Belle And Sebastian :: Push Barman To Open Old Wounds

Vrienden, staakt uw gedownload of die vruchteloze pogingen tot bestellen in obscure muziekwinkels: die talloze ep’s die Belle And Sebastian tussen het opnemen van haar onvolprezen eerste platen uitbracht, zijn eindelijk gebundeld. Push Barman To Open Old Wounds is een heerlijke terugblik op die eerste jaren toen onschuld nog een volwaardige kleur van het groepspalet was.

Ze is een beetje in onbruik geraakt, de ep, maar het heeft iets charmants: dat een groep op zo’n schrijftrip zit dat niet al het materiaal op een full-cd raakt en dan maar ep’s uitbrengt. Meestal zijn dat dan het soort kleinoden die enkel door de die-hardfans worden gekoesterd. Want soms gaat het om het beste materiaal dat de artiest in zijn carrière produceerde. En dat geldt zeker voor wat Belle And Sebastian tussen mei 1997 en november 2001 uitbracht.

Na het onverwachte succes van debuut Tigermilk en de bevestiging If You’re Feeling Sinister werd het gelegenheidscollectief een echte band en dat resulteerde in een opstoot van creativiteit. Maar liefst acht ep’s verschenen in die vier en een half jaar voor de groep het Jeepsterlabel verliet om met Dear Catastrophe Waitress een nieuw leven te starten op Rough Trade. Push Barman To Open Old Wounds verzamelt die netjes in chronologische volgorde.

Nog iets over die ep’s: een ep is bij Belle And Sebastian een ep. Je krijgt drie of vier gloednieuwe nummers en niet — zoals op die lamlendige Interpolmanier — een paar luizige remixes. Wat opvalt: waar de groep op de respectieve full albums The Boy With The Arab Strap, Fold Your Hands, Child en de soundtrack Storytelling een gestage neergang vertoont, is er geen dipje te bespeuren in de kwaliteit die afgeleverd wordt van Dog On Wheels tot I’m Waking Up To Us (met de erg bittere titelsong). Meer nog: deze compilatie laat nog het meest de rechte lijn zien die de ontwikkeling van de groep van slaapkamerpopgezelschap naar licht soulvol popensemble weergeeft.

“Onze eerste platen werden erg geïsoleerd geschreven, pas later keken we ook naar de buitenwereld”, vatte gitarist Stevie Jackson de evolutie van de groep samen. Wie een kleinood als “The State I Am In” van op Dog On Wheels naast “The Lonelinesss Of The Middle Distance Runner” (uit de Jonathan David-ep uit juni 2001) legt, merkt hoe de groep van introspectie de luisteraar eindelijk in de ogen kijkt en verhalen begint te vertellen.

Door de jaren werden de songs complexer, orkestraties uitbundiger, teksten zelfverzekerder. “You Made Me Forget My Dreams” is in sé een intieme pianoballad (er is verlegen, in echo verdronken ondersteuning van gitaar, strijkers en een tamboerijn), “Legal Man” van veel later is een geslaagd experiment met surfgitaar en Beach Boysharmonieën. Push Barman To Open Old Wounds is vooral het verhaal van een groep die naast Nick Drake ook de rest van vijftig jaar popmuziek ontdekt.

Wie viel voor de eerste drie platen van Belle And Sebastian, maar niet fanatiek genoeg was om ook de ep’s te gaan inslaan, zal hier zijn schade perfect kunnen inhalen. Zonder ook maar één track te moeten missen, maakt deze compilatie zijn/haar collectie compleet. Voor diegenen die pas inhaakten toen Dear Catastrophe Waitress hen tot “volwassen pop”-iconen maakte, is dit een overzichtelijke samenvatting van wat vooraf ging. De rest van de bevolking vindt hier gewoon een heerlijke collectie popsongs. Dit is één van die zeldzame compilaties waarvoor wij het woord “onmisbaar” in de mond nemen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =