Swimming Pool



102 min. / F

Het lijkt wel alsof we na Pedro Almodovar opnieuw een
onvervalste vrouwenfilmer hebben gevonden. François Ozon, volgens
de énen gewoon een viespeuk, volgens anderen een jong filmgenie,
maakt steeds duidelijker films die over vrouwen gaan, die onder hun
huid willen kruipen en kijken wat er daar allemaal aan de gang is.
Dat hij zijn films gaandeweg koppelt aan gekende genres, zoals de
whodunit (‘8 Femmes’), of zoals hier de thriller, is bijna een
bijkomstigheid. Ozon wil het niet hebben over een plot, maar over
zijn personages.

In ‘Swimming Pool’, de eerste poging van Ozon om een grotendeels
Engels gesproken film te draaien, is het personage dat hij volgt
schrijfster Sarah Morton (Charlotte Rampling), een nogal verdorde
Britse auteur van domme detectiveverhalen, die haar werk beu is, en
schijnbaar ook een beetje uitgekeken is op zichzelf. We zien haar
yoghurt met massa’s zoetstoffen eten, in een poging haar lichaam
enigszins in vorm te houden, en we weten: dit is geen gelukkig
mens. Anders eet je geen yoghurt met zoetstoffen. God, nee!

In een poging zichzelf te herbronnen, neemt Sarah haar intrek in de
Zuid-Franse villa van haar uitgever (cameootje van Charles Dance).
Haar rust wordt echter verstoord wanneer diens dochter, Julie
(Ludivine Sagnier) plots opduikt. De jonge blonde seksbom is het
volkomen tegenovergestelde van alles wat Sarah is. Niet alleen
heeft de vamp het perfecte lichaam én kan ze vreten, roken en
drinken wat ze wil zonder daar de gevolgen van te ondervinden, maar
ook ligt ze elke avond met een andere kerel te rampetampen.
Langzaam maar zeker komt Sarah erachter dat er een aantal geheimen
waren, waar haar uitgever haar nooit iets over verteld had.

‘Swimming Pool’ wordt verkocht als een thriller, en Ozon meet zich
in elk geval de stijl aan die bij een klassieke thriller zou
passen. De camerabewegingen zijn eenvoudig, vestigen zelden de
aandacht op zichzelf, maar slagen er wel in om gaandeweg hints te
geven naar de verrassingen die hij voor het einde nog in petto
heeft. Een mens zou nog gaan denken aan Hitchcock. En de muziek is
al even subtiel: een nauwelijks waarneembare, dreigende ondertoon
die door de hele film loopt, en de sfeer erin weet te houden zonder
te overdrijven (geen groot orkest aanwezig, gelukkig).

Maar lange tijd is de inhoud eerder sensueel dan spannend. Het
verhaal komt pas echt op gang wanneer Sagnier ten tonele
verschijnt, en zoals we haar hier te zien krijgen, straalt het
meisje pure seks uit. Ozon geniet er zichtbaar van zijn camera
lange tijd over haar al dan niet in bikini gehulde lichaam te laten
glijden (elke regisseur is een beetje voyeur – Ozon werd wel eens
een voyeur genoemd die een beetje regisseur is), maar door de
subtiele, nooit smakeloze manier waarop de regisseur het in beeld
brengt, krijgen we nooit het gevoel naar het één of ander softcore
flutprogramma op een commerciële zender naar keuze te zitten
kijken. Het overheersende gevoel is er één van erotiek, in de ware,
goeie betekenis van het woord. Dit is alvast één zwembad waar je
niet in moet duiken om er koeler uit te komen. Toch niet als
man.

Allemaal goed en wel, maar ondertussen gebeurt er niet echt veel.
We hebben de stijl van een thriller en een zinderende seksuele
spanning, maar van een plot kunnen we nauwelijks spreken. Wanneer
we niet naar de bepaald prettige verschijning van Sagnier zitten te
loeren, hebben we weinig anders te doen dan wachten tot er
eindelijk eens geïncasseerd zal worden op de beloften die de
cameravoering en de muziek ons ondertussen al zo lang maken –
namelijk, dat er een thrillergegeven in gang zal worden
gezet.

Uiteindelijk gebeurt dat ook wel, maar het is helaas allemaal too
little, too late. De plotwendingen op zichzelf zijn niet bijster
interessant. Het is pas tijdens de laatste twintig minuten dat er
een soortment mysterie op poten wordt gezet, en zelfs dan is die
weinig wereldschokkend.

‘Swimming Pool’ is een behoorlijk arrogante film, in die zin dat
occasionele filmgangers hier niets aan zullen vinden. Daarvoor gaat
het allemaal veel te langzaam, is er te weinig plotontwikkeling en
zijn er teveel beelden van een oudere dame die achter een laptop
zit. Alleen fans van Ozon en liefhebbers van art-house werk zullen
dit echt kunnen waarderen, en dan nog… Kijk, ik weet het wel,
waar het eigenlijk over gaat is de dualiteit in elke vrouw zoals
Ozon die ziet – harde, bekrompen tante tegenover vrijgevochten
femme fatale – en over de tegenstelling tusssen fictie en
realiteit. Mooi zo, dat zijn geweldige onderwerpen. Maar terwijl je
zit te kijken, zie je gewoon een film waarin bitter weinig
plaatsvindt, en met een einde dat ik (maar dit kan natuurlijk ook
aan mezelf liggen) al lang op voorhand op m’n sokken voelde
aankomen.

Ozon heeft hier een film gemaakt die vormelijk en thematisch
helemaal juist zit, maar die faalt op het meest voor de hand
liggende, primaire niveau: hij slaagt er simpelweg niet in een
boeiend verhaal te vertellen dat al de rest de moeite waard maakt.
Ik stel mezelf dan ook de vraag wat vrouwen van deze film gaan
denken, aangezien zij allicht niét bij de les gehouden kunnen
worden door de tamelijk ravissante Sagnier.

‘Swimming Pool’ is het soort film dat veel belooft en weinig geeft.
Ga deze zien om nog eens een staaltje van échte sensuele cinema te
krijgen, maar ga niet voor een plot of voor thrills. Hitchcock is
voorlopig nog net iets te hoog gegrepen voor onze Franse
vriend.

http://www.francois-ozon.com/anglais/index2.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − 3 =