Houdt u ook zo van de mooie ballades van James Blunt? Is "Beautiful" de gedoodverfde openingsdans bij uw sprookjeshuwelijk? Wel dan, fuck off en laat ons het hebben over een échte singer-songwriter.
David Gray is de antiheld van de Britse popmuziek. Even grijs als zijn naam, zegt de alwetende muziekpers. Een man die zich bijna verontschuldigde omdat hij met White Ladder een miljoenenverkoper in huis had. En, als je het overijverige journaille mag geloven, zou Gray zowat persoonlijk James Blunt en andere parasieten uit de verpakking in de speelgoedwinkel hebben gehaald en op de wereld af hebben gestuurd. Alsof het een misdaad is dat iemand die mooie, oprechte muziek maakt de charts haalt. Of dat een hele schare bleke imitators daarvan probeert te profiteren. Noem ons ouderwets, maar wij beoordelen de man liever op zijn muzikale verwezenlijkingen.
Weinig verrassingen op Life In Slow Motion, David Gray houdt zich wijselijk bij wat hij het beste kan. De nummers staan bol van de grote emoties, kracht bijgezet door Grays rijk geschakeerde, hese stem. Bij momenten flirt hij Damien Rice-gewijs met de sentimentaliteit, zonder ooit de grenzen van het onbetamelijke te overschrijden. Gray houdt op geen enkel moment emotionele uitverkoop, maar stalt wel alles netjes uit in de etalage. De luisteraar wordt uitgenodigd om onbeschaamd toe te geven aan voyeuristische reflexen. Net door die kwetsbare opstelling, wordt Gray vaak publieksmennerij aangewreven. Wij houden het liever op eerlijkheid.
Toch lijkt David Gray enigszins geëvolueerd. Nu hij definitief het stadium ontgroeid is van de songwriter die zijn creaties vereeuwigt op een achtsporenrecorder in zijn huiskamer, mag het allemaal iets grootser. Met eindelijk een voldoende groot budget ter beschikking, heeft Gray zijn dramatiek maar meteen uitvergroot tot soundtrackproporties. Genoeg strijkers en blazers worden aangevoerd om zelfs het London Philharmonic tot een aanwervingsstop aan te zetten. Bovendien werd de productie overgelaten aan Marius De Vries, een man die eerder met grootheden als Björk, Madonna en U2 samenwerkte. Weg dus met de soberheid en de eenvoud. Die hebben plaats moeten maken voor uitgebreidere arrangementen en af en toe een stadionvullende sound.
Meteen roept dat herinneringen op aan die andere grote Britse release van een tijdje geleden: X&Y. "Helaas!", moeten we daar meteen aan toevoegen. We behoren niet tot het kamp van de Coldplayhaters, maar voor iemand als David Gray betekent een evolutie in die zin niet echt een vooruitgang. Hoewel Gray in essentie nog even sterke songs schrijft als voorheen, missen we soms het intimistische van zijn vorige platen. Nummers als "Nos Da Cariad" en "Disappearing World" hadden we liever gehoord in een uitgeklede versie, zonder de bombastische uitbarstingen waaraan die songs nu ten prooi vallen. Gelukkig slaagt Gray erin om de uitspattingen meestal wel binnen de perken te houden. Op het schitterende "Ain’t No Love" horen we bijvoorbeeld nog eens een bijzonder ingetogen Gray. En op het aan "Babylon" schatplichtige "Alibi" dragen de rijkere arrangementen zelfs bij tot een hogere graad van ontroering.
Life In Slow Motion is niet David Grays beste plaat geworden. Daarvoor zijn er net iets te veel momenten waarop het bombasme gaat regeren. Op haar best is ze echter nog steeds een indrukwekkende getuige van Grays genialiteit als songwriter. Alle na-apers zouden bij het beluisteren van dit album beschaamd moeten omkeren en het slijmspoor terug naar hun hol volgen. Antiheld of niet, Life In Slow Motion is alweer een heel erg fijne plaat.
