Het zijn mooie tijden voor liefhebbers van alt-country. Eerder dit
jaar verblijdde Bright Eyes ons al met het verbluffende I’m Wide Awake It’s Morning en met ‘Cold
Roses’ heeft Ryan Adams zijn liefde voor de steel guitar en de
pedal steel herontdekt. Mensen die deze platen een warm hart
toedragen, staat een wel heel aangename verrassing te wachten, want
‘What Comes After The Blues’, de nieuwe worp van Magnolia Electric
Co, stelt allerminst teleur.
Jason Molina, frontman en songschrijver van Magnolia Electric Co,
is niet gespeend van enige zin tot verwarring. De titel van de
laatste studioplaat van zijn
vorige band, Songs: Ohia, is namelijk dezelfde als de naam van zijn
nieuwe groep. Die naamsverandering hoefde voor Molina echter niet
gepaard te gaan met een bruuske wijziging qua sound. Trials and Errors, de eerste live-plaat,
opgenomen te Brussel, liet hetzelfde drassige, zompige, aan de
seventies refererende rockgeluid horen waarin de laatste plaat van
Songs: Ohia zo uitblonk.
Op ‘What Comes After The Blues’ neemt Molina toch iets meer gas
terug. Waar we op de eerste helft van de plaat het zo vertrouwde
duel tussen de solo- en de tweede gitaar nog kunnen ontwaren,
krijgen we als slottrilogie drie in weemoed gedrenkte songs
voorgeschoteld waarin de harmonieuze samenzang tussen Molina en
Jennie Benford de hoofdrol opeist. De minimale ondersteuning (enkel
akoestische gitaar en een streepje viool) laat de melancholische
stemmenpracht volledig tot haar recht komen. Deze meeslepende,
intense sound herinnert sterk aan Neil Young ten tijde van
‘Harvest’.
Wie stelt dat Molina geen vrolijke frans is, begeeft zich op het
terrein van het betere eufemisme. In het openingsnummer ‘The Dark
Don’t Hide It stelt hij verbeten: “Now the world was empty on
the day when they made it / and heaven needed some place to throw
all the shit“. In Molina’s wereldbeeld tiert het defaitisme
welig. De afsluitende regels in het slotnummer, ‘I Can Not Have
Seen the Light’, bieden echter een sprankeltje hoop: “I thought
I saw the light / I saw the light“. Ofwel alludeert Molina hier
op de gevolgen van het tot zich nemen van intoxicerende
substanties, ofwel verwijst hij naar het troostende effect van de
muziek. De laatste optie lijkt het meest waarschijnlijk. Met ‘What
Comes After The Blues’ heeft Molina alweer een mooi hoofdstuk
toegevoegd aan zijn al indrukwekkende oeuvre. Laat deze plaat een
schouder zijn om op te leunen in moeilijke tijden, de catharsis kan
soms dichterbij zijn dan men denkt.
