Children Of Bodom :: Hate Crew Deathroll

De Finnen van Children of Bodom behoeven sinds de release van Hatebreeder geen introductie meer. Toen ze de release van het nieuwe album aankondigden hield zowat heel de metalwereld de adem in: zouden zij het bijzonder tegenvallende metaljaar 2003 kunnen redden van een totale apocalyps?

Des te groter is de opluchting nu blijkt dat de band met Hate Crew Deathroll gewoon voortborduurt op z’n puike reputatie. Stilistisch gezien is er sprake van de grootste ommezwaai die Children of Bodom gemaakt heeft sinds het debuut Something Wild: de ijskoude notendouches van weleer ruimen al eens sneller baan voor het betere riffwerk, en ook Janne Wirmans synthesizer heeft een plaatsje op de voorgrond verworven, waardoor het album een digitale toets krijgt.

Dit is nog het duidelijkst te horen bij opener "Needled 24/7", meteen al een vroeg hoogtepunt dat zich mag meten met klassiekers als "Hate Me!" en "Silent Night, Bodom Night". Verder blijft de man ook gewoon ongeëvenaarde solo’s ten beste geven, bijgestaan door leadgitarist en zanger Alexi Laiho, die z’n vocalen met succes heeft bijgeschaafd. Battlegewijs beuken ze zich een weg door de minutieus uitgebouwde nummers.

Uitschieters van dat kaliber bevinden zich wel meer op deze plaat. Terwijl de eerste helft van Hate Crew Deathroll naast het voor deze band ongewone marsrefrein van "Sixpounder" degelijk maar weinig verrassend werk levert, wordt vanaf "Angels Don’t Kill" alles uit de kast gehaald. Het nummer doet heel sterk denken aan het fel gesmaakte "Everytime I Die" van het vorige album en luidt een Heilige Viervuldigheid aan songmateriaal in, die enkel ontsierd wordt door het onbegrijpelijk zwakke refrein van "You’re Better Off Dead". "Triple Corpse Hammerblow" en het catchy "Lil’ Bloodred Ridin’ Hood" bieden veelzijdige en melodische metal op het scherpst van de snee terwijl het op een venijnige riff drijvende titelnummer Hate Crew Deathroll afsluit.

Net als bij zoveel andere metalbands ligt ook bij Children of Bodom de achillespees echter in de teksten. Die zijn op z’n zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven en dat lijkt Laiho ook te beseffen: de traditie, die bepaalt dat op elk cd-boekje van de band wel een songtekst of twee ontbreekt, wordt ook nu gerespecteerd. Als teken aan de wand kan dit al tellen. "you’re tellin’ that you’ll win the war that’s only battled cuz you’re too dumb to die (sic)" is nog één van de betere oneliners die hij de luisteraar in het gezicht spuwt. De zanger heeft evenwel al eerder aangegeven dat hij zich ten volle bewust is van z’n magere teksten en maakt het ons door z’n zangstijl gelukkig vrij gemakkelijk om diete negeren.

Ondertussen luidden de metalpuristen alweer de noodklok: ook zij bemerkten de subtiele veranderingen en haalden het brandmerk boven. Hier en daar wordt de te pas en te onpas gebruikte term "nu-metal" al bovengehaald en het valt te vrezen dat de heksenjacht pas goed zal beginnen als de Finnen op hun volgende album de veranderingen blijven doorduwen. De band werd ook al opgepikt door de minder alternatieve radio- en tv-zenders in Finland, wat enkel zorgt voor meer hout op de smeulende brandstapel.

Los van al dat puristengezeik is Hate Crew Deathroll een puik stukje metaalwerk, zoals we ze ondertussen van Children of Bodom gewoon zijn. Met dit album droppen ze een forse radio in de badkuip; muggenzifters die deze Kinderen met het theelepeltje badwater willen weggooien staat nog een mooie verrassing te wachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − acht =