus mee: geboorte, eerste schooldag, eerste liefje, huwelijk, dood – en de dag waarop uw favoriete band u schaamteloos te kakken zette. De mogelijkheden zijn legio: terwijl na een slecht optreden de meubelen nog te redden vallen, kan een regelrechte zeikplaat in het slechtste geval een echt keerpunt betekenen.

Een platgaand Eurazië (en steeds meer Amerika), een puik live-album en vier meesterwerkjes van studioalbums bleken ietsje te veel van het goede en dus achtte de Finse metalsensatie Children Of Bodom de tijd rijp voor een misbaksel. U weet wel, die obligate smet op het imposante repertoire. De functie die indertijd Load in de Metallica-catalogus — voor de komst van het buiten categorisch slechte St. Anger, weliswaar — Megadeths Risk of Maidens X-Factor vervulden. Het kneusje van de klas dat geen ander levensdoel leek te hebben dan te bewijzen dat uw helden ook maar van vlees en bloed opgetrokken zijn en dus ook al eens riant op hun bittergevooisde bek plegen te gaan.

Wat noopt ons dan toch tot zo’n harde woorden? Het antwoord ligt overal verspreid en dus staat ons niets anders te doen dan even Bodoms muziekstrand te gaan jutten. Misschien ligt het aan de titel die ons geen andere keus laat dan het adjectief "beschamend" nog eens op te diepen, of misschien heeft het ook een beetje te maken met — wacht u even terwijl we ons bukken en een nieuwe vondst van tussen de rotte notenbalken vissen — de zompig saaie songs.

De jongens beloofden ons ergens begin deze zomer goeie ouwe Children Of Bodom met een vette schil industrial, maar komen nu aanzetten met een modderige pot vullertjes in functie van de wereldsong die er nooit komt. Terwijl enkel het ondertussen al weer oude "Trashed, Lost & Strungout" en "Living Dead Beat" nog nét even de kleddernatte kop boven water kunnen houden, worden ze door klassiekers als "Hate Me!", "Warheart" en "Silent Night, Bodom Night" zonder veel poeha het vergeethoekje ingedrumd. De catchy riffs van weleer ruimen plaats voor ontluisterend weinig boeiende probeersels. Het kan verkeren: terwijl we ten tijde van Hate Crew Deathroll nog geïnteresseerd toekeken op Bodoms stijlverandering, rest ons nu niets meer dan vertwijfeld beseffen dat hier véél meer in gezeten had.

Het meest beschamend is misschien nog de nuchtere vaststelling dat de Kindjes van Bodom nu pas hun puberteit bereiken. Het overdreven ge-fuck you is al lang niet meer grappig en voelt meer en meer aan als een gigantische middelvinger die zonder hulp van enig glijmiddel uw buis van Eustachius ingekoterd wordt. Terwijl onze gedachten uitgaan naar frontman Laiho’s bommaatje, dat zich nu ongetwijfeld hoofdschuddend afvraagt hoe het zo ver is kunnen komen met kleine Alexi, wenden we beschaamd het hoofd af en gaan we de uitzichtloze strijd met de vertwijfeling aan.

Terwijl het oerdier in ons Alexi Laiho en co nog het liefst zélf riant op de bek zouden geven, liever dan de stoep dat pleziertje te gunnen, halen we even diep adem en bergen Are You Dead Yet? weer veilig ver weg. Children Of Bodom zweeft tussen leven en dood. Hopelijk is er een verdomd goede MUG-ploeg in de zaal — we vrezen dat een dokter het op z’n eentje niet zal trekken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 1 =