Confuse The Cat :: New Medicine

Confuse The Cat hebben met hun tweede boreling New Medicine een ware stijlbreuk gerealiseerd ten opzichte van debuut Kiss Kiss Kissinger. Dat debuut vonden we best een fijn plaatje, maar met het nieuwe album lijken de hoogdagen van Reiziger weer even terug.

Wat er precies veranderd is in het universum van Geert Plessers weten we niet. Maar ergens tussen Kiss Kiss Kissinger en New Medicine moet hij een onontgonnen bron van energie hebben ontdekt. Deze tweede plaat klinkt een stuk levendiger dan de vorige, en dat kunnen we enkel toejuichen. Plessers was op het vorige album even de distortionpedalen kwijt, maar laat nu als vanouds zijn gitaren rammelen. Dat laat alvast het beste vermoeden voor de liveuitvoeringen van de nieuwe songs

Een van de sterkste kanten van Confuse The Cat, is de eeuwige tweestrijd tussen de schijnbaar optimistische muziek en de donkere teksten. Wie van plan was om met New Medicine op de I-Pod dartel door zomerweiden te gaan huppelen, kan wel eens in een instant-depressie wegzakken bij een beluistering van de teksten. Net dat likje zwartgalligheid zorgt ervoor dat de band nooit in de oppervlakkigheid verzeild raakt. Confuse The Cat klinkt als zorgeloosheid met een wrang gevoel.

De eighties hebben een duidelijke stempel gedrukt op New Medicine. Zo zou het ongeveer klinken als Ian Curtis het jaar 2005 had gehaald. Al doen de heerlijke drumbeats en poppy gitaarlijntjes misschien nog net iets meer denken aan Echo And The Bunnymen. In de eerste plaats blijft het natuurlijk emorock, maar dan met een lekker laagje elektronica eromheen.

”Ten beautiful words and a great imagination, that’s all what I needed to get rid of an old frustration”, zingt Plessers in het openingsnummer “You Don’t Have My Past (But You Can Have My Future)”. Als dat het geval is, is hij met New Medicine wellicht van heel wat oude frustraties afgeraakt. Het openingsnummer in kwestie steekt meteen van wal met een zalige, repetitieve gitaarlijn en strak drumwerk, zodat het vanaf de start verlangen wordt naar wat nog komen moet.

Wat daarna volgt, lost de hoge verwachtingen moeiteloos in. “Do You Know The Words” is van het beste wat we ooit van Plessers hebben gehoord. En dat wil wat zeggen, komende van een zelfverklaarde Reizigerfan. Het is onophoudelijk snakken naar adem in een beklemmende sfeer die pas verdwijnt met de bevrijdende fade-out. “Nora” is een van de weinige songs waar het optimisme ook in de tekst doorsijpelt. Niet verwonderlijk, je zou al heel cynisch moeten zijn om een song aan je pasgeboren dochter met bijtend gal te overgieten.

Zelfs op een plaat waar rock opnieuw een meer centrale plaats heeft veroverd, is af en toe een rustpunt van doen. Dat punt situeert zich niet toevallig op de song met de toepasselijke titel “Delay Is The New Distortion”. Enige ironie is ook Confuse The Cat niet vreemd. Een laatste hoogtepunt is “Frozen Lake”. Wij voelen nog bij elke luisterbeurt de kilte in onze botten. Daar kan zelfs de zwaar verslavende baslijn niets aan veranderen.

We vragen ons nog steeds af wat dat nieuwe medicijn van Geert Plessers nu eigenlijk is, maar het heeft in elk geval gewerkt. New Medicine is een plaat die moeiteloos de weg naar onze cd-speler blijft vinden, ondanks nieuw werk van Bruce Springsteen en andere grootheden. We beginnen Reiziger stilaan een heel klein beetje minder te missen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 5 =