Athlete :: Tourist

Het feit dat we nu pas komen aandraven met onze mening over
‘Tourist’, de tweede cd van Britpopsensatie Athlete, heeft helemaal
niks te maken met de totale afwezigheid van enig atletisch vermogen
in mijn aftandse gestel. Om heel eerlijk te zijn, toen het album
enkele maanden geleden op de markt werd gegooid, was het groepje
van Joel Pott niet bepaald iets waar wij van wakker lagen. De
eerste plaat van het viertal, Vehicles and Animals, vonden we nochtans
erg leuk, met haar leuke, swingende en bij momenten zelfs funky
popsongs. We vonden Athlete met andere woorden “te doen”, maar ook
niet meer dan dat. De teneur van opvolger ‘Tourist’ is heel anders.
De plezante popnummertjes die de plak zwaaiden op de debuutplaat,
moesten deze keer plaats maken voor een rijker, rijper en vooral
gelaagder geluid.

Of de wereld daar klaar voor was? Enerzijds zou je kunnen denken:
ja, want dit is toch niet alleen het tijdvak van Franz Ferdinand, Bloc Party en Maximö Park, maar ook van
popgroepen-voor-watjes zoals Coldplay, Keane, Snow
Patrol
en Travis? Inderdaad,
maar zo heeft een aanzienlijk deel van het Engelse journaille (en
in haar zog heel wat muziekliefhebbers) het niet begrepen. Eén
Coldplay of Travis vonden ze daar nog okay, de komst van Keane en
Snow Patrol was voor de goedesmaakpolitie echter al een brug te
ver. U kunt dus al raden op welk een ontvangst ‘Tourist’ mocht
rekenen. Nu is het genre op zich altijd wel al de favoriete
schietschijf geweest van al wie graag als “alternatief” door het
leven gaat, maar toch was het frappant te zien hoe plaat en band
zowel door Coldplay-haters als door Coldplay-aanbidders regelrecht
de hel werd ingeschreven. (De laatste groep allicht uit schrik dat
deze ‘Tourist’ wel eens beter kon worden dan X&Y.) Nog frappanter was echter dat
buiten het Verenigd Koninkrijk het album haast uitsluitend lovende
reacties kreeg. Voor jonge wolven was het dus moeilijk uit te maken
met welke roedel ze voortaan moesten meehuilen in het bos. Hoe
langer we zelf wachtten met het beoordelen van deze plaat, hoe
moeilijker het ook voor ons werd om er een objectief oordeel over
te vellen. Een tijd terug hadden we ‘Tourist’ dan ook al geschrapt
van ons ‘to do’-lijstje, maar we vinden dit album zo sterk dat we
toch onze stem willen laten horen in het kapittel.

Bij deze dan maar meteen ook een ontboezeming. Ik ben – en voor één
keer we willen het niet wijten aan planetenconstellaties of
aardstralen die al dan niet onder onze poten doorlopen – als het er
op aankomt een behoorlijk watje, een softie pur sang. Van een
zogeheten studieronde, de term waarmee het onwennige gedoe bij een
eerste contact wel eens wordt omschreven, was deze keer geen
sprake. Na anderhalve minuut ‘Chances’, het openingsnummer, waren
we al verkocht en wisten we dat we eerder vroeg dan laat verslaafd
zouden raken aan de dramatische strijkers en het machtige refrein
die de ingetogen pianodeeltjes wegblazen. Op ‘Tourist’ staan nog
van die nummers, die zo sterk zijn dat je als Coldplay-fan
inderdaad voor minder zou gaan vrezen dat de nieuwe plaat niet dat
niveau zou kunnen halen. ‘Wires’ bijvoorbeeld, dat zoals u intussen
ongetwijfeld weet, handelt over de complicaties bij de geboorte van
Potts dochtertje, ‘Street Map’ en ‘Twenty Four Hours’ (een
kathedraal waarvoor we naar het andere eind van de wereld zouden
reizen). Maar goed, dit zijn slechts vier van de elf nummers, op de
zeven andere laat Athlete horen dat het niet alleen naar Coldplay
heeft geluisterd.

Het is ook niet al kommer en kwel op ‘Tourist’. Bij een plaat met
elf nummers als ‘Wires’ en ‘Chances’ zou het woord overdosis nog
geen beetje een understatement zijn, en dat hebben Potts, Willetts,
Wanstall en Roberts goed begrepen. Meteen na het openingsnummer zet
Athlete er flink de beuk in met het aan Elbow, schatplichtige ‘Half Light’, een
felle popsong die als een kleurrijk leger de woonkamer komt binnen
gemarcheerd. Elbow is overigens een naam die ons nog vaker te
binnen schiet bij het beluisteren van ‘Tourist’, vooral aangezien
Potts stem meer aanleunt bij het iets donkerder timbre van Guy
Garvey.
Strijkers krijgen ook een prominente rol toebedeeld in het
titelnummer. ‘Tourist’ is evenwel een dijk van een popsong met een
fijn refrein en een funky tussenstukje, die ook weer een beetje
(wat de stem betreft zelfs redelijk veel) doet denken aan Eels,. Uit ‘Trading Air’ blijkt dat
Athlete wel vaker naar Amerikanen luistert, zoals naar Flaming Lips
en Mercury Rev,, terwijl ‘If I
Found Out’ weer wat wegheeft van Grandaddy (het vrouwelijke
soul-koortje op het eind niet te na gesproken dan). Ook ‘Yesterday
Threw Everything At Me’ – een traag, maar allerminst saai nummer –
laat Britpop horen die de hand reikt aan haar Amerikaanse broeders.
‘Modern Maffia’, bijna old skool-Blur, is zowat de enige track die
niet zou verloren lopen op debuutplaat ‘Vehicles and Animals’.
Aflsluiter ‘I Love’ is een ingetogen, eenvoudige song, met enkele
laagjes elektronica en strijkers om het knisperende kampvuur en de
kringelende rookpluimen weer te geven…

Wat er ook mag gebeuren, op 1 juli kunt u ons vinden in de buurt
van het hoofdpodium van Rock Werchter, met op mijn voorhoofd in
koeien van letters “IK BEN EEN MIETJE!!!” getatoeëerd!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 17 =