Styrofoam :: Nothing’s Lost

Het kan snel gaan. Had Arne Van Petegem op I’m What’s There To Show That Something’s Missing nog maar net ontdekt dat zingen niet zo vreselijk aanvoelde, op Nothing’s Lost besteedt hij het alweer grotendeels uit. Concerttempel Ancienne Belgique vroeg hem een plaat op te nemen voor hun vijfentwintigste verjaardag, een horde label- en geestesgenoten mocht meteen opdraven om hun steentje bij te dragen. Nog steeds krijgen we de vertrouwde indietronics te horen, maar het genre lijkt opgegroeid.

"Dit is de popmuziek van morgen", schreven wij anderhalf jaar geleden enthousiast bij de bespreking van het concert van The Postal Service. En zie: deze week werden we wakker met "Couches In Alleys" van genregenoot Styrofoam op de klokradio. Vonden we de vorige worp van Van Petegem nog ideaal voor de érg late uurtjes, met Nothing’s Lost wordt het daglicht opgezocht. Dit is pop voor vandaag.

Een horde gastvocalisten droeg dus bij aan deze plaat, en dat zorgt voor een aangename variatie: was het bij vorige Styrofoamplaten aanvankelijk nogal moeilijk de verschillende nummers te herkennen, dan is dat onderscheid nu een stuk groter. Minder een eenheid, is Nothing’s Lost vooral een lappendeken met als helgekleurde elementen de vier nummers waarin een gast de zang voor zijn rekening neemt. Ze steken hard en positief af tegen de vijf andere waarin Van Petegem zelf de microfoon hanteert op zijn typisch monotone wijze.

In opener "Misguided" mag Valerie Trebeljahr van Lali Puna Van Petegem al meteen vocaal weerwerk bieden, terwijl haar lief Markus Archer wat gitaren toevoegt. Warm omhelst het refrein ons en Anticonner Alias smijt er halverwege ook nog eens een stevige rap tegenaan. De teneur van de plaat is meteen gezet: dit is Styrofoam-plus, en het biedt dan ook meer én beter dan een — op zich ook al fijne — Styrofoam alleen.

Wat meteen opvalt in "Ticket Out Of Town" (waarin de gasten even aan de kant blijven), is dat het wat meer upbeat is geworden. Was "If I Believed You/Back Into Focus" op I’m What’s There… nog zeldzaam dansbaar, hier is beweging legio. Nog het meest hoor je dat op "Anything" waarin Das Popper Bent Van Looy in duet gaat met Miki (Pitchtuner). Het zou ons niet verbazen mocht het nummer sneller een hit worden in de hippere Gentse uitgaansgelegenheid dan wij "de broertjes Dewaele" kunnen zeggen.

Huisheld Ben Gibbard (Death Cab For Cutie, The Postal Service) sprong binnen in de AB-studio voor twee nummers. Aan "Your Eyes Only" voegde hij wat piano toe, op "Couches In Alleys" neemt hij ook de stem voor zijn rekening; en zijn stempel is onmiskenbaar. "Front To Back" doet het nog met de falset van Andrew Kenny van American Analog Set, maar hier is het contrast met gewone Styrofoam niet zo groot. Dit nummer sluit meer aan bij de sfeer van de andere gastenloze songs.

Geplaatst tegenover de erg poppy bijdragen van de gasten, voelen die solosongs immers een beetje als muurbloempjes aan. Ze vullen de kamer, maar het feestje draait rond iemand anders. Een hele plaat van dit materiaal ademt sfeer uit — zo bewees de voorgaande plaat —, in zelfverzekerd gezelschap schuifelen ze wat bedeesd heen en weer.

Niettemin realiseert Nothing’s Lost hier te lande blijkbaar wat The Postal Service over de oceaan bewerkstelligde: het indietronicsgenre een gezicht geven en langzamerhand de alternatieve mainstream in te duwen. Nu het hele Duysterwereldje akelig aan het navelstaren is gegaan en in zijn eigen hipheid dreigt te verzinken, is dat ook de enige gezonde optie die er is. Laat Van Petegem voor de volgende plaat een vaste zanger vinden en het wordt nóg beter. De toekomst is wél mooi.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + zes =