Toen we deze ‘Map & Guide’ voor het eerst beluisterden, moesten
we meteen terugdenken aan de tijd dat we elke week braafjes onze
persoonlijke top drie doorbelden naar Studio Brussel, in de hoop
die de zondag daarop te kunnen horen in De Afrekening. Het waren de
jaren van ‘Suds & Soda’ van dEUS, ‘April & June’ van The
Sands, ‘Scared’ van de Dildo Warheads en – natúúrlijk – ‘Orange’
van Metal Molly.
Metal Molly (het blijft een fantastische groepsnaam) schonk ons in
1995 ‘Surgery for Zebra’ (met daarop ‘Flipper’ en ‘Orange’ en nog
veel meer “grave liekes” waarop we flink uit de bol gingen) en ‘The
Golden Country’ (2000), één van de beste Belgische platen van de
afgelopen tien jaar. Het werd ons dan ook een beetje triest te
moede toen we hoorden dat Molly na amper twee levens weer voor even
in haar mand vloog.
Wat Pascal Deweze intussen uitvoert met Sukilove, Chitlin’ Fooks en
Shadowgraphic City vinden wij al straffer dan straf, maar wat dan
gezegd van Allan Muller? Die verraste als Cabbage in ’98 al met
‘The Miraculously Winking Jesus’, maar lijkt zijn
songschrijverstalent nu pas echt te ontplooien in Satellite City,
de band rond de gewezen Metal Molly-voorman en toetsenman-pianist
Olaf Janssens. De tweede Satellite City-plaat is sterk, héél sterk,
maar we hadden dan ook niet anders verwacht van een muzikale
veelvraat die zijn voorliefde voor Beatles en Beach Boys niet onder
stoelen of banken steekt.
Het gaat plots heel erg snel voor Muller en co. Vorig jaar nog
debuteerde de groep met wat gemeenzaam “een zeer fijn plaatje”
wordt genoemd, dat met de singles ‘Men of Repression’ en
‘Paralyzed’ de aandacht trok die het verdiende. De mensen die weg
waren van die eerste plaat zullen met ‘Map & Guide’
ongetwijfeld het delirium nabij zijn. Diegenen die het titelloze
debuut niet echt je dat vonden, zullen nu hun mening moeten
herzien. Vijftien tracks krijgen we hier voorgeschoteld, en dat is
er niet één te veel wanneer je tijdens de luisterbeurten het
ontzettend leuke stadsplan van het fictieve Satellite City (een
amalgaam van Brussel, Gent en Antwerpen) wil bestuderen.
‘Map & Guide’ laat zich vooral beluisteren als een bloemlezing
uit het beste wat pop en rock te bieden hadden tijdens de jaren ’60
en ’70. Toch zijn Muller en Janssens geen inspiratieloze
copycats, het zijn in de eerste plaats natuurlijk
Mulleriaanse liedjes, en die gedijen het best in het hier en
nu.
De cd opent met het instrumentale ‘Hum’, niet echt een song, eerder
een kort stukje dat ons, citytrippers, de kans geeft een plaatsje
uit te kiezen op de autobus waarmee we langs de bijzonderste
bezienswaardigheden zullen toeren. Het eerste monument waar we halt
houden is het bruisende ‘Do It’, een song als een venijnig
pekineesje dat in je enkels probeert te bijten. ‘Under the Trees’
wordt gedragen door de Hammond van Olaf Janssens, die ons heel even
doet terugdenken aan de gloriedagen van Guy Van Nueten en The
Sands. “We hebben geluk met het weer!”, merkt één van mijn
medepassagiers op. “Neenee!” zegt de gids resoluut. “In Satellite
City is het élke dag mooi weer!” Een kleine vijftig minuten duurt
onze trip. We geven onze oren en ogen de kost, maar weten nu al dat
we nog een paar keer zullen moeten terugkeren om al het fraais dat
hier wordt tentoongespreid, te absorberen.
Hoogtepunten aanduiden is haast onmogelijk, want er staat niks op
‘Map & Guide’ dat echt uit de toon valt. Een keer of tien
hebben we deze cd intussen beluisterd en telkens weer waren het
andere songs die ons kippenvel bezorgden. De schitterende single
‘Friend’ kent u waarschijnlijk al, net als ‘Break & Burn’, de
meeslepende song die de flauwe tv-serie ‘Rupel’ nog enige recht van
bestaan geeft. ‘Nothing to Me’ geeft ons een beeld van hoe The
Beatles hadden kunnen klinken indien ze de jaren ’70 hadden
overleefd. ‘Evangeline’ slingert heen en weer tussen Steve Miller
en Counting Crows. ‘Ocean Floor’, voorzien van een prachtige,
lekker uitgesponnen intro, klinkt tegelijk helder en een beetje
zweverig, en bewijst dat milieu wel degelijk een prioriteit is voor
het stadsbestuur van Satellite City. ‘One Dimensional Man’ klonk
aanvankelijk ook als eendimensionale rock, maar ontpopte zich
ondertussen tot een potige hymne die FC Satellite City elke week
naar de overwinning stuwt. En als we dan toch, met de loop van een
geweer tegen ons hoofd, drie tracks moeten opsommen die de rest
overklassen, dan kiezen we voor ‘Welcome’, ‘Outro’ en ‘Life = A
River’.
Afijn, het wordt afgezaagd, maar we kunnen weer niet anders dan
besluiten met “Dit is Belgisch, dit is klasse…”
