We zijn collectioneurs eerder dan rigide verzamelaars of andersoortige fielen. Het interesseert ons niet zozeer om de eerste ongeschonden editie van een werk te hebben als wel het object met zijn verhaal. Een verhaal dat we er graag zelf bij verzinnen overigens. Monsters zonder waarde zijn ons ding, niet dure verzamelobjecten gericht op het fetisjisme van het waardevolle, dan wel unieke bezit waar verzamelsnobs zich aan te buiten gaan. Goedkoop maar ontroerend, belachelijk maar uniek in zijn banaliteit: daar doen we het voor.
We hebben nooit doelgericht singles of gelimiteerde uitgaven gekocht. We gruwen er zelfs van. In pre-downloadtijden was het voor onze punkgeest zelfs je reinste geldklopperij om gelimiteerde uitgaven uit te brengen en zo je fans nog eens extra naar de beurs te laten grijpen, dan wel zuchtend in de kou te laten staan omdat het object nu eenmaal te duur dan wel te "niet te verkrijgen" was. Gelukkig blikken artiesten zo nu en dan eens terug, waarbij een hele rimram aan verzamelobjecten tegen democratische prijzen toch nog op de markt komen voor de financieel minder bedeelde melomaan.
Nu Nick Cave met zijn Bad Seeds pas echt volwassen geworden is (ze bestaan eenentwintig jaar) kan een hoofdstuk afgesloten worden, en net zoals bij Low wordt dit gedaan met een stemmige verzamelbox. En meer nog dan bij Low komen hier de verschillende facetten van Cave pas echt naar boven: de crooner, exorcist, apocalyptisch predikant, überkraai, nostalgisch romanticus, bluesman en perverseling maar ook — de vaak over het hoofd geziene — humorist in Cave krijgen allemaal hun plekje in dit fraaie werk. Alleen jammer dat er op de summiere informatie over de oorspronkelijke release na, geen extra uitleg gegeven wordt over de songs.
Volume III uit de box is zonder meer het meest coherent. Cave put hierbij immers uit de periode tussen The Boatman’s Call en Nocturama, een periode die bij ons bekend staat als het tijdperk van de zachtmoedige en helaas ook de nog weinig interessante Cave. En toch geeft dit derde volume een mooie staalkaart van waar de "softe" Cave toe in staat is, waardoor we zowaar zin krijgen deze periode nog een kans te geven. Volume I en II kijken logischerwijze terug op een eclectischer tijdperk waarin Cave heen en weer geslingerd werd tussen verschillende rollen. De apocalyptische doempreker en melancholische bluesman lopen dan ook hand in hand met de dronken crooner op deze volumes
Een aantal nummers — "The Moon Is In The Gutter", "Scum", "The Six Strings That Drew Blood", "Running Scared" en "Black Betty"— vonden via re-releases hun weg naar de reguliere studioalbums, maar ze blijven een aangenaam herkenningspunt vormen binnen het geheel. Net zoals de akoestische versies van "Deanna", "The Mercy Seat" (jammer genoeg niet zo broeierig als het origineel), "City Of Refugee" en "Jack The Ripper" de talenten van Cave als songschrijver nog eens aantonen. Maar ook oude bekenden als "Lucy", "Red Right Hand" en "Where The Wild Roses Grow" weten dankzij een ander arrangement boven de status van curiosum uit te stijgen, al geeft het duet met Herr Bargeld in de rol van Kylie Minogue een surreële toets aan het zachte "Where The Wild Roses Grow".
Hoewel een aantal nummers vooral de die hard fans zullen aanspreken, verzamelt de box te veel moois om er zonder meer aan voorbij te gaan. Oude fans kunnen hun hart ophalen aan de eerste twee volumes en beseffen dat ook de latere Cave nog voldoende in huis heeft om te blijven boeien terwijl het voor hen die inhaakten tijdens No More Shall We Part een mooie, zij het ietwat onorthodoxe, inleiding op de vroege Cave kan zijn. En voor verzamelaars tenslotte zal het een nieuwe aanwinst voor de collectie zijn. Voor elk wat wils.
