Gorillaz :: Demon Days

Ware het niet voor de geweldige muziek, de prachtige animatieclips en Damon Albarn’s onfeilbare talent ons te boeien, dan zouden we Gorillaz haten als de pest. In deze tijden van postmoderne fake oprechtheid en gestileerde rock ’n’ roll zaten we nou niet direct te wachten op een tweede album van een gimmickerig zijprojectje van de zanger van een grote Britse groep die de laatste jaren zijn populariteit zag tanen.

Om onze verdraagzaamheid helemaal op de proef te stellen, verbergt die zanger zich bovendien met hulp van zijn bekend (doch zeker niet ongetalenteerd) teken-maatje Jamie Hewlett achter een verzonnen groep van vier weinig sympathieke cartoonfiguren. Officieel bestaat Gorillaz uit Noodlez, 2D, Russel en Murdoc. Albarn’s naam komt nergens in het CD-boekje voor, hoewel zijn uit duizenden te herkennen stemgeluid op elke track te horen valt.

De namen van de vele gastvocalisten en alternatieve hiphop-knutselaar du jour Danger Mouse zijn echter wel prominent aanwezig. Alles lijkt in het werk gesteld te zijn om Gorillaz vooral geen egotrip van Damon Albarn te doen lijken, maar dat is het natuurlijk wel. Dàt, en een bij wijlen akelig uitgekiend lijkende marketingtruuk waar zelfs de grootste scepticus bij het verschijnen van Gorillaz toch voor viel. Ook grote sceptici blijven natuurlijk niet ongevoelig voor popparels als "Clint Eastwood" of "Rock The House" en de geinige anarchie en b-filmsfeer van Hewlett’s tekeningen en clips.

Die marketingtruuk, die egotrip, dat verzonnen cartoonbandje brengt dus een nieuw album uit. Het heet Demon Days, en we zouden het om de hierboven gegeven redenen moeten haten als ware het een onnatuurlijk kind van de nieuwe paus en de duivel; maar we houden ervan als de glimlach van ons lief boven een verse croissant en dampende kop koffie op zondagochtend.

Demon Days verdient allereerst uw aandacht omdat het geen makkelijke voortzetting is van het succes van Gorillaz. Door de band genomen is het album een stuk donkerder dan het debuut. Door de man die op zijn Grey Album The Beatles en Jay-Z uitgebreid door elkaar klutste aan de knoppen is het bovendien ook net iets meer van de pot gerukt. "Dirty Harry" herbergt bijvoorbeeld zowel een jeugdkoor, een minimalistische old-skool elektro-beat als stoere hedendaagse hiphopper Bootie Brown. En het klinkt fantàstisch.

Single "Feel Good Inc." switcht haast moeiteloos van oude Beck in de strofes naar baldadige raps (met dank aan De La Soul) in het refrein. Donker en dreigend, maar vooral funky as hell. Ook op "Dare" shaket u binnenkort uw ass: met behulp van Shaun Ryder en een hoog falset-stemmetje houdt dit nummer het midden tussen euro-house en een geile Prince-track. Naast vrolijk van de pot gerukt is "Dare" overigens een van de hoogtepunten van het album.

Helemaal bizar wordt het vanaf "Fire Coming Out Of The Monkey’s Head" (met Dennis Hopper als dreigende-stem-die-een-creepy-verhaal-vertelt): een gesjeesde western-pastiche die uitmondt in de Beach Boys-pop van "Don’t Get Lost In Heaven" en de sluimerende titeltrack.

Onder de gekte en inventiviteit die Demon Days kleurt, schuilt vooral een knappe popplaat die de luisteraar regelmatig op het verkeerde been zet maar weet te boeien tot de laatste minuut (waarin overigens een gospelkoor de hoofdrol speelt). Vijf jaar geleden had het debuutalbum overigens ook enkele draaibeurten nodig om uit te groeien tot een verslavende popplaat. Dat Albarn een muzikale veelvraat is, wisten we al van Blur en zijn vorige zijprojecten, maar de funk, hiphop en b-filmsfeer van Demon Days had hij nergens beter kwijt gekund dan bij zijn getekende alter ego’s van Gorillaz. Egotrip of niet, zolang Albarn (onder welke noemer dan ook) dit soort fantastische albums blijft maken, zullen we niet meer klagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 3 =