Treasure Planet



91 min. / USA

Disney heeft het moeilijk de laatste tijd, om nog uit te
stijgen boven het niveau van de concurrentie, zowel commercieel als
artistiek. Waar de nieuwe tekenfilm van het Huis van de Muis enkele
jaren geleden moeiteloos de status van evenement bereikte, worden
de recente producties waar ze mee naar voren komen, vaak met een
nogal verveelde geeuw afgedaan. Denk maar aan het fiasco dat
‘Atlantis’ was.

‘Treasure Planet’, Disney’s laatste poging, is beter dan zijn
voorganger, maar een terugkeer naar de goeie ouwe tijd van ‘Beauty and the Beast’ of ‘The Lion King’ is
dit vooralsnog niet. Het verhaal werd ontleend aan de klassieke
roman van Robert Louis Stevenson, ‘Treasure Island’, en vervolgens
verplaatst naar de verre toekomst, waarin intergalactische reizen
dagelijks plaatsvinden, en mensen al dan niet vredevol samenleven
met robots, cyborgs en aliens allerhande.

Jim Hawkins is een jongen die opgroeit met de verhalen van
Schattenplaneet, een onbekende ster in het universum, waarop de
beroemde piraat Flint zijn buit verstopt zou hebben. Waarom
verstoppen piraten hun schat eigenlijk altijd? Waarom gaan ze niet
gewoon naar het dichstbijzijnde shopping center om het uit te
geven? Wanneer Jim zestien is, krijgt hij een kaart in handen die
wellicht de weg toont naar Schattenplaneet, en hij besluit ernaar
op zoek te gaan. Samen met een rijke, bevriende wetenschapper,
Doctor Doppler, huurt hij een schip af voor zijn reis – een schip
dat uiteraard tjokvol piraten zit, of wat had u dan gedacht? Kan ik
een aaargh krijgen? Iemand?

Een eerste, en allicht de meest belangrijke vraag, is natuurlijk
waarom iemand dit verhaal van setting zou willen veranderen?
Treasure Island is een klassiek werk in de literatuur, dat er al
generaties lang in geslaagd is om kinderen geboeid te houden, en
het vervangen van zijn ouderwetse, avontuurlijke sfeer voor deze
nieuwe, lijkt erop te wijzen dat Disney weinig vertrouwen heeft in
zijn doelpubliek. Laten we ze maar een paar ruimteschepen geven om
zich aan te vergapen, anders verliezen we misschien hun aandacht.
Dat is een foute mentaliteit om een kinderfilm mee te gaan
maken.

Dat neemt echter niet weg dat de animatie uitstekend is, met vaak
tweedimensionele figuren tegen een 3-D achtergrond, wat letterlijk
een ruimtelijk effect creëert, een versterkte illusie dat de
personages zich door een echte wereld bewegen met buiten lengte en
breedte, ook diepte. Let bijvoorbeeld op scènes waarin vanuit Jims
standpunt wordt gefilmd terwijl hij door het schip rent. Dat is
goed gedaan, maar regisseurs Ron Clements en John Musker zijn slim
genoeg om er de aandacht niet op te trekken zonder dat het nodig
is. In tegenstelling tot ‘Atlantis’, bevat ‘Treasure Planet’ geen
scènes die enkel bestaan om het visuele vernuft van de makers
tentoon te stellen.

De gebruikelijke Disney-ingrediënten zijn weer volop aanwezig: een
verhaaltje met een mooie moraal (snif), figuurtjes die ontworpen
lijken om mooi te passen bij een Happy Meal, een lach, een traan,
een actiescène. Veel verrassingen zult u hier waarschijnlijk niet
aantreffen. Wat men hier doet, is het toepassen van een formule die
al jarenlang werkt – en schijnbaar ziet men geen enkele reden om er
wat aan te veranderen.

Dat zorgt ervoor dat ‘Treasure Planet’ wel een onderhoudende, maar
nooit een opmerkelijke film wordt. Misschien dat het voor het
doelpubliek van minder dan twaalfjarigen niet zo is, maar elke
volwassene zal perfect kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren en
wanneer. Disney heeft heel vroeg in zijn bestaan de standaard gezet
voor wat een lange tekenfilm moet hebben: drama, humor en spanning,
en ze hebben er ook bijgezet in welke mate. Sindsdien zijn ze nooit
meer afgeweken van dat gekende recept, en het gevolg zijn films die
steeds meer op elkaar zijn gaan lijken, tot elk nieuw avontuur in
essentie slechts een herkauwing is van het voorgaande. Sommige zijn
beter gemaakt dan andere, kunnen ons makkelijker geboeid houden dan
andere. Maar uiteindelijk blijft het oude kost.

Dit specifieke exemplaar bevat een aantal goed geregisseerde en
geanimeerde scènes, en zelfs een paar geslaagde grappen – fans van
Steven Spielberg moeten goed opletten voor dat éne moment, u kunt
er echt niet naastkijken – dus wat dat betreft is dit één van de
betere pogingen die ze de laatste jaren gedaan hebben. Maar
vergelijk het met de vernieuwende, opwindende dingen die men
bijvoorbeeld in Japan aanvangt met het medium van de animatiefilm,
en je merkt dat dit maar een mager beestje is. Op de één of andere
manier moet het toch mogelijk zijn om het doelpubliek te behouden,
om toegankelijk te blijven voor iedereen en tóch een paar nieuwe
ideeën in je films te stoppen?

http://www.treasureplanet.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =