Soulfly :: Prophecy

‘t Is niet dat ik me wil bemoeien met uw interne keuken, maar
beginnende artiesten geef ik graag volgende raad mee: als je in je
zoektocht naar de roem vergezeld wordt door een vrouwelijk
aanhangsel, laat haar dan vooral geen beslissingen in jouw plaats
nemen. Neem haar mee naar optredens, laat ze een uur lang fotookes
nemen, enthousiast voor het podium huppelen, ja desnoods zelfs aan
het merchandisingkraampje staan, maar zorg er voor dat ze zich niet
mengt in de zakelijke beslommeringen die het muzikantenbestaan
sowieso met zich meebrengt. Seksistisch, moi? Neen, eerder
nuchter, Yoko Ono en de iets mindere godin Gloria Cavalera
indachtig. Misschien kent u het verhaal al: op de piek van hun roem
komt drievierde van het Braziliaantjescombo Sepultura in conflict
met hun frontman/inspirator Max Cavalera. Ze vinden dat diens vrouw
hun zaken als manager niet goed behartigt en eisen dat ze
ophoepelt. Wat ze ook doet, met Max stevig aan de hand. Resultaat:
een goeie band die in twee kampen uiteen valt. Hoe hard Sepultura
ook zijn best deed, hun trein kregen ze na het vertrek van Cavalera
niet meer op de rails. En wat sommigen ook mogen beweren, ook de
slagkracht van Cavalera’s nieuwe band Soulfly viel maar dunnetjes
uit in vergelijking met de mokerslagen die Sepultura in originele
line-up op schijven als ‘Arise’ en ‘Roots’ uitdeelde. Degelijk: ja.
Verrassend: nauwelijks, want de sound van Soulfly was gewoon een
doorslagje van wat Sepultura toentertijd bracht. Niet zo
verwonderlijk trouwens, gezien de aanwezigheid van Cavalera’s
karakteristieke gebrul en gitaarspel en de etnische
(Zuid-Amerikaanse) invloeden. Maxie moet dat op de één of andere
manier hebben doorgehad, want voor de opnames van ‘Prophecy’ trok
hij naar het stukgeschoten Servië, om er in die letterlijk en
figuurlijk concrete jungle een nieuwe bron van inspiratie
aan te boren. Opdracht quasi volledig volbracht, want deze nieuwe
langspeler koppelt het gedreun en geratel van een kolonne
voorbijtrekkende Leopard-tanks aan exotische flair. De stoere
Braziliaan met het peperkoeken hart ziet voor het eerst zijn drang
naar experiment beloond met een plaat die bijna over de gehele lijn
overtuigt. Lang- of kortharig tuig dat het liefst de tanden zet in
visceraal geweld zullen hun geluk niet op kunnen met de eerste vijf
nummers, die van het beste bieden wat Cavalera de laatste zes jaar
uit zijn pen/gitaar liet vloeien. Opwindend, loeiend hard en vooral
qua gitaarspel van uiterst hoog niveau. In het midden van ‘Mars’
(numéro vijf) wordt het beton gieten een halt toe geroepen door een
pittige flamencogitaar, zachtjes voortdeinend op kabbelende dub.
Cavalera had al aangekondigd dat hij tijdens de productie van deze
cd veel naar Massive Attack en aanverwanten had geluisterd, en voor
één keer lijkt het eindresultaat hem gelijk te geven: dergelijke
zijsprongetjes doen de anders zo rudimentaire Soulfly-songs pardoes
in een nieuwe dimensie belanden. En dan moet het échte bombardement
nog beginnen: ‘I Believe’ zet een nieuwe standaard in de
metalschrijverij: een botte riff als fundament, naar het refrein
begeleid door een gothic-passage om duimen en vingers bij af te
likken en eindigend in soundscapes waarbij wierookstokjes eerder
vandoen zijn dan spijkerbanden. Uiterst verwarrend allemaal voor de
hardcore fanbase van Soulfly, en dat zal er met het
navolgende ‘Moses’ (metal meets Bob Marley, bijbels geïnspireerde
tekst incluis) niet op verbeteren. Cavalera blijft echter een
metalhead in hart en nieren: ‘Born Again Antichrist’ en
‘Porrada’ zijn respectievelijk oorverdovend hard en verschroeiend
snel, en ook de – overbodige – Helmet cover ‘In The Meantime’
bedient zich van een bloeddoorlopen hakriff. De laatste twee
nummers zijn dan weer zo on-Soulfly dat we ons spontaan
voorstellingen begonnen te maken van het soort paddo’s dat Cavalera
en zijn crew bij het inspelen ervan door de strot had
geduwd. Vooral afsluiter ‘Wings’ – één deel triphop (mét zangeres)
en het andere ingespeeld door een schijnbaar poepeloerezat
Braziliaans hoempa-orkest – zal de trouwe fans waarschijnlijk
kokhalzend richting toilet doen wankelen. Make no mistake:
‘Prophecy’ is, mede door die op de dunne grens tussen genialiteit
en schizofrenie balancerende variatie, een plaat om te beluisteren
én te herbeluisteren. Als dat niet leuk is…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + een =