WERCHTER 2004 :: De goddeau-files

Dag twee: “Fuck Me!”

Rock Werchter-dag 2 begon met een regen- en donderbui die de dieren per twee op zoek joeg naar een ark om te schuilen. Hoe kon het ook anders op de dag dat het beste rockfestival ter wereld even omgetoverd leek in Graspop Light. Vrijdag metaldag was er één om te huilen, en dan zwijgen we nog over Nelly Furtado.

De Marquee zat meteen afgeladen vol voor het optreden van Modest Mouse. Of dat meer met het weer dan met de band te maken had, zal de jongens uit Issaquah, USA worst wezen. Zij waren allang blij hier te mogen staan. Naar het schijnt, pleegt men Modest Mouse wel eens te vergelijken met de Pixies en wij probeerden het hele concert lang tevergeefs die analogie te ontdekken. Daarvoor ontbrak het de bescheiden muisjes aan imponerende persoonlijkheden als Black Francis en Kim Deal en — niet te vergeten — sterke songs.

Zowat elke legendarische Belgische band heeft wel een of ander ex-lid rondlopen in Triggerfinger. De oude rotten brachten hun mix van seventies- en stonerrock met voldoende overtuiging om het jonge volkje in beweging te krijgen. We hadden backstage net een gesprek met Luc De Vos achter de rug en dus ontglipte het ons vlotjes: “Rock en roll, beebie!”

Naast gasflessen sneuvelden ook wereldrecords vlotjes op Rock Werchter. Zo slaagde Dave Wyndorff van het licht fantastische Monster Magnet er al na één nummer in een prachtexemplaar van een Fender Stratocaster in de vernieling te helpen. Wyndorff imponeerde, stelde dat hij door de goden gesommeerd was het rustiger aan te doen, bijgevolg nooit meer zou werken, en beval het publiek tussendoor: “fuck me!”. Net wat wij altijd hebben willen doen, maar waar een gebrek aan zangtalent ons van weerhouden heeft. Absoluut het grappigste optreden op Werchter.

Sorry Angus Young, maar de gitariste van The Von Bondies is met voorsprong het mooiste schepsel dat we ooit met een Gibson SG-gitaar gezien hebben. Gooi er aan de andere kant van het podium nog een lekkere bassiste bij en u begrijpt dat zanger Jason Stollsteimer one lucky bastard is. Bovendien brachten de troonopvolgers van The White Stripes zichzelf met een strakke set alweer een stap dichter bij de grote doorbraak. Voor degenen die het optreden gemist hebben: bij ons moet u niet komen janken als The Von Bondies over twee jaar te groot geworden zijn voor een stomend concert in de Marquee. U moet het zelf maar weten.

Dropkick Murphys waren op de mainstage hun eigen onsubtiele zelve. Punkrock met doedelzakken, wij zullen het nooit volledig begrijpen. Soit, een Guiness in het keelgat en springen maar.

“Het is écht niet om te lachen”: Justin Hawkins wordt er zo stilaan moedeloos van om dat duidelijk te maken. Wij checkten even en ja hoor: ook wij vinden The Darkness nog steeds niet grappig. De hairrockers stonden op het podium als een troep bandarbeiders die popelden om de schafttijd te vervroegen. Geen inspiratie, geen overtuiging, geen goede indruk. En daar kon zelfs een roze spandex-pakje niets aan veranderen. Bijna kwamen we in de verleiding de greatest hits van Iron Maiden te gaan kopen. Bijna.

Als overschotje van donderdag popdag stonden in de Marquee plots drie tuttebellen lustig te wuiven naar hun fans. Naar het schijnt mogen alternatieve muziekliefhebbers de Sugababes best wel okee vinden, wij willen alvast niet. We zagen geforceerde choreografietjes, hoorden truttige liedjes en waren wat blij dat Korn eindelijk begon.

Jonathan Davis en de zijnen maakten twee jaar geleden op Pukkelpop een verpletterende indruk, nu was dat niet anders. Met de kop bijna tegen de grond, headbangend aan een bizar gevormde microfoonstand, was dit: Heavy. Jammer dat er onder de pletwals slechts zelden een briljante song van het kaliber van “Falling Away” zat. Na een halfuur werden we daar een beetje moe van en we noteerden enkel nog een opmerkelijke cover van “Another Brick In The Wall pt. 2”.

Op de schermen backstage leek T-Raumschmiere gewèldig interessant bezig in de Pyramid, en met een schop van onze baas onder de kont vlogen we er dus op af. Waren we toch wel vergeten hoe ongelofelijk ergerlijk dat “Monstertruckdriver” is. Superwreewijze podiumact wel, zo blijven we volhouden in een poging ook nog als een hippe Gentenaar te klinken.

En Metallica? Metallica had tien jaar geleden moeten stoppen.

1
2
3
4

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee − 1 =