Sophia :: People Are Like Seasons

"Het is al heel mooi geweest wat Sophia betreft. Een nieuw album kan eigenlijk alleen maar tegenvallen", zo viel tot voor kort wel eens uit onze mond op te tekenen in café ’De aardige doorbomende muziekliefhebber’, maar deze nieuwe People Are Like Seasons blies ons toch met Duvel en al van de kruk.

Er was eens een Californees die zijn zielpijn uitbrulde in het uit zware metalen opgetrokken The God Machine. Toen bassist en jeugdvriend Jimmy Fernandez stierf aan een hersentumor, werd de groep opgedoekt en doolde de Amerikaan een tijdje door Europa met een intieme solo-plaat onder de arm. Hij zong her en der liedjes en wij Belgen bleken als eerste gewonnen voor ’s mans lo-fi afscheidsmuziek. Hij maakte een tweede plaat die even mooi maar ook een beetje hetzelfde klonk. Op De Nachten deed hij vervolgens Iets Nieuws met een stevig rockend strijkorkest en duchtig herschreven songs, wat een fenomenale live-plaat opleverde, die de vorige – toch niet bepaald slechte albums – in een klap overbodig maakte.

De lijn van die live-plaat wordt voortgezet met een studio-versie van "I left you" en het prachtige "Desert Song no. 2". "Swept Back" en "Swore to myself" zijn dan weer typische Sophia-songs: tedere zang en spaarzame gitaar- en pianobegeleiding zoals we ze graag hebben op een mooie herfstavond. Geweldige nummers, maar dat waren we natuurlijk al van Sophia gewend.

Op andere momenten lijkt Robin Proper-Sheppard zo resoluut voor een nieuw geluid gekozen te hebben dat een mens nog even dubbelcheckt of het inderdaad een Sophia-CD is die opstaat. Dat de mens een vrolijk, lichtvoetig popnummer als "Holidays are nice" in zijn mars had, viel te verwachten, maar dat hij het gewoon tussen twee lappen melancholie op een Sophia-album zet, getuigt van enige stevige cojones. Ook "If a change is gonna come" getuigt van de nodige mannelijkheid, maar dan eerder onder de vorm van rauwe Stoogespunk.

Met "Darkness (another shade in your black)" krijgen we dan weer Sophiaanse industrial op ons bord en het nummer klinkt minder van de pot gerukt dan men bij een dergelijk terminologie zou denken. We werden echter het hardst van onze kruk geblazen (daarna hielden we ons al steviger vast) door het openingsnummer "Oh my love".We gaan het zelfs niet beschrijven, want U kan er binnenkort geheid niet naast luisteren op de radio en anders moet U gewoon zèlf nog eens een platenwinkel binnenstappen. Het is de beste song die Proper-Sheppard ooit geschreven heeft en we vermoeden dat 2004 weinig fijnere radiohits zal brengen en dan heeft u het refrein nog niet gehoord!

Een echt meesterwerk is People are like seasons niet, want daarvoor gaat het muzikaal net die ene kant teveel uit, maar dat was eigenlijk ook het probleem met Lou Reed’s Transformer: allemaal prachtsongs, maar het klinkt niet als een geheel; Reed loste dat op door droogweg Berlin op de mensheid los te laten. Deze nieuwe Sophia is een openbaring na het al smetteloos geachte De Nachten en wij hopen hier intussen stilletjes op het tijdloze meesterwerk dat ons nog te wachten staat. Als 2004 al betere albums zal brengen, kunnen we daar alleen maar nog blijer om zijn, maar na deze People are like seasons ligt de lat al ontzettend hoog.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =