Prince :: Musicology

Wie dacht dat Prince momenteel zou liggen rentenieren in één van
zijn paleizen, heeft het bij het verkeerde eind. De man bekeerde
zich onlangs nog tot getuige van Jehova en ook zijn “uitstapjes”
naar het vrouwelijk schoon nemen minder grote proporties aan dan
pakweg 20 jaar geleden.
De kleine meter vijftig (en een beetje) zorgde er via een plotse
hype voor dat zijn naam weer tijdens ieder funky gesprek wordt
genoemd. Waarmee ik ook wil zeggen dat het weer is toegestaan om de
man gewoonweg Prince te noemen. Weg met The Symbol en TAFKAP,
Prince is back! Hoe vreemd deze woorden mogen klinken in de
oren van Prince fans pur sang: deze plaat blijft net iets
langer in mijn cd-lader liggen dan de exemplaren die hij er de
laatste jaren uitkakte. De ooit zo getalenteerdr artiest-producer
zat het voorbije decennium dan ook in een songwritersdipje. Hij
bracht uiteraard wel de 3 cd-box van ‘Emancipation’ en het 4
schijfjes tellende ”Crystal Ball uit, voorzien van enkele
highlights. Platen zoals ‘Rave Un2 The Joy Fantastic’ en ‘The
Rainbow Childre’n waren gewoonweg veel te lang en op de duur
ontzettend saai. Ook al komt de Purperen Grootmeester op deze
nieuwe nooit meer in de buurt van zijn eighties-glorieperiode, het
blijft een voortreffelijke stap in de goede richting.
Zo is titelnummer én single ‘Musicology’ een perfect voorbeeld van
hoe His Purpleness vroeger tewerk ging: één kreun, één akkoord,
swingende lyrics en grooven maar ! Het einde van de track lijkt net
een greatest hits sample: een paar van ‘s mans bekendste
worden door een radiomolen geslingerd en geplakt aan de volgende
track: ‘Illusion, Coma, Pimp & Circumstance’. Mensen, wat een
intro… Het volgende pareltje is een trage, ‘A Million Days
genaamd’. Een zee van backing vocals zorgt ervoor dat dit nummer
het “Prince label” onmiddellijk krijgt opgeplakt. Met ‘Life ‘O’ the
Party’ (hier grijpt de Paarse Poedel terug naar de schrijfwijze van
‘Sign ‘O’ the Times’) zet hij dan weer de toon om een hele tent uit
haar dak te laten gaan. De mooie Candy Dulfer – die van de partij
was op het bloedstollende concert in het Sportpaleis, nu alweer
meer dan een jaar geleden – verschijnt ook her en der op deze
langspeler. Nu eens als backingvocaliste, dan weer als pittige
tenorsaxofoniste. Wanneer ‘Cinnamon Girl’ de trommelvliezen
passeert, denk ik even aan ‘When Doves Cry’. Daarna neemt het
meisje van kaneel me mee naar ‘What Do U Want Me 2 Do’:
zeemzoeterig en stroperig zoals niemand anders dan Prince het kan.
Misschien heb ik het nog niet genoeg benadrukt, maar de teksten die
Prince voor zijn nummers voorzag, zijn van uitstekende
flirtkwaliteit. Dat bewijst hij ook in ‘The Marrying Kind’ en ‘If
Eye Was The Man In Ur Life’. Enig lyrisch dieptepunt: ‘Dear Mr
Man’. Prince klaagt de mens aan voor zijn wandaden hier op aarde.
Blijkbaar werd hij door Jehova overhaald om toch maar een paar
goede boodschappenachter te laten op de plaat. Met ‘Reflection’
komt na 48 minuten luisterplezier een einde aan een plaat die
misschien niet Prince’s meest essentiële is, maar wel de beste die
hij sinds lange tijd op de wereld heeft losgelaten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 1 =