Swinnen :: Swinnen

Guy Swinnen staat in bepaalde kringen —"Ik zen giene racist, moar…"— vooral bekend als "die van dat programma met die negers". Ons zal het worst wezen wat de moderne Stanley in de jungle uitgespookt heeft met Hilde De Baerdemaeker en Brigita Callens. Voor ons telt enkel de muziek. En dan moeten we eerlijk zijn: we hebben The Scabs hard gemist de voorbije jaren.

Tegenwoordig wordt vaak wat misprijzend gedaan over de jaren toen Swinnen, Willy Willy en de andere Scabs het Vlaamse land doorkruisten om in jeugdhuizen en rokerige zaaltjes te gaan spelen. Zeker nu dEUS, de Dewaele-broertjes en een hele rits bands in hun zog bewezen hebben dat een ijzeren gordijn niet langer de Vlaamse muzikanten van het buitenland scheidt. Elke dédain is nochtans verre van terecht. Dat The Scabs wel degelijk iets betekend hebben en dat nog steeds doen, bewijzen klassiekers als "Don’t You Know" en "Hard Times".

Sinds het uiteenspatten van The Scabs wilde het voor Guy Swinnen niet echt meer vlotten. Zijn solocarrière was geen hoogvlieger en ook met Jonesy werden de hoogdagen nooit meer herbeleefd. Maar nu is er Swinnen. In tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden, gaat het wel degelijk om een voltallige groep. Al maakt Guy daarmee wel meteen duidelijk dat er maar één frontman is. Wat botsende ego’s betreft, heeft hij zijn lesje wel geleerd.

Enfin, de muziek dus. Wat dat betreft, zit het weer helemaal goed. Het titelloze debuut van Swinnen bevat een aantal nummers die moeiteloos elke heimwee naar de good old days wegnemen. Experimentele klanken of de nieuwste trends moet je niet verwachten. Soms mag het ook gewoon mooi zijn. Simpele rocksongs en af en toe wat indrukwekkende americana volstaan om ons volledig voor Swinnen te winnen. Zeker nu de Limburgse oppergod en duivel-doet-al Mauro Pawlowski als producer voor een volwassen en professionele sound heeft gezorgd.

Met zijn oude vertrouwde voorliefde voor de eenvoudige rockmelodie had Swinnen ons meteen weer ingepalmd. Eersten dachten we nog dat het enkel aan de hoge meezingfactor lag, die prettige herinneringen opriep aan de nog niet zo lang vervlogen jeugdjaren. Bij nader inzien blijken songs als "A Bad Hand" en "Hooked On Heather" gewoon heel solide in elkaar te zitten. Vraag maar aan Bono wat een stevig opgebouwde melodie kan teweegbrengen. Ook het delicate genre van de rockballad weet Swinnen perfect te beheersen zonder aan de verkeerde kant van de meligheid te eindigen. Ontroering bij "A Tragedy" en diepe bewondering bij "These Few Lines". Twee gevoelens die een Guy Swinnen op zijn best als vanzelfsprekend weet op te roepen.

Even mooi en misschien nog een stuk interessanter wordt het wanneer Swinnen de duistere hoekjes gaat opzoeken. "Naked In A Dream" is het ideale lokmiddel voor de liefhebbers van het iets steviger werk en "Better Than Ever" flirt zelfs even met new wave. En dan hebben we het nog niet gehad over de hoogtepunten die de plaat afsluiten. "Sure Been Lonely" is Elvis Costello op zijn best, terwijl het bonusnummer "A Little Blue" de werelden van Springsteen en Neil Young verenigt. Alleen al die harmonica doet ons zwijmelen.

Cynici zullen wel beweren dat Swinnen enkel een poging is om het succes van weleer nog eens uit te melken. Uiteraard zullen in de eerste plaats de oude fans geneigd zijn om deze nieuwe plaat een kans te geven, maar Swinnen heeft wel degelijk een ijzersterk album afgeleverd. Guy Swinnen is niet zomaar iemand die teert op zijn verleden, de man is een rasartiest. Wie weet blijkt het buitenland deze keer wél even toegankelijk als de Afrikaanse brousse.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 9 =