The Weight Of Water



108 min. / USA

Eén van de weinige vrouwelijke regisseurs die het
gemaakt hebben in Hollywood, is Kathryn Bigelow, een dame die
duidelijk haar op haar tanden heeft – ze brak door met ‘Point
Break’, bevestigde haar reputatie met het onderschatte ‘Strange
Days’, scoorde dit jaar een hit met ‘K-19: The Widowmaker’, én dit jaar
verschafte ze ook de planken van onze videotheken vers voer met
deze zelfverklaarde thriller, ‘The Weight Of Water’.

Sean Penn speelt Thomas Janes, een verveeld uitziende dichter, die
samen met zijn vrouw Jean (Catherine McCormack) een expeditie
onderneemt naar een eilandje aan de Noord-Amerikaanse kust. Op dit
eiland werd, honderd jaar geleden, een moord gepleegd op twee
vrouwen. De misdaad werd officieel opgelost, met de veroordeling en
ophanging van de vermoedelijke dader, maar geruchten en theorieën
zijn altijd de ronde blijven doen. Jean wil een boek schrijven over
de zaak, en wordt door Thomas’ broer, Rich, op een luxezeilboot
naar het eilandje gevoerd. Rich z’n knappe vriendin Adaline,
gespeeld door de omvangrijke Elizabeth Hurley, gaat ook mee.

We zien hoe Thomas zich te goed doet aan een schier onuitputtelijke
voorraad wijn die zich op de boot bevindt, wat ervoor zorgt dat
Penn nog eens de gelegenheid krijgt zijn melancholische
dronkemansgezicht boven te halen. Rimpels in het voorhoofd, ogen
enigszins glazig, stem ietwat lijzig. Ja, hij kan dat goed, onze
Sean. We hebben het hem al honderd keer eerder zien doen, maar hij
is er goed in. Thomas is duidelijk verveeld met zijn echtgenote, en
kijkt met grote interesse naar Adaline, terwijl Jean hem dodelijke
blikken toeflitst en Rich zich schijnbaar van geen kwaad bewust
is.

Dat is het eerste verhaal van de film, een soort van voorspelbaar
melodrama op zee, dat grotendeels overeind wordt gehouden door het
vermogen van Sean Penn om ons in letterlijk élk personage dat hij
speelt, te doen geloven. We zien een seksuele spanning zich
opbouwen, tussen Thomas en Adaline, natuurlijk, maar ook tussen de
beide vrouwen. Jean weet immers verdomd goed wat de geile blikken
van haar echtgenoot naar Adaline betekenen, en welke toon de
tête-à-têtes tussen de beide hebben. Maar wanneer die spanning tot
een ontlading komt, gebeurt dat op een vaak bespottelijke manier –
je moet Liz Hurley eens met dat ijsblokje zien spelen. Menig man
zal zijn hormonen voelen oprispen, maar geloofwaardig of relevant
voor de plot is het niet. Kijk naar het treffen tussen Thomas en
Jean in de bibliotheek en probeer uw lach in te houden. De dialogen
zijn voorspelbaar, de situaties afgezaagd en saai. En zeg nu wat je
wilt, maar Liz Hurley kan niet acteren. In ‘Austin Powers’ kon ze
dat nog een beetje verbergen onder het talent van Mike Myers, maar
bij gebrek aan een tegenspeler die haar met uitgestreken gezicht
vraagt “shall we shag now or shall we shag later”, brengt ze het er
maar zeer magertjes vanaf.

Het tweede verhaal is dat van Maren Hontvedt, gespeeld door Sarah
Polley, een bleke, spichtige jonge vrouw die samen met haar
echtgenoot, voor wie ze duidelijk niet vrijwillig gekozen heeft, op
het eiland gaat wonen en rechtstreeks betrokken raakt bij de
gebeurtenissen die Jean honderd jaar later zal onderzoeken.

Deze plotlijn is verreweg de interessantste van de film; Polley is
een uitstekende actrice, zoals ze al bewezen heeft in Atom Egoyans
prachtige film ‘The Sweet Hereafter’, en ze speelt Maren met een
gepaste bitterheid, een kilte in haar ogen, die volkomen
geloofwaardig overkomt. De plot waarin ze verzeild geraakt
overstijgt nergens het niveau van de gemiddelde aflevering van
‘Inspector Morse’, maar dat is nog altijd beter dan de halfbakken
soap waarin Penn, McCormack en Hurley zich bevinden. Maren is, in
tegenstelling tot de personages in de modere helft van de film,
tenminste een interessant persoon, en wanneer zij iets doet, kunnen
we ons inbeelden wat haar motieven zijn. De oplossing van het
moordmysterie lijkt wel weggelopen uit een sensatiebelust
Bouquet-romannetje, en de overige personages, hoewel gespeeld door
bekwame acteurs, zijn vage randfiguren die nooit vaste vorm
aannemen voor de kijker. Maar Polley sleept ons erdoor, zodat we de
aandacht, ondanks alles, toch bewaren. En dat is een prestatie,
geloof me vrij.

Bigelow maakt echter een grote fout door de beide verhalen zo ver
van elkaar te leggen. Ja, natuurlijk, Jean doet dan wel onderzoek
naar die moorden, maar de flash-backs naar het verhaal van Maren
gebeuren schijnbaar geheel willekeurig. Er wordt op de verkeerde
momenten overgeschakeld naar het andere verhaal, zodat elke
spanning die werd opgebouwd in de ene plotlijn (niet dat dat veel
is), wordt ondermijnd door het terugzappen naar de andere. Waren de
flash-backs vertrokken vanuit het heden, door bijvoorbeeld Jean de
gebeurtenissen te laten vertellen aan haar medereizigers, dan was
de structuur van de film veel hechter geweest, de samenhang en
daarmee de spanning veel groter. In deze film lopen de
verschillende narratieven niet door en in elkaar, maar nààst
elkaar, zonder ooit een vast raakvlak te vinden.

‘The Weight Of Water’ is een tv-film bij uitstek, die beschikt over
weinig logica of geloofwaardigheid. Sean Penn, die verleden als
regisseur nochtans verantwoordelijk was voor het redelijk
schitterende ‘The Pledge’, staat hier duidelijk enkel om zijn
boterham te verdienen. Mij best, maar had hij daarvoor toch niet
een iets beter scenario kunnen kiezen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + 12 =